ANAΛΩΣIMA Οδύσσειες

Ξεκινάμε λοιπόν φορτωμένοι και ανάλαφροι, μικροί αυτόνομοι Οδυσσείς με τα
αυτοκινητάκια μας, τα άντρα αυτά της αυτονομίας, τα αμάξια μας όπως τα λέμε,
σαν να είναι λαντό, τέθριππα με αμαξά. Και σηκώνουμε τέτοια σκόνη καθώς
παίρνουμε με φόρα τη στροφή στον στενό επαρχιακό δρόμο… Έτσι είναι. Δεν
πρέπει στιγμή να μας εγκαταλείπει η ελληνική πραγματικότητα. Οι δρόμοι έχουν
χαραχτεί ξυστά στις ιδιοκτησίες, εκεί που τελειώνει η άσφαλτος αρχίζει ο
φράχτης και πουθενά δεν υπάρχει πρόβλεψη για το τι θα συμβεί αν περάσει ένας
πεζός από ‘κεί σε ώρα ανάγκης. Από τη στιγμή που έγινε η εισαγωγή του πρώτου
αυτοκινήτου στην Ελλάδα, ξεχάσαμε την έννοια του πεζού. Ας κόψουν τον λαιμό
τους. Παρ’ όλ’ αυτά μια λιτανεία εργατών της γης καταφέρνει και περπατά σ’
αυτόν τον ανύπαρκτο χώρο. Με το παπούτσι στη σχισμή μεταξύ ασφάλτου και
φράχτη, με το κεφάλι πυρωμένο και με το καρβέλι το ψωμί να κρέμεται στην
πλαστική σακούλα. Αμάν αυτοί οι άνθρωποι. Τόσα χρόνια πέρασαν, οι πατριώτες
τους τακτοποιήθηκαν, πήραν αυτοκίνητα, νοίκιασαν σπίτια, νοικοκυρεύτηκαν,
αυτοί ακόμα έτσι τριγυρνάνε, αφυδατωμένοι και ροζιασμένοι, με τη φτώχεια τους
κραυγαλέα εκτεθειμένη, σαν να έπεσε μόλις χθες το τείχος, σαν να μην πέρασε
μια μέρα. Ίσως δεν είναι Αλβανοί τώρα πια, δεν καταλαβαίνεις εύκολα, μοιάζουν
όλοι οι πλάνητες, όπως τους ονόμασε ο Γκάζμετ Καπλάνι, μοιάζουν οι
ανειδίκευτοι εργάτες που με χίλια ζόρια ταξιδεύουν στη χώρα μας για μαύρο και
φτηνό μεροκάματο. Αυτοί που παίρνουν τις δουλειές, όπως φώναζε ένας νεαρός
προχθές στην Εφορία. Αυτοί που παίρνουν τις Οδύσσειες, όπως σκεφτόμαστε εμείς,
καθώς τους προσπερνά το αυτοκίνητο και τους πνίγει στη σκόνη.