|
|
|
H καταπληκτική σκηνή με τους «παλιάτσους» από το «Oyster» της Ίνμπαλ Πίντο, που είδαμε στην Καλαμάτα
|
H μουσική του ιντερμέτζου από τους «Παλιάτσους» του Λεονκαβάλο. Μια σκηνούλα
που τσουλάει στο κέντρο της σκηνής και για αυλαία δυο βυσσινί κουρτινούλες που
ανοίγουν. Τρεις φιγούρες κλοουνίστικες, τραγικά αστείες – φάτσες βαμμένες
λευκές, περούκες αχτένιστες… Εκείνος χωμένος σ’ ένα τεράστιο, «διπλό»
κοστούμι. Εκείνη με καροτί μαλλάκι. Πλάι, μια φιγούρα χοντροκομμένη. Κάτι σαν
μάνα, σαν δούλα. Εκείνη πηδάει στην αγκαλιά του. Τον αγαπάει. Εκείνος βγάζει
ένα καρότο, το αλατίζει και το τρώει. Μετά η χοντρή φιγούρα τού χώνει ένα
μαξιλάρι κάτω απ’ το κεφάλι κι Εκείνος αποκοιμιέται. Εκείνη κλαίει που δεν της
έδωσε σημασία. Και τότε, μέσα απ’ το φαρδύ, άδειο κοστούμι ξεπροβάλλει, ενώ η
μουσική λιγώνεται, ένα χέρι που κρατάει ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Και μετά, η
φιγούρα του «Άλλου». Της το προσφέρει. Ερωτεύονται. Εκείνος ξυπνάει.
Στραγγαλίζει τον «Άλλο». Και πνίγει με το μαξιλάρι Εκείνη. Φινάλε. Στα
πέντε-δέκα λεπτά που κρατάει το ιντερμέτζο, η χορογράφος Ίνμπαλ Πίντο είπε τα
πάντα, βαθαίνοντας στη φόρμα του μελοδράματος και ανατρέποντάς την με την
αισθητική της.
Πώς να περιγράψεις την ποίηση; Με ποια λόγια; Γιατί ποίηση κάνει στη
χορογραφία της «Oyster» η Ισραηλινή χορογράφος με την Ομάδα της Χορού.
Μεταπλάθει σε χορό βαθιά ποιητικό τον κόσμο του τσίρκου, με κύρια πρόσωπα τις
τέσσερις φιγούρες. Τα «νούμερα» του τσίρκου γίνονται σύντομες σκηνές μιας
χορογραφίας πυκνής, με νεύρο και με μέτρο, εύγλωττης αλλά ποτέ φλύαρης. H
Πίντο διυλίζει και στραγγίζει την ουσία της ζωής του τσίρκου, το γέλιο που
στάζει πίκρα, που στάζει μελαγχολία, πάνω σε ένα υπέροχο «χαλί» με μουσικές
που δένουν αρμονικά, με χρώματα γοητευτικά, βγαλμένα λες από τον Τουλούζ –
Λοτρέκ, και γεννάει μαγεία και συγκίνηση φελινική.
Βράδυ Σαββάτου στο Κάστρο της Καλαμάτας, κάτω η πόλη φωτισμένη, ζέστη υγρή,
βαριά, ιδρώτας, αλλά το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, που σήκωσε για
ένατη φορά την αυλαία του χθες, αποδεικνύει ότι ξέρει να διαλέγει. Γεμάτο το
αμφιθέατρο, αν και πρόκειται για τη δεύτερη παράσταση των Ισραηλινών, και το
χειροκρότημα πιο θερμό και από τη ζέστη της βραδιάς.
Έφτασα στην Καλαμάτα κατά τις τρεις το απογευματάκι. H φιλοξενία του Φεστιβάλ
απαράμιλλη. Όλοι οι «τακτικοί» είναι εκεί. Δεν είναι τυχαίο ότι όποιος πάει
μια φορά «κολλάει» και κάθε Ιούλιο επιστρέφει…
Νωρίτερα, στις επτά, στο φισκαρισμένο θεατράκι του Πνευματικού Κέντρου η
Καναδέζα Λούσι Μονγκρέιν, με εκπληκτικά γυμνασμένο σώμα, με μπλε αθλητικό
φανελάκι και στενό μαύρο σορτσάκι, με τα ξανθά μαλλιά της τυλιγμένα πίσω, σ’
ένα μεταλλικό, μυτερό κώνο – μια αίσθηση «ανάποδου» μονόκερου -, αποδίδει το
χορογραφημένο από τη Μαρί Σουινάρ σόλο «Σπουδή # 1». Πάνω σ’ ένα μπλε ρουά
παταράκι, περικυκλωμένο από ευαίσθητα μικρόφωνα, με παπούτσια «ταπ ντανς»
δημιουργεί, «χαράζοντας» μ’ αυτά το ξύλινο πάτωμα, ήχους που επεκτείνονται και
μεγεθύνονται ηλεκτρονικά, φτάνουν να γίνουν βροντές, σε ένα θαυμαστό ηχητικό
περιβάλλον του Λουί Ντιφούρ, και αφήνεται σ’ ένα παραλήρημα σωματικότητας αλλά
και εκφραστικότητας, που καταλήγει σε τρομακτικές κραυγές εκτόνωσης και που
ανοίγει και κλείνει με μια χούφτα μεταλλικά σφαιρίδια, τα οποία ένας
συνεργάτης της αφήνει να χυθούν ηχηρά πάνω στο πάτωμα. Τριάντα πέντε μόνον
λεπτά, μεστά όμως, η ζέστη ανυπόφορη γιατί το σύστημα κλιματισμού έχει πάθει
βλάβη, αλλά ο κόσμος φωνάζει και χειροκροτεί ενθουσιασμένος.
Κυριακή βράδυ, στο θέατρο του ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το δεύτερο σόλο. Ο Γάλλος
Ξαβιέ Λε Ρουά, σε μια γυμνή – μόνο ένα τραπέζι και μια καρέκλα -, πάλλευκη
σκηνή-κουτί, φωτισμένος «σκληρά» μόνο από τους σωλήνες νέον της οροφής της,
ξεκινώντας με κινήσεις ρομπότ και με ήχους που παράγει με το στόμα του και που
προκαλούν το γέλιο και συνεχίζοντας με νεκρούς χρόνους ακινησίας, ζητάει την
υπομονή μας, ώσπου αρχίζει, βουτηγμένος στη σιωπή, φορώντας ένα μακρύ,
ελαστικό μαύρο φόρεμα πρώτα, γυμνός στη συνέχεια, να δημιουργεί, με τα μέλη
του και μόνο, εκπληκτικά, αλλόκοτα γλυπτά – απόηχοι, ίσως, Άλβιν Νικολάι –
αποδεικνύοντας ότι οι δυνατότητες του ανθρωπίνου σώματος δεν έχουν όρια. Στο
τέλος, έπειτα από πενήντα λεπτά, ντύνεται, ανοίγει τη μουσική από ένα
κασετόφωνο και χάνεται, χωρίς τον καθιερωμένο χαιρετισμό, φτάνοντας έως τα
άκρα την εναλλακτική πρότασή του, ενώ το γεμάτο και εδώ θέατρο χειροκροτεί
θερμότατα.
H έκπληξη Φωνιαδάκης
|
Ο δικός μας Αντώνης Φωνιαδάκης έκανε την έκπληξη με τη χορογραφία του – παραγγελία του Φεστιβάλ Καλαμάτας
|
H Δευτέρα είναι του δικού μας Αντώνη Φωνιαδάκη. Με έδρα τη γαλλική Λυών,
χορευτής και χορογράφος πια, κάνει στο Πνευματικό Κέντρο την πρεμιέρα τής
χορογραφίας που του παράγγειλε το Φεστιβάλ. «Sensitive skins screens
intervals» ο «αόριστος» τίτλος της. Μια έκπληξη!
Επί σκηνής εμείς οι θεατές, σε τρεις σειρές από καρέκλες στημένες τριγύρω, κι
ανάμεσά μας ο ίδιος ο Αντώνης Φωνιαδάκης με την Κική Μπάκα, με παπούτσια
αθλητικά, αφήνονται, με κινήσεις σπασμωδικές, «ακατάστατες», σε μια εκρηκτική,
ηφαιστειώδη, αγωνιώδη σαραντάλεπτη χορογραφία, δεμένη εκπληκτικά με την
επιβλητική μουσική του Ζουλιάν Ταρίντ και τα εξαιρετικά βίντεο του Ζερόμ Φαβρ
– Μπονβέν, που προβάλλονται στις δύο μεγάλες οθόνες. Ο Άντρας, η Γυναίκα και
μια σειρά από βίαιες, εξοντωτικές συγκρούσεις στήθος με στήθος, σαν τα κρι κρι
της πατρίδας του Φωνιαδάκη, που κάποτε εξελίσσονται σε σμιξίματα εξίσου βίαια
για να καταλήξουν σε ένα υπέροχο «γλυπτό», σμιλεμένο πάνω στα δυο ημίγυμνα κορμιά.
