Tρία παιδιά, τρεις… πατεράδες!

H Χριστίνα θα κλείσει τα 6 της χρόνια στις 13 Αυγούστου και τον Σεπτέμβριο
θα πάει στην A’ Δημοτικού. Ο σγουρόμαλλος Γιάννης και η «μικρότερη» από τα
δίδυμα, η μελένια Μαρία θα μπουν στα τέσσερα τον ερχόμενο Δεκέμβριο. H
οικογένεια του Πέτρου και της Σοφίας έχει πια απαρτία: τρία παιδιά – και τα
τρία με εξωσωματική, και τα τρία με τη συμβολή άγνωστων δοτών!

Ήθελε να γίνει μητέρα με κάθε θυσία η Σοφία! Και το κατάφερε δίχως να προκαλέσει καμία ρωγμή στην οικογενειακή της ευτυχία…

Δέκα χρόνια πάλευε το ζευγάρι να αποκτήσει το πρώτο του παιδί. Τρεις
αποτυχημένες φυσιολογικές κυήσεις και τέσσερις με εξωσωματική ήταν πέρα για
πέρα απογοητευτικές. Ο Πέτρος είχε σχεδόν παραιτηθεί – θεωρούσε τον εαυτό του
υπεύθυνο αφού εκείνος έπασχε από «ολιγοσπερμία» – αλλά η Σοφία δεν το έβαζε
κάτω και ήθελε με κάθε θυσία να γίνει μητέρα. Και άρχισε να επεξεργάζεται την
ιδέα που έριξε ο γιατρός της, να χρησιμοποιήσουν σπέρμα δότη!

«Στην αρχή έπεισα τον… εαυτό μου! Προσπάθησα να χωρέσω στο μυαλό μου και να
αποδεχθώ την ιδέα ενός παιδιού που στην ουσία θα ήταν μόνο δικό μου. Δεν είναι
εύκολο… Και είναι ακόμα δυσκολότερο να επιχειρήσεις να πείσεις τον άντρα που
αγαπάς να αποδεχθεί ένα τέτοιο γεγονός. Δεν χρειάστηκε να παλέψω πολύ αλλά
κατά βάθος ξέρω ότι στην αρχή ο Πέτρος αποδέχθηκε την λύση μόνο και μόνο για
να μη μου χαλάσει το χατίρι…».

Αγάπη μ’ ένα άγγιγμα. Ο Πέτρος είναι πολιτικός μηχανικός και η Σοφία
αρχιτέκτονας. Γνωρίστηκαν φοιτητές στο Πολυτεχνείο και «ερωτευθήκαμε…
θανάσιμα ο ένας τον άλλο. Δεν χωρίσαμε ποτέ, ούτε μια μέρα». Διατηρούν κοινό
γραφείο στα βόρεια προάστια. Δυο στενά παραδίπλα είναι το σπιτικό τους. Όταν
γεννήθηκε η Χριστίνα, ο Πέτρος χοροπηδούσε από τη χαρά του που όλα πήγαν καλά
για τη σύντροφό του. Έβλεπε όμως το μωρό από απόσταση…

«Ήταν ένα πανέμορφο μωρό με πυκνά μαύρα μαλλιά, όπως τα… δικά μου! Κανείς
δεν ήξερε, ούτε καν οι στενοί φίλοι και οι γονείς μας, ότι ένας άγνωστος είχε
συμβάλει στη γέννησή του! Και όλοι έλεγαν «Πέτρο, σου… μοιάζει, δεν πήρε
τίποτα από τη Σοφία»! H Σοφία γελούσε και εγώ ήμουν μάλλον ταραγμένος, για να
μην πω… σοκαρισμένος. Τη δεύτερη φορά που την έφεραν στο δωμάτιο, πεινούσε
και έκλαιγε πολύ… Έβαλε τα κλάματα και η Σοφία γιατί δεν είχε ακόμα γάλα.
Και εγώ έτρεξα και πήρα το μωρό αγκαλιά – να τις ησυχάσω και τις δυο. Αυτό
ήταν. Το παιδί έγινε μεμιάς δικό μου, με ένα άγγιγμα! Δεν νομίζω ότι θα
μπορούσα ποτέ να το αγαπήσω περισσότερο – δεν υπάρχει περισσότερο…».

Ήρθαν τρίδυμα! H ζωή τούς χαμογελούσε με ένα πλατύ χαμόγελο. Ξαφνικά
όλα άρχισαν να πηγαίνουν καλύτερα, όλο και καλύτερα. «Αυτό το μωρό ήταν η καλή
μας νεράιδα που έφερε με τον ερχομό της απίστευτα δώρα στη σχέση και στον γάμο
μας! Ακόμα και η δουλειά μας άρχισε να αποδίδει πολλά περισσότερα, αγοράσαμε
μέσα σε δύο χρόνια ένα άνετο σπίτι – το σπίτι μας – και αρχίσαμε να
σκεφτόμαστε να χαρίσουμε στη Χριστίνα και ένα αδερφάκι!».

Δεν έχασαν χρόνο, επανέλαβαν την προσπάθεια, αυτή τη φορά σε ένα κέντρο
εξωσωματικής στο Λονδίνο και, ώ του θαύματος, η Σοφία έμεινε αμέσως έγκυος
αλλά σε…. τρίδυμα: «Όταν μας το ανακοίνωσε ο γιατρός σαστίσαμε. Ένα μωρό
θέλαμε και μας προέκυψαν… τρία. Ο Πέτρος είχε καταπιεί τη γλώσσα του.
«Μπορούμε να κρατήσουμε και τα τρία;», ρώτησε τον γιατρό. «Δεν είναι τόσο
ασφαλές όσο να διακόψουμε τη μία κύηση και να αφήσουμε ανεμπόδιστες τις άλλες
δύο να εξελιχθούν», είπε εκείνος. Και αυτό τελικά έγινε στον χρόνο που οι
γιατροί αποφάσισαν…».

Τα μωρά γεννήθηκαν και ήταν «τέλεια», με μαύρα σγουρά μαλλιά όπως ο… μπαμπάς
τους! «Είναι αστείο», λέει εκείνος, «αλλά κανένα δεν βγήκε ξανθόμαλλο όπως η
μαμά τους! H Σοφία ήθελε τόσο να με κάνει πατέρα που επέλεξε τα χαρακτηριστικά
των δοτών να μοιάζουν με τα δικά μου και το… πέτυχε!».

Το παιδί είναι εκείνου που το μεγαλώνει

H ευτυχία σε μια οικογένεια δεν είναι πάντα θέμα… γονιδίων! «Είναι πώς
μπορεί να δει κανείς το θέμα της τεκνοποίησης και αν μπορεί να αλλάζει όταν
χρειάζεται την οπτική του γωνία», πιστεύει η Σοφία.

«Ένα παιδί για έναν πατέρα γίνεται «το παιδί του» όταν το μεγαλώνει»,
προσθέτει ο Πέτρος. «Αναπτύσσεις σχέση μαζί του με το πέρασμα του χρόνου. Δεν
έχω σκεφθεί ποτέ ότι τα παιδιά μας δεν είναι παιδιά μου. Κάποια στιγμή είχα
την αγωνία των κληρονομικών παθήσεων κ.λπ. αλλά με έπεισαν οι γιατροί ότι ο
έλεγχος των υποψήφιων δοτών σπέρματος είναι εξονυχιστικός και δεν υπάρχουν
παρά ελάχιστες στατιστικές πιθανότητες να εμφανίσουν κάποιο μη αναμενόμενο
κληρονομικό νόσημα στο μέλλον. Αυτό που μας απασχολεί τώρα είναι αν πρέπει να
μάθουν τα παιδιά μεγαλώνοντας ότι έχουν διαφορετικούς βιολογικούς πατέρες και
ότι εγώ είμαι ο πατέρας της καρδιάς, εκείνος που τα αγάπησε και τα
μεγάλωσε…».

Οι επιστημονικές γνώμες διίστανται για το θέμα και οι δυο τους δεν έχουν ακόμα
αποφασίσει τι θα πράξουν μελλοντικά. H Σοφία θεωρεί ότι η ζωή, ο χρόνος που θα
κυλήσει, θα δείξει «τι είναι προτιμότερο να κάνουμε» και ο Πέτρος συμφωνεί.
Έως τότε θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τα παραμύθια της Χιονάτης και της
Κοκκινοσκουφίτσας, αλλά και παραμύθια που μιλάνε για παιδιά που κατοικούν σε
μια άγνωστη χώρα, «τη χώρα της Ευτυχίας, και κάθε μέρα διαλέγουν μια άλλη μαμά
και έναν άλλο μπαμπά για να μοιράζονται τα δάκρυα αλλά και η χαρά σε ίσα μερίδια…».