ΣE ΠPΩTO ENIKO Iβίσκος ιβουάρ

Άκου να σου πω, Σίφνο. Φέτος είμαι αποφασισμένη να πάω με τα νερά σου.
Συμμορφώσου κι εσύ αναλόγως, αλλιώς δεν βλέπω στον ορίζοντα δεύτερη ευκαιρία
για τη σχέση μας. Στην πραγματικότητα αυτή ήταν η πέμπτη μου απόπειρα να τα
βρω μαζί της. Τα τελευταία χρόνια αδίκως πάσχιζαν οι… animateurs μου να μου
υποδείξουν τις χάρες της και να μου κοινωνήσουν τη δική τους ευδαιμονία. Για
πέντε συναπτά καλοκαίρια έφθανα εκεί με την αίσθηση ότι κάνω διακοπές μέσα σε
μια καρτ ποστάλ. Ως συνήθως, υπέκυπτα, μουλαρώνοντας: «Εντάξει, άντε, πάμε
Σίφνο».

Αμ, δεν ξεκινάνε έτσι κυρά μου για διακοπές. Φταίνε βέβαια και οι συστάσεις.
Οι μαλακές γραμμές του τοπίου, η εύκολη πρόσβαση σε παραλίες απάνεμες, αυτή η
αίσθηση του απόλυτα ήμερου που άλλη δουλειά δεν έχει παρά να σε κανακεύει, να
σε κανακεύει διαρκώς. Αυτό κυρίως μου την έσπαγε… Στα χειρότερά μου με
φανταζόμουν στην ξαπλώστρα σαν φθισική στο «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν, να
περιμένω από τη φύση να κάνει το θαύμα της κι εγώ να αντιστέκομαι λυσσασμένα.

Επιστρέφοντας φέτος από το ίδιο νησί άλλος άνθρωπος, ήξερα πού να αποδώσω το
θαύμα. Απλώς κουράστηκα να της χρεώνω χάρες που δεν έχει και να περιφρονώ
εκείνες που διαθέτει και με το παραπάνω. Κατά βάθος το ήξερα κι από πριν ότι
την αδικούσα. Το διαπίστωσα όταν μπήκα σπίτι και σήκωσα τα ρολά της βεράντας.
Ένας οργιαστικά ανθισμένος ιβουάρ ιβίσκος, μου θύμισε πού τον πρωτοείδα και
τον «ξεσήκωσα». Σ’ έναν κήπο περίκλειστο στον Αρτεμώνα, πέντε χρόνια πριν από
τώρα που σας μιλάω.