Aντιπολεμική κραυγή

H Δέσποινα Μπεμπεδέλη (Εκάβη) και η Λήδα Τασοπούλου (Πολυξένη) σε δοκιμές από την τραγωδία του Ευριπίδη «Εκάβη», την οποία ανεβάζει το «Αμφι-θέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου στην Επίδαυρο

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος μετέφρασε και σκηνοθέτησε την τραγωδία της γυναίκας του
Πριάμου, που σέρνεται δούλη από τους νικητές Αχαιούς στην Ελλάδα, ως «μια
απελπισμένη κραυγή απόγνωσης ενάντια στα δεινά του πολέμου».

Μετά την ξαφνική αντικατάσταση της Άννας Συνοδινού από τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη
στον ομώνυμο ρόλο, η παράσταση θα είναι έτοιμη για την πρεμιέρα της Επιδαύρου,
όπου βρίσκεται ήδη ο θίασος και απόψε κάνει την πρώτη του πρόβα στον χώρο.
Στον ρόλο της Πολυξένης η Λήδα Τασοπούλου. Παίζουν επίσης οι Κώστας
Αναθανόπουλος, Γιώργος Κροντήρης, Γιάννης Ροζάκης, Θανάσης Κουρλαμπάς, Σπύρος
Μαρκόπουλος, Ανδρομάχη Γεωργίου και επταμελής χορός γυναικών. Τα σκηνικά και
τα κοστούμια είναι της Αγνής Ντούτση και η μουσική του Γιώργου Κουρουπού.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος, μιλώντας για τη δουλειά του στην παράσταση, αναφέρθηκε
κυρίως στα «προβλήματα» που θέτει το έργο στον σκηνοθέτη και τους ερμηνευτές
του. Μέσα από τρία παραδείγματα-ερωτήματα και τον τρόπο με τον οποίο τα
αντιμετώπισε, αναδύονται ο μύθος του έργου και η σκηνική του προσέγγιση.

Αναφερόμενος στην μεταστροφή της Εκάβης, η οποία μετά τις θρηνητικές κραυγές
της (όταν αναγνωρίζει το πτώμα του γιου της Πολύδωρου) συλλαμβάνει το σχέδιο
της εκδίκησης, λέει: «Πώς θα συνδεθεί ερμηνευτικά ο σπαραγμός που άμεσα
προηγήθηκε με τον σοφά οικοδομημένο ρητορικό μονόλογό της που ακολουθεί; H
Εκάβη, μέσα στον πυρετό της απόγνωσης, σπρώχνει πίσω το συναίσθημα – το οποίο
“υπόκωφα” υπάρχει πάντα – για να προβάλει από την οδό μιας άτεγκτης λογικής,
τα επιχειρήματά της».

Πώς ερμηνεύει τον θρήνο της Πολυξένης για τη μοίρα της μητέρας της και όχι για
τη δική της; «H Πολυξένη ποθεί τον θάνατο ως λύτρωση από την εξευτελισμό της
σκλαβιάς. Δεν εκπλήσσεται, δέχεται την απόφαση των Ελλήνων ωσάν επιβεβαίωση
της προσδοκίας της. Από την είσοδό της βρίσκεται ήδη σε άλλες σφαίρες».

Τέλος, για τα ερωτηματικά που αναδύονται από την αντίδραση του Πολυμήστορα, ο
οποίος επιδεικνύει σοφιστική ρητορική τη στιγμή που τον τυφλώνουν και
σκοτώνουν τα παιδιά του, λέει: «Ο Πολυμήστωρ επισωρεύει τις λεπτομέρειες για
να ρίξει το βάρος στο τι έπαθε και όχι στο τι έπραξε. Στόχος του είναι η
τιμωρία της Εκάβης, αλλά κάτω από τη σοφιστική επιχειρηματολογία πρέπει να
υποβόσκει ο πατρικός και σωματικός πόνος».

Συμπερασματικά, «η όλη σύλληψη αποτελεί μια σπαρακτική κραυγή κατά των δεινών
του πολέμου. Και δυστυχώς, η κραυγή αυτή παραμένει συγκλονιστικά “σύγχρονη”».