ΓNΩMH H ώρα της μεταμόρφωσης;

Τείχος απαρτχάιντ. «Οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες», δήλωσε χθες προκλητικά ο Αριέλ Σαρόν

Υπάρχει μια σχολή σκέψης που υποστηρίζει πως εάν οι Ισραηλινοί πήγαιναν εκεί
όπου ζουν οι Παλαιστίνιοι, εάν τους γνώριζαν ως ανθρώπινα όντα με σάρκα και
οστά οι πολιτικές τους απόψεις θα μεταμορφώνονταν. Δεν θα στήριζαν πλέον
αυτόματα την πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια η κυβέρνησή τους
έναντι των Παλαιστινίων.

Οι λιγοστοί άνθρωποι που έχουν βιώσει προσωπικά την εν λόγω μεταμόρφωση
αποδεικνύουν ότι αυτή η σχολή σκέψης έχει βάση. Πρόκειται για ανθρώπους, το
πολιτικό υπόβαθρο των οποίων δεν μπορεί να εξηγήσει τις αμφιβολίες που
αρχίζουν να έχουν για την ισραηλινή πολιτική. Ανθρώπους, για παράδειγμα, που
απασχολούσαν και εξακολουθούν να απασχολούν Παλαιστινίους. Με τα χρόνια έμαθαν
να αμφισβητούν τις επίσημες εξηγήσεις για τους ασφυκτικούς περιορισμούς των
κινήσεων των υπαλλήλων τους, που ισχύουν από το 1991.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η M., μία γυναίκα από την Ιερουσαλήμ, η οποία
ψηφίζει το ακροδεξιό NRP (Εθνικό Θρησκευτικό Κόμμα) και έπιασε φιλίες με μία
οικογένεια από ένα παλαιστινιακό χωριό. Ένιωσε φρίκη όταν ανακάλυψε πόσο
εύκολα και συστηματικά κατάσχονται παλαιστινιακές εκτάσεις και ξεριζώνονται
οπωροφόρα δένδρα, πώς σκορπίζονται αποταμιεύσεις και ελπίδες ώστε να
επεκταθούν οι οικισμοί.

Οι λιγοστοί εκπρόσωποι του Τύπου που έρχονται στα παλαιστινιακά εδάφη
δυσκολεύονται να εξηγήσουν στους φίλους τους στο Τελ Αβίβ το μεγάλο χάσμα που
υπάρχει ανάμεσα σε όσα γνωρίζουν για τον «ισραηλινό πόλεμο αυτοάμυνας» στα
εδάφη και στην πραγματικότητα της μαζικής καταστροφής που αφήνουν κάθε φορά
πίσω τους οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις.

Δεν υπάρχει κάποια συνωμοσία που εμποδίζει τους Ισραηλινούς να μάθουν
περισσότερα. Ίσως είναι προτιμότερο να μη γνωρίζουν περισσότερα, διότι η γνώση
θα τους φέρει αντιμέτωπους με την απαίτηση να παραιτηθούν των υπεράριθμων
δικαιωμάτων που εμπεριέχει η κατοχή. Αυτό είναι δύσκολο να το ομολογήσει
κανείς, ιδίως οι δημοσιογράφοι, διότι η πληθώρα των πληροφοριών που παρέχει ο
ισραηλινός Τύπος δεν έχει διεισδύσει στη συνείδηση εκείνων που δεν το
επιθυμούν.

Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι η δημόσια συζήτηση που γίνεται στο
Ισραήλ για τον «φράχτη ασφαλείας». Εδώ και περισσότερο από έναν χρόνο,
δημοσιεύματα του ανεξάρτητου Τύπου παρέχουν πολλές πληροφορίες για τον
χαρακτήρα αυτού του τείχους. Τα δημοσιεύματα αυτά αποκάλυπταν ότι το τείχος
διεισδύει βαθιά στο παλαιστινιακό έδαφος, ότι είναι καταστροφικό για τις
αγροτικές περιοχές οι οποίες έχουν θεμελιώδη σημασία για το μελλοντικό
παλαιστινιακό κράτος, ότι απομονώνει χωριά από τη γη τους και από άλλα χωριά,
ότι αποκλείει την Καλκίλια από τρεις πλευρές. Διαδηλώσεις διαμαρτυρίας
εναντίον του τείχους πραγματοποιούνται σχεδόν κάθε εβδομάδα, εδώ και έναν
χρόνο.

Ωστόσο ούτε τα δημοσιεύματα του Τύπου ούτε οι διαδηλώσεις κατάφεραν να
πυροδοτήσουν στο Ισραήλ τη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε ο Τζορτζ Μπους όταν
υπαινίχθηκε πως έχει αντιρρήσεις όσον αφορά τη διαδρομή του φράχτη –
χρησιμοποίησε μάλιστα τη μη ισραηλινή ορολογία «τείχος» και όχι «φράχτης».
Ήταν σαν να είχαμε ανακαλύψει μια άλλη ήπειρο. Ξαφνικά ακούσαμε χωρικούς που
είχαν χάσει τη γη τους να μιλούν στο ισραηλινό ραδιόφωνο. Ξαφνικά διατυπώθηκαν
ερωτήματα που δεν είχαν σχέση αποκλειστικά με την ασφάλεια του Ισραήλ.

H Αμίρα Χας είναι αρθρογράφος της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ».