[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το θέμα έχει ως εξής: από τη μια υπάρχει η πρόθεση της κυβέρνησης να συνεχίσει
τη διακυβέρνηση της χώρας για άλλη μια τετραετία, έστω κι αν μεσολαβήσει ένα
μικρό διάστημα δεξιάς διακυβέρνησης. Από την άλλη υπάρχει η (δεν κρατιέμαι-δεν
κρατιέμαι) θέληση της Νέας Δημοκρατίας να διαδεχθεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία «και
μετά βλέπουμε». Και στη μέση υπάρχουμε όλοι εμείς, που καλούμαστε να
υιοθετήσουμε μία από τις δύο απόψεις: τον εκσυγχρονισμό του πολιτικού
συστήματος που υπόσχεται η κυβέρνηση με τον εκλογικό νόμο – «όλα τα σφάζω, όλα
τα μαχαιρώνω», αρκεί να μη γίνει η δεξιά κυβέρνηση, ούτε σε παρένθεση. Ή την
προστασία της δημοκρατικής νομιμότητας έναντι της καλπονοθείας που διαλαλεί η
Νέα Δημοκρατία. Χμμμ, σε μεγάλες δυσκολίες έχω μπει γιατρέ μου…

Εκείνα – και τα άλλα

Στην όλη υπόθεση βέβαια, υπάρχουν μερικές παραδοξότητες. Για παράδειγμα αυτή η
πρεμούρα της κυβέρνησης να εξυγιάνει το πολιτικό σύστημα της χώρας, αλλάζοντας
εκ βάθρων τον εκλογικό νόμο. Εμένα ας πούμε που είμαι απλός πολίτης, με χαλάει
το παρόν εκλογικό σύστημα; Μου διαταράσσει τον ύπνο του δικαίου; Μου κόβει την
όρεξη; Με καταθλίβει; Έχω ατονίες; Αδυναμία προσήλωσης; Ανησυχία, διαταραχές
γενικώς, κάτι; Όχι. Μια χαρά είμαι, και δοξάζω τον Ύψιστο, διότι είναι
φιλεύσπλαχνος και γενναιόδωρος. Άλλα είναι εκείνα που και τον ύπνο ταράζουν
των πολιτών, και την όρεξη τους κόβουν, και αναστάτωση τους φέρνουν. Ακρίβεια,
υγεία, παιδεία, φροντιστήρια, Εφορίες, πολεοδομίες. Πλην όμως αυτά δεν
περιλαμβάνονται στις προτεραιότητες προς…εξυγίανση της κυβέρνησης. Γιατί
γιατρέ μου;

Γιατί επιμένει;

Παραδοξοτήτων, συνέχεια πρώτη. H Νέα Δημοκρατία είναι έτοιμη να φορέσει τα
φυσεκλίκια, να ζωστεί τις δοξασμένες χαντζάρες του αγώνα, και με τα
μπαρουτοκαπνισμένα μονόβολα ανά χείρας να πάρει τα βουνά, για το… κακό που
απειλεί τη χώρα, τον λαό, τη δημοκρατία. Φυσικά από την πρόθεση της κυβέρνησης
να αλλάξει το εκλογικό σύστημα. Δάκρυα έρχονται στα μάτια κάθε συνεπή αγωνιστή
και δημοκράτη, που βιώνει στην πράξη τη μεταμέλεια της Δεξιάς. Έπειτα από
μερικές δεκαετίες κατάφωρων βιασμών του λαϊκού φρονήματος, το κόμμα που έθρεψε
στους κόλπους και τους κόρφους του «καρφίτσες» και «εκοφίτες», και χουνταίους
κάθε είδους, ήρθε τώρα η ώρα να ανανήψει! Να ανανήψει γιατρέ μου, κανένα
πρόβλημα, αλλά γιατί επιμένει σε ένα εκλογικό σύστημα, που το ίδιο το είχε
χαρακτηρίσει το 2000 καλπονοθευτικό;

