διακοπές Tήλος

Παραλία Πλάκα

Είναι αλήθεια ότι τα Δωδεκάνησα δεν μοιάζουν σε τίποτα με τις Κυκλάδες. Άλλος
αέρας, άλλη αρχιτεκτονική, άλλο χρώμα, άλλη θάλασσα. Τελικά όμως τα Δωδεκάνησα
δεν μοιάζουν ούτε μεταξύ τους. Από την πρώτη στιγμή που θα βρεθείς στην Τήλο
π.χ., θα διαπιστώσεις ότι είναι ένα νησί τελείως διαφορετικό από τη Ρόδο, την
Κάλυμνο και την Κω. Είναι ένας τόπος με τραχείς ορεινούς όγκους, με ωραία
κτίρια αλλά κυρίως με ανθρώπους ζεστούς, φιλόξενους, οικείους. H πρώτη
εντύπωση πλησιάζοντας στο λιμάνι (τα Λιβάδια) είναι ότι πρόκειται για
ένα μέρος που έχει πολλά να πει αρχιτεκτονικά. Κτίρια καλαίσθητα, με άποψη, σε
πορτοκαλί – κίτρινο χρώμα. (Είπαμε άλλο Κυκλάδες, άλλο Δωδεκάνησα. Το λευκό
των Κυκλάδων εδώ δεν υπάρχει). H Αστυνομία, το Λιμεναρχείο, οι εκκλησίες, τα
κτίρια, όλα φτιάχνουν μια ειδυλλιακή εικόνα καρτ ποστάλ. Ωστόσο, όταν
κατεβαίνει ο επισκέπτης στο λιμάνι και κάθεται να πιει τον πρώτο καφέ του τότε
καταλαβαίνει τι θα πει Τήλος. Ακριβώς γιατί μιλάει με τους ανθρώπους της. H
Τήλος είναι ένα από τα κατ’ εξοχήν μέρη που οι άνθρωποί της δίνουν τον τόνο.
Τήλος είναι η κυρία Μαρία που είναι από τον Πειραιά, έφτασε στο νησί, γνώρισε
τον άντρα της και έμεινε. Είναι ο Δημήτρης που νοικιάζει δωμάτια και έχει να
λέει ιστορίες για την εποχή που το Γυμνάσιο δεν υπήρχε στην Τήλο και έπρεπε να
πηγαινοέρχονται στη Ρόδο οι μαθητές. Είναι ο Λάζαρος, οδηγός του δήμου, που
έχει παράπονα από την πολιτεία «που μας ξεχνάει συνέχεια».

Μεγάλο Χωριό

Επόμενη στάση η πρωτεύουσα του νησιού: Το Μεγάλο Χωριό βρίσκεται επτά
χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το λιμάνι και φτάνεις εκεί μέσα από έναν δρόμο
ασφαλτοστρωμένο μεν αλλά στενό. Τα πετρόκτιστα σπίτια του χωριού απλώνονται
κάτω από τα ερείπια του αρχαίου οικισμού και του μεσαιωνικού κάστρου. Το νησί,
τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζει αξιόλογη τουριστική κίνηση. Ωστόσο κύριο
χαρακτηριστικό του παραμένει η ησυχία. Είναι από αυτά τα μέρη που επιλέγει
κανείς για να «γεμίσει μπαταρίες». Που το πρόγραμμα περιλαμβάνει μπάνιο
κατά τις 11 (σε πεντακάθαρες ακρογιαλιές), φαγητό και μετά αναγκαστική σιέστα.
Το μεσημέρι μεταξύ 2 και 5 στην Τήλο δεν ακούς παρά μόνο τα τζιτζίκια. Ο ήλιος
είναι καυτός. Ο αέρας ανύπαρκτος και όλοι μαζεύονται στα σπίτια τους για να
αρχίσουν σιγά σιγά να κάνουν βόλτες από τις πεντέμισι ή έξι και μετά.

Το μεσαιωνικό κάστρο (κοντά στο Μεγάλο Χωριό) αξίζει τη προσοχή του
επισκέπτη. Ωστόσο το σπήλαιο Χαρκαδιό παρουσιάζει μεγαλύτερο
ενδιαφέρον. Σε αυτό βρέθηκαν τα πρώτα απολιθωμένα δόντια ελεφάντων (το 1971)
που αποδεικνύουν ότι στο νησί αυτό ζούσαν ελέφαντες (μικρού μεγέθους). Σύμφωνα
με τα ιστορικά στοιχεία, οι νάνοι ελέφαντες εμφανίστηκαν στο νησί πριν από
45.000 χρόνια και εξαφανίστηκαν πριν από 4.000 χρόνια. Το Φυσιογραφικό Μουσείο
της Βιέννης, μάλιστα, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης, έχει διοργανώσει
έκθεση αφιερωμένη στην ανακάλυψη των νάνων ελεφάντων στην Τήλο. Άλλο σημαντικό
αξιοθέατο είναι το Μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα. Βρίσκεται σε μια
κατάφυτη περιοχή, με γιγαντιαία κυπαρίσσια και θεωρείται από τα σπουδαιότερα
προσκυνήματα στον δωδεκανησιακό χώρο και περιβάλλεται από πετρόκτιστο περίβολο
με πύργο στο νοτιοδυτικό άκρο του. Τέλος, απαραίτητη θεωρείται μια επίσκεψη
στο έρημο σήμερα Μικρό Χωριό. Μέχρι το 1940, 750 άτομα κατοικούσαν
εκεί. Σταδιακά όμως άρχισε να ερημώνει, ώσπου εγκαταλείφθηκε οριστικά στα μέσα
της δεκαετίας του 1970. Τώρα είναι πλέον ένα χωριό φάντασμα. Τα ερείπια του
κάστρου τα εγκαταλελειμμένα μισογκρεμισμένα πετρόκτιστα σπίτια, οι λιθόστρωτοι
δρόμοι, οι εκκλησίες με τοιχογραφίες του 18ου αιώνα και ξυλόγλυπτα τέμπλα
διαμορφώνουν ένα διαφορετικό τοπίο και δημιουργούν μοναδική ατμόσφαιρα. Και
επειδή οι ανθρώπινες ιστορίες παίζουν και εδώ τον πρώτο ρόλο, αξίζει να
ακούσετε τους μεγαλύτερους κατοίκους από τα Λιβάδια να εξιστορούν πώς
εγκατέλειψαν το Μικρό Χωριό για να εγκατασταθούν στο λιμάνι.

Τέλος, όσον αφορά τη θάλασσα, οι κολυμβητές μάλλον θα ευχαριστηθούν. Τα νερά
είναι κρυστάλλινα, ο βυθός έχει ένα σκούρο μπλε χρώμα, η θάλασσα «αλμυρή» και
βαθιά. Ενδεικτικά προτείνουμε τις παραλίες Έριστο, Άγιο Αντώνιο, Πλάκα, Λεθρά,
Σκάφη, Θεολόγο.

ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΤΕ

H Τήλος ανήκει στα νησιά της άγονης γραμμής (η έκτασή της είναι 63 τετ.
χλμ. και οι κάτοικοί της δεν ξεπερνούν τους 500). H σύνδεση με τον Πειραιά
είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Υπάρχουν δύο δρομολόγια την εβδομάδα από τον Πειραιά,
αλλά η ταλαιπωρία για τον ταξιδιώτη είναι μεγάλη, αφού το πλοίο της Παρασκευής
«πιάνει» τα περισσότερα Δωδεκάνησα και χρειάζεται τουλάχιστον 18 ώρες για να
φτάσει στην Τήλο. Το δρομολόγιο της Τρίτης, ευτυχώς, κάνει μόνο 15 ώρες! H
καλύτερη λύση είναι να ταξιδέψετε μέχρι τη Ρόδο (υπάρχουν καθημερινά
δρομολόγια τόσο με συμβατικά πλοία όσο και με ταχύπλοα) και από εκεί να πάρετε
το τοπικό καράβι είτε από την πόλη της Ρόδου είτε από την Κάμειρο. Από τη Ρόδο
υπάρχει ταχύπλοο που σε μεταφέρει στην Τήλο σε λιγότερο από μία ώρα. Αν έρθετε
με δικό σας σκάφος θα δέσετε στα Λιβάδια (όπου υπάρχει σταθμός ανεφοδιασμού σε
καύσιμα).

ΔΙΑΜΟΝΗ

Στην Τήλο δεν θα βρείτε πολυτελή ξενοδοχεία και τουριστικά συγκροτήματα.
Ωστόσο τα ενοικιαζόμενα δωμάτια είναι πολλά. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

ΕΡΙΣΤΟΣ ΜΠΙΤΣ 22460-44.024

EIPHNH 22460-44.293

ΤΗΛΟΣ MAPE 22460-44.100

MAPINA ΜΠΙΤΣ 22460-44.064

ΦΑΓΗΤΟ

Τόσο στα Λιβάδια όσο και στο Μεγάλο Χωριό, τα εστιατόρια (οι παραδοσιακές
ταβέρνες μάλλον) βρίσκονται συγκεντρωμένα σε ένα σημείο. Μην ξεχάσετε να
δοκιμάσετε κατσίκι λεμονάτο με πατάτες ή γεμιστό με ρύζι και μπαχαρικά,
λουκουμάδες, ντόπιο τυρί φέτα (πεντανόστιμο) και μυζήθρα (για απολαυστικές
μακαρονάδες). Θα σας ξετρελάνει το τοπικό μέλι. Ενδεικτικά προτείνουμε να
απολαύσετε ένα γεύμα στο «Τήλος Μάρε» (στα Λιβάδια) και στο «Μαρίνα Μπιτς»
(Λιβάδια). Αν βρεθείτε στην Τήλο στις 15 Αυγούστου θα ζήσετε και το πανηγύρι
στην Κοίμηση της Θεοτόκου στο Μικρό εγκαταλελειμμένο Χωριό (που «ζωντανεύει»
για τρεις ημέρες). Στήνεται, όπως λένε οι ντόπιοι, υπαίθρια ψησταριά και το
τσιμπούσι (μαζί με άφθονο κρασί) είναι ανεπανάληπτο.

info

Αγροτικό Ιατρείο: 22.460-44210 * Αστυνομία: 22.460-44222 * Λιμεναρχείο:
22460-44350 * Ταχυδρομείο: 22460-44219