Δεν θα μπω στη λογική σας

Ομολογώ ότι τρέφω απεριόριστο θαυμασμό για τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Όχι γι’
αυτά που ισχυρίζεται, αλλά για τον τρόπο με τον οποίον υπερασπίζεται όσα
ισχυρίζεται. Ο Κουφοντίνας δείχνει εκ πρώτης όψεως αφόρητα κοινότοπος.

H χθεσινή του απολογία – εάν εξαιρέσεις δυο-τρεις εμπνευσμένες εκλάμψεις –
αποτελεί μονόχορδη συρραφή αποσπασμάτων από δημοσιογραφικά ρεπορτάζ,
παλαιολιθικές μπροσούρες και συνθηματολογία κομσομόλου της σταλινικής
περιόδου.

Έτσι κι έστελνε το κείμενό του στην «ελεύθερη αγορά», κανένα έντυπο που
σέβεται τον εαυτό του δεν θα το δημοσίευε και βεβαίως όχι – μην βαυκαλίζεσαι,
Δημήτρη – λόγω της εξαιρετικής του επικινδυνότητας. Κι εντούτοις. Σήμερα, σε
ολόκληρο τον ελληνικό Τύπο – περιλαμβανομένης αυτής εδώ της εφημερίδας – θα
διαβάσετε κατεβατά από την εμβριθή του ανάλυση.

Διάφοροι σοβαροφανείς τύποι – περιλαμβανομένης της αφεντιάς μου – θα πέσουν με
τα μούτρα και θα διυλίσουν τις σοφίες του μελισσοκόμου. Κατεργαράκο. Πώς
κατάφερες και μας έσυρες όλους από τη μύτη; Πώς στέκεται σούζα μπροστά σου το
ίδιο το δικαστήριο;

Το δηλώνω ευθέως – και ας ακουστεί σε πολλά αυτιά αυταρχικό, αντιπαθητικό ή
ακόμη κι εξοργιστικό. Το δικαστήριο δεν είναι σχολική αίθουσα, όπου ο καθένας
– κατήγορος ή κατηγορούμενος – μπορεί να σηκωθεί και να διαβάσει από μία
έκθεση ιδεών. Όπως πολύ ορθά παρατήρησε ο – κατά τα λοιπά, ανεκδιήγητος –
εισαγγελέας, δεν έπρεπε να διαβαστεί μια απολογία που μόνον απολογία δεν ήταν.
Θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε. Μια συλλογή από τα αγαπημένα ποιήματα του
Δημήτρη – και πέραν του Κωστή Παλαμά, που τόσο στενοχώρησε τους καβαφιστές – ή
ένα απάνθισμα με γνωμικά και τσιτάτα. Τελικά, ήταν λίγο από όλα. Ένα ποτ πουρί
φτιαγμένο για να ικανοποιεί υπέργηρους συναγωνιστές του Βελουχιώτη, αλλά και
σύγχρονους νεολαίους με οικολογικές ανησυχίες. Κάτω από τις περισσότερές του
διαπιστώσεις, θα μπορούσε να υπάρχει η υπογραφή των πιο ετερόκλητων
ιδιοσυγκρασιών – η υπογραφή του Κωνσταντόπουλου, η υπογραφή του Καρατζαφέρη, η
υπογραφή του Γαργαλάκου, η δική μου υπογραφή ή η δική σας.

Πώς κατόρθωσε αυτόν τον άθλο ένας έγκλειστος στον Κορυδαλλό; Πολύ απλά.
Αφαίρεσε τα αγκάθια από τις απόψεις.

Πρόσφερε στα ευήκοα ώτα μονάχα το ματσάκι με τα λουλούδια. Διατύπωσε τα
αυτονόητα. Εκείνα που μας ενώνουν. Υπέπεσε στο υπέρτατο αμάρτημα για έναν –
υποτίθεται – επαναστάτη: ήταν πολιτικά ορθός. Ήταν αβάσταχτα πληκτικός κι
αβάσταχτα συγκινητικός μαζί. Με δυο λόγια; Ήταν αξιολάτρευτος. Θα σκίσει
μεθαύριο στα γκάλοπ.

Ας είμαστε δίκαιοι. Ο Κουφοντίνας δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του. Ευθύς
εξ αρχής δήλωσε απερίφραστα: «Αρνούμαι την απόπειρα να ξαναγραφεί η ιστορία
μέσα σε μια αίθουσα δικαστηρίου… Το δικαστήριό σας είναι ένα ειδικό
δικαστήριο εκτάκτων μέτρων… Δεν θα μπω στη λογική σας». Σε αυτό το λεπτό
σημείο, ο άλλοτε ετοιμόλογος κύριος Μαργαρίτης θα έπρεπε να του πει:
«Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Κουφοντίνα, για τους θερμούς σας επαίνους. Εφόσον
αρνείσθε ν’ απολογηθείτε επί του κατηγορητηρίου, σας παρακαλώ να ξανακαθήσετε
στη θέση σας». Αντ’ αυτών φάνηκε σαν να του είπε: «Μα τι λέτε, κύριε
Κουφοντίνα… Χαρά μας να σας ακούσουμε. Αφού δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, θα
πάει το βουνό στον Μωάμεθ. Δεν θέλετε να μπείτε στη δική μας λογική; Θα μπούμε
εμείς στη δική σας. Αφήστε το κατηγορητήριο κατά μέρος. Πείτε μας για τον Τσε.
Για την κινέζικη επανάσταση. Για τους σκυλοπνίχτες στο Αιγαίο». Και όταν ο
Κουφοντίνας ολοκλήρωσε την ανάγνωση της μπροσούρας του, παραδίδοντας – ως
όφειλε – τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά αγωνιστών, ο κύριος Μαργαρίτης έπρεπε
να ενώσει το δικό του χειροκρότημα με το χειροκρότημα του ακροατηρίου. Θα
πεθάνω αν υποψιαστώ ότι ο πρόεδρος διαφωνούσε με τόσο εξόφθαλμα σωστές
απόψεις.

Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι συγγραφέας