Τον Οκτώβριο ψηφίζουν

Ξαναγυρίζουμε με βήμα ταχύ εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε. Όλο το σκηνικό είναι ένα
καλοστημένο παιχνίδι, όπου ο καθένας από τους παίκτες προσπαθεί να εξουθενώσει
τον αντίπαλό του για να βγει στον αφρό. Ο εκλογικός νόμος είναι απλώς το μέσον
και οι μονομάχοι ασχολούνται κυρίως με το ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις.
Άλλωστε ο νόμος θα ψηφιστεί τον Οκτώβριο από την κυβερνητική πλειοψηφία, κι
όσοι αναμένουν ότι ο Σημίτης θα κάνει πίσω λόγω των αντιδράσεων των βουλευτών
είναι μακριά, πολύ μακριά νυχτωμένοι. Κυρίως όμως ξεχνούν ότι τον Οκτώβριο θα
έχουμε εισέλθει πλησίστιοι στην προεκλογική περίοδο και θα πρέπει να έχει
κανείς πολλά κότσια – όπως και μια ακατανίκητη διάθεση να κόψει τις φλέβες του
– για να ρίξει την κυβέρνηση για ένα θέμα όπως ο εκλογικός νόμος. Μετά θα
πρέπει να εναποθέσει τις ελπίδες του να μπει στο ψηφοδέλτιο στη μεγαθυμία του
K. Σημίτη για την οποία δεν φημίζεται κιόλας ο άνθρωπος! Αλλά τι καλοσύνες
μπορεί να περιμένει έπειτα από μια τέτοια πράξη;

«Κινήσεις βουλευτών»!

Το ζήτημα είναι όμως να μιλάει κανείς για θέματα που έχουν σχέση με την
πραγματικότητα. Που είναι κοντά σ’ αυτή. Που έχουν πιθανότητες να
επαληθευτούν. Διότι με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τις αντιδράσεις τους το
πράγμα έχει παραγίνει. Κάθε τόσο ακούμε ότι επίκειται «ανατροπή του K. Σημίτη»
ή ότι «καταψηφίζεται καίριο νομοσχέδιο στη Βουλή και πέφτει η κυβέρνηση».
Τριάμισι χρόνια η ίδια ιστορία. Όπως και το ότι «ετοιμάζεται κίνηση βουλευτών
του ΠΑΣΟΚ» – με προφανείς στόχους. Δύο…. «κόμματα» έχουμε ακούσει ότι
«στήνονται» όπου νά ‘ναι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και άλλοι τόσοι «εν αναμονή,
πρωθυπουργοί» προσθέτουν κιλά συντρώγοντας με βουλευτές και παράγοντες. Και
ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μηδέν. Όλα είναι στη φάση της «διαμόρφωσης». Κύριοι,
υπ’ όψιν, σε λίγο ολοκληρώνεται η τετραετία!..

Άλογα και γαϊδούρια

Είναι και η κυβέρνηση, βέβαια, για τα πανηγύρια κανονικά. Κατεβάζει σχέδιο
εκλογικού νόμου προς συζήτηση και δεν μπορεί να συμφωνήσει ούτε στο εσωτερικό
της για τις βασικές του διατάξεις. Λες και ο εκλογικός νόμος είναι
νόμος-«σκούπα» που ρυθμίζει συνταξιοδοτικά θέματα του συμπαθούς κλάδου των
τραπεζοκόμων. Διότι δεν είναι όσα ακούστηκαν στο Υπουργικό Συμβούλιο προ
δεκαημέρου. Είναι και τα όσα έγιναν με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που μετέχουν
στο A’ Τμήμα Διακοπών της Βουλής. Όπου την ατάκα της συνεδρίασης εκστόμισε όχι
βουλευτής, αλλά υφυπουργός της κυβέρνησης! «Θα τρέχουν τ’ άλογα για να τρώνε
τα γαϊδούρια», είπε ο υφυπουργός (Τουρισμού) Δημ. Γεωργακόπουλος, ο οποίος
αποδεικνύεται άσος στις μεταφορές και τις παρομοιώσεις. Αν εξηγούσε μάλιστα
και με παραδείγματα ποια είναι τα…γαϊδούρια, όλα θα ήταν πιο εύκολα και
καταληπτά! Για τα άλογα, το καταλάβαμε κι εμείς…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Περιφέρειες: ανασυγκρότηση, δηλαδή συγχώνευση…

Τις απόψεις των συνεργατών του ζητούσε την περασμένη Δευτέρα στον λεγόμενο
«πρωινό καφέ» ο Κώστας Σημίτης, για το αν πρέπει να προχωρήσει στην τομή της
ανασυγκρότησης των διοικητικών περιφερειών της χώρας. «Τι λέτε, μπορεί να
γίνει;», ρώτησε. «Μπορεί, μπορεί» απάντησαν οι συνεργάτες του και ο K. Σημίτης
είπε «ε, τότε να το δούμε». Πέρα από το γεγονός ότι στους ώμους του Κώστα
Σκανδαλίδη πέφτει ένα επιπλέον βάρος – το να γίνουν οι περιφέρειες από 13 που
είναι σήμερα 8 ή 9, δεν είναι μικρό πράγμα -, υπάρχει το βασικό πολιτικό θέμα,
ότι έστω κι αργά κάτι κινείται. Κάτι γίνεται. Ο Σημίτης (δείχνει να) το έχει
πάρει ζεστά το θέμα. Αλλά το ερώτημα είναι αν φτάνει πια ο χρόνος για να
αλλάξει το κλίμα…