[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα σχετικά με τον εκλογικό νόμο είναι εξαιρετικά απλά. Κι επειδή
είναι το θέμα που ανατέλλει και φιλοδοξεί να κατακτήσει τις καρδιές μας, ως
αντικείμενο συζήτησης μέσα στο κατακαλόκαιρο, η στήλη σπεύδει να παράσχει
ορισμένες παραμέτρους του όλου θέματος, προς γνώσιν και… επίδειξιν
(γνώσεων)! Λοιπόν η κυβέρνηση έχει μια πρεμούρα να διαμορφώσει συμμαχίες με τα
κόμματα της Αριστεράς, εν όψει των εκλογών του 2003, 2004 – δεν έχει σημασία.
Αποδεχόμενα τα κόμματα της Αριστεράς τη συζήτηση για την αλλαγή του εκλογικού
νόμου επί το αναλογικότερον και αντιπροσωπευτικότερον, έχουν διανύσει ήδη το
μεγαλύτερο κομμάτι της απόστασης που τα χωρίζει από το ΠΑΣΟΚ. Το υπόλοιπο δεν
θα το καλύψουν, θα μείνει, γιατί έτσι πρέπει. Αλλά άμα έχουν μπει στη λογική
ότι «αν ψηφιστεί ο νόμος του ΠΑΣΟΚ, εκεί που βγάζουμε δέκα βουλευτές θα
βγάζουμε δεκαπέντε», γιατί μετά να μη συζητούν κι άλλα θέματα, όπως
προγραμματικές συγκλίσεις, προγράμματα κ.λπ.;

H μάχη των εντυπώσεων

H άλλη παράμετρος του όλου θέματος αφορά τη Νέα Δημοκρατία. Ο Καραμανλής
δηλώνει εξ αρχής άρνηση. Σου λέει, «έχω οκτώ μονάδες διαφορά από το ΠΑΣΟΚ, θα
κάτσω να συζητήσω έναν εκλογικό νόμο που θα κόβει κομμάτια από το πρώτο κόμμα
και θα τα δίνει στο τρίτο και το τέταρτο πρωτίστως κι ό,τι περισσέψει στο
δεύτερο;». Κι επειδή ουδείς βρέθηκε ώς τώρα να ισχυριστεί ότι διαθέτει Ι.Q
(αϊκιού) ραδικιού, βάζει κι από πάνω τις φωνές, ότι η κυβέρνηση ετοιμάζει…
καλπονοθεία. Τίποτε δεν ετοιμάζει η κυβέρνηση, και το ξέρει. Την επιχειρούμενη
προσέγγιση ΠΑΣΟΚ – κομμάτων της Αριστεράς επιχειρεί να διεμβολίσει. Και επειδή
μέχρι στιγμής το παιχνίδι παίζεται, και δεν έχει κριθεί, ας δώσουμε μια
προσοχή στη μάχη (των εντυπώσεων) που βρίσκεται σε εξέλιξη – είναι κρίσιμη…

H συνεργασία με την Αριστερά

Τώρα βέβαια, και τα κόμματα της Αριστεράς τι να σου κάνουν; Χρόνια και χρόνια
(«ήμουνα νιος και γέρασα» που λέει και το τραγούδι) τους ζητάει το ΠΑΣΟΚ να
συνεργαστούν. Αλλά όποτε το επιχείρησαν, σε κακό τους βγήκε – όχι σε καλό.
Ιστορικές έχουν μείνει οι συναντήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Χαρίλαο
Φλωράκη, