ΓNΩMH Λιοντάρια και κουνέλια

Τώρα που η μεταγραφική περίοδος τελειώνει και οι απλοί φίλαθλοι αρχίζουν να
«κάνουν ταμείο» για τα αποκτήματα των ομάδων τους, η διαπίστωση ότι οι
παίκτες-λιοντάρια μοιάζουν περισσότερο με παίκτες-κουνέλια ενισχύεται όλο και
περισσότερο.

Πριν καλά-καλά δούμε αγωνιζόμενους τους «άσους» που αποκτήθηκαν, τους
βαπτίζουμε (ή τους βαπτίζουν αυτοί που τους αγοράζουν) νέους Πλατινί, νέους
Χάτζι, και πάει λέγοντας. Βεβαίως, ακόμη δεν τόλμησαν να τους παρομοιάσουν με
νέους Πελέ και Μαραντόνα, διότι οι ντομάτες είναι φρούτο εποχής και φοβούνται
ότι, λόγω αφθονίας, υπάρχει κίνδυνος να εκτοξευθούν σε κάποια κεφάλια…

Αρχίζουν λοιπόν τα φιλικά παιχνίδια. Και ως διά μαγείας τα λιοντάρια που μας
περιέγραφαν, είτε παρουσιάζονται χωρίς χαίτη και δόντια είτε σέρνονται
αποκαμωμένα.

Μέχρι τον Οκτώβριο, το 90% των ξένων παικτών που αποκτήθηκαν θα βρίσκονται
στην εξέδρα και μέχρι τον Ιανουάριο θα έχουν διωχτεί με τις κλωτσιές. Αυτό
αποδεικνύει η στατιστική και η πρακτική των τελευταίων ετών.

Το χειρότερο σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι με την αγορά αυτών των…
φασουλήδων χάνονται τα ταλέντα μας. Τα νέα παιδιά, που δεν αγωνίζονται, δεν
τυγχάνουν καμίας προσοχής, απογοητεύονται και στο τέλος τα παρατάνε. Κάνουμε
λοιπόν μια πρόταση: οι ομάδες που χρησιμοποιούν νεαρούς Έλληνες παίκτες και
που διαθέτουν «φυτώρια» να πριμοδοτούνται από το υπουργείο Αθλητισμού. Τόσα
χρήματα μοιράζει το γαλαντόμο υπουργείο, σε παλαιμάχους, βετεράνους κ.λπ.
Δείχνει – και σωστά – ότι σέβεται το παρελθόν. Ας σχεδιάσει όμως και το
μέλλον. Διότι καλά είναι τα περήφανα γηρατειά, αλλά ακόμη καλύτερα τα περήφανα νιάτα…