ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Δημογραφικό

O λόγος στους αναγνώστες .

Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ. Παρασκευή, γράφει:

«Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσε η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, ο ελληνικός
πληθυσμός αυξήθηκε κατά το έτος 2002 μόλις κατά 30.000 (ποσοστό γύρω στο
0,27%) και μάλιστα όχι από γεννήσεις περισσότερες από τους θανάτους, αλλά από
εισροή οικονομικών μεταναστών. Αν έλειπαν αυτοί, θα είχαμε μείωση του
πληθυσμού. Εξάλλου, διάβασα στα “NEA” ότι για κάθε Ελληνίδα παραγωγικής
ηλικίας αντιστοιχεί μόνο 1,27 παιδί. Αυτά πρέπει να μας προβληματίσουν πολύ
σοβαρά και μάλιστα αν σκεφτούμε ότι η μείωση ή η στασιμότητα του πληθυσμού
σημαίνει και γήρανσή του, με συνέπεια να καθίσταται λιγότερο παραγωγικός,
δυσκολότερα ανανεώσιμος και λιγότερο ικανός να αντιμετωπίσει κάποια εχθρική
προσβολή, όσο και αν οι Ένοπλες Δυνάμεις του είναι πολύ περισσότερο αξιόμαχες
από άλλες, άλλων κρατών.

Όταν πολεμά ένας με δέκα, δεν νικά πάντα ο ένας. Πρέπει ειδικότερα να
σκεφτούμε ότι, ανεξάρτητα από την προοπτική έστω και απώτερης ένταξης της
Τουρκίας στην E.E. και της από τον λόγο αυτόν εγκατάλειψης των επεκτατικών
βλέψεών της, οι Τούρκοι είναι σήμερα 70 εκατ. και σε λίγα χρόνια θα είναι 100.
Κι εμείς θα είμαστε περίπου όσοι και τώρα. Να γιατί το δημογραφικό μας
πρόβλημα συνιστά πλέον πραγματικό εθνικό κίνδυνο. Και δεν εμφανίστηκε ο
κίνδυνος αυτός σήμερα.

Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας υπήρχε τουλάχιστον από τη δεκαετία του
’50. Τότε, εκτός από τη σχετική μείωση των γεννήσεων είχαμε και το ισχυρό
ρεύμα της μετανάστευσης Ελλήνων στο εξωτερικό. Αλλά και αν δεν υπήρχε τότε
δημογραφικό πρόβλημα, που βεβαίως υπήρχε, έπρεπε να ληφθούν μέτρα επιτάχυνσης
της αύξησης του πληθυσμού της χώρας, γιατί η αύξηση του πληθυσμού μιας χώρας
είναι η βασική και αναγκαία προϋπόθεση για την ανάπτυξή της και τη διασφάλισή
της από εξωτερικούς κινδύνους.

Ακριβώς αυτή την ανάγκη αύξησης του πληθυσμού της Ελλάδας είδε ο Ελευθέριος
Βενιζέλος και αποφάσισε την ανταλλαγή των πληθυσμών, περίπου πριν από 80
χρόνια. Και είναι λάθος να πει κάποιος ότι η Ελλάδα είναι φτωχή, δεν μπορεί να
διαθρέψει 20 εκατ. ανθρώπους. Οι Έλληνες είναι πανέξυπνοι και θα έβρισκαν
τρόπο να ζήσουν όλοι.

Και υπάρχουν περιθώρια οικονομικής ανάπτυξης της Ελλάδας πολλά ακόμη. H
βιομηχανία (δεν υπάρχει ανεπτυγμένο κράτος χωρίς βιομηχανία), ο τουρισμός, η
ναυτιλία, η γεωργία, όλα αυτά έχουν σημαντικά περιθώρια εκσυγχρονισμού και
ανάπτυξης. Και πρέπει να εκσυγχρονιστούν και να αναπτυχθούν. Πώς; H ορθότερη
γνώμη είναι, νομίζω, με τη γενίκευση της Ανώτατης Παιδείας. Όλων των Επιστημών
και όλων των Ελλήνων. Αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα όχι κάποιο προλεταριάτο
επιστημόνων αλλά τη γενική, την πρωτόφαντη ανάπτυξη της Εθνικής μας
Οικονομίας, διότι ακριβώς αυτή θα είναι η διέξοδος της γενίκευσης της Ανώτατης
Παιδείας.

H Νότια Κορέα, σωρός ερειπίων μετά τον πόλεμο 1950-53, έφτασε τόσο γρήγορα και
σε τόση οικονομική ανάπτυξη, ώστε να παρέχει την πλήρη απόδειξη. Πώς έγινε
αυτό; Με τη γενίκευση της Ανώτατης Παιδείας που άρχισε αμέσως μετά τον πόλεμο.
Ενδεικτικά, από το 1970 μέχρι το 1997 το κατά κεφαλήν εισόδημα
δεκαπλασιάστηκε. H χώρα μεταμορφώθηκε από αγροτική σε “βιομηχανικό δράκοντα”
και έγινε μία από τις τέσσερις “οικονομικές τίγρεις” της Ασίας (Χονγκ Κονγκ,
Ταϊβάν, Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα), που όλες μαζί έχουν έκταση μικρότερη από την
Ελλάδα και πληθυσμό πολλαπλάσιο (βλ. Ιστορία του 20ού αιώνα, Τόμος 9, που
κυκλοφορεί μαζί με “TA NEA”).

Πώς θα γινόταν κάτι ανάλογο σχετικά με την Ελλάδα; Αυτό θα το καθόριζε η κοινή
εθνική πολιτική, που έπρεπε να είχε από καιρό χαραχτεί. Και που αφού αυτό δεν
έγινε τότε, πρέπει να γίνει τώρα!: “Οι καιροί ου μενετοί!”. Δεν δικαιούμαι,
ασφαλώς, να κάνω υποδείξεις. Δικαιούμαι όμως να βλέπω τα προβλήματα και να έχω
γνώμη. Πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να χαραχτεί μια εθνική πολιτική διπλασιασμού
τουλάχιστον του πληθυσμού της Ελλάδας μέσα σε δυο-τρεις δεκαετίες».