ANAΛΩΣIMA Οπαδοί του Mίθρα

Κανένας δεν μπορεί να την περπατήσει με τα πόδια την αμμουδιά της Δυτικής
Πελοποννήσου. Ατελείωτη, χρυσή αμμουδιά και θάλασσα σμαραγδένια, όλους τους
επισκέπτες τούς αφομοιώνει και πάλι μένει αδειανή. Σε ορισμένα σημεία, εκεί
όπου πάνε οι ένοικοι ξενοδοχείων και κάμπινγκ, το τοπίο εξοπλίζεται με ντους,
ξαπλώστρες, ξύλινους διαδρόμους, σερφ για νοίκιασμα και άλλα τέτοια, παρακάτω
όμως ξαναρχίζει η απεραντοσύνη. Οι παραθεριστές από τα γύρω χωριά φτάνουν με
ομπρέλες-σημαίες και ορίζουν κάθε μέρα ένα χώρο κυριαρχίας, σαν εξερευνητές σε
νέες ηπείρους, μπήγοντας αποφασιστικά το κοντάρι τους μέσα στην άμμο. Πλούσιοι
και φτωχοί, όσοι φτάνουν ως εκεί, γίνονται ίσοι ενώπιον του ήλιου. Ο αρχαίος
Ανατολίτης θεός Μίθρας, πολύ δημοφιλής στη ρωμαϊκή περίοδο, έχει ξαναβρεί την
αίγλη του όπως τού πρέπει. Λατρεύεται φανατικά και με έκσταση από ολοένα και
περισσότερους πιστούς. Προς τον αιθέρα ανεβαίνει τσίκνα μοντέρνας προσφοράς,
μυρωδιά καρύδας των αντηλιακών, μάλλον σεμνότερη από τα βόδια ή τα αρνιά που
κάποτε θυσιάζονταν. Αφιερώματα με τη μορφή πλαστικών παιχνιδιών και φουσκωτών
κάθε είδους, απλώνονται με ευλάβεια μπροστά στα πόδια του θεού κι ενίοτε ο
τρυφερός Ζέφυρος τα παίρνει για να τα πάει κοντύτερα στο σώμα της λατρείας. Το
κατά δύναμιν βεβαίως. Όλη μέρα οι πιστοί αλείβονται με τα τελετουργικά λάδια,
χωρίς τα οποία δεν τολμούν να φανερωθούν ενώπιόν του, και όσοι αντέξουν ως το
ηλιοβασίλεμα, οι πιο μυημένοι και φανατικοί από όλους, έχουν το προνόμιο να
τον δουν να γέρνει κουρασμένος πίσω από τα Ιόνια βουνά, κόκκινος από την
περιρρέουσα υγρασία. Με ευγνωμοσύνη τον αποχαιρετούν, για να συγκεντρώσουν
δυνάμεις, να τον λατρέψουν εξίσου την επόμενη μέρα.