γιατί… λέμε «Eίναι γραμμένος στον μαυροπίνακα»;

Όταν βασίλευε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης στο Βυζάντιο, είχε δημιουργηθεί μια
μυστική Εταιρεία Εκδικητών – όπως ονομάζονταν τα μέλη της – που σκοπός της
ήταν να ξεσκεπάζει και να τιμωρεί τους εγκληματίες, τους κλέφτες και τους
απατεώνες. Οι εκδικητές φορούσαν μαύρες κουκούλες και συνεδρίαζαν έξω από τα
τείχη της Κωνσταντινούπολης, μέσα σε κατακόμβες, δίχως ο ένας να γνωρίζει τον
άλλον. Ο αρχηγός τους, δε, ήταν τελείως άγνωστος. Έλεγαν μάλιστα για εκείνον
ότι ήταν νόθος αδελφός του Ιουλιανού του Παραβάτη, που ήθελε να αρπάξει τον
θρόνο με αθέμιτα μέσα. Όπως κι αν είχε το ζήτημα, όμως, την περίοδο εκείνη εάν
κάποιος πλούσιος αδικούσε κάποιον φτωχό ή εάν κάποιος έκανε έγκλημα και δεν
τον τιμωρούσαν, είχε να κάνει με τους Εκδικητές. Σύμφωνα με τα όσα γράφει
χαρακτηριστικά ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης), αυτός που είχε
αδικήσει έπαιρνε έναν πάπυρο με μια νεκροκεφαλή κι ένα σπαθί, που είχε
χαραγμένη επάνω τη φράση: «Πρόσεχε, είσαι γραμμένος στον μαυροπίνακα». Ο
«μαυροπίνακας» ήταν ένα είδος καταλόγου με τα ονόματα όλων ή τουλάχιστον των
περισσότερων κακών, οι οποίοι είχαν τιμωρηθεί σκληρά από την Εταιρεία Εκδικητών.