ΣE ΠPΩTO ENIKO Eισιτήριο μετ’ επιστροφής

Καλοκαίρι. Της πολυχρωμίας. Της ηδονικής γύμνιας. Της ρέμπελης νύχτας. Του
light οινοπνεύματος, που δροσίζει το λαρύγγι και ανάβει τις ματιές. Του
χνουδωτού ροδάκινου. Της πολιτιστικής έκρηξης. Των πεζόδρομων με τις
ανυπόμονες παρέες να σχεδιάζουν αποδράσεις. Των αντιστάσεων που χαλαρώνουν.
Των ορμονών που ρέουν πιο γρήγορα. Των παθών που ανάβουν πιο εύκολα. Του έρωτα
που φουντώνει. Των ταξιδιών. Της θάλασσας που σου ανατριχιάζει τη ραχοκοκαλιά.
Των στιγμιαίων φωτογραφιών. Της προσμονής ότι κάτι θα σου ανατρέψει την πλήξη
και την ανία. Της ανέλπιστης αμαρτίας.

Καλοκαίρι. Της πνιγηρής, πυρακτωμένης πόλης. Των αιρκοντίσιον που στάζουν στο
κεφάλι σου. Της ιδρωμένης ασχήμιας. Των δελτίων καύσωνα. Των ερμητικά κλειστών
πατζουριών. Του γκρίζου της Αθήνας που απομένει μόνο με τους μετανάστες της.
Των εκπτώσεων και των δήθεν ευκαιριών. Της μποτιλιαρισμένης παραλιακής. Των
προγραμματισμένων αποδράσεων. Των φίλων που σε εγκαταλείπουν αναζητώντας
προσχεδιασμένες ηδονές. Της μολυσμένης με αντηλιακό θάλασσας. Των βρώμικων
πλοίων για τις Κυκλάδες. Του βαπορίσιου καφέ χωρίς γεύση. Των πολύχρωμων
πετσετών που στοιβάζονται στην αμμουδιά. Του εποχικού-στιγμιαίου έρωτα.

Καλοκαίρι. Της ατέλειωτης προσμονής των διακοπών. Των διακοπών που
στριμώχνονται σε είκοσι ημέρες, μόνο. Των είκοσι ημερών, που θυμίζουν
«αρπαχτή». Της «αρπαχτής» κάθε ονείρου που έχει εισιτήριο. Του εισιτηρίου μετ’
επιστροφής. Της επιστροφής, τελικά, στον χειμώνα. Και πάλι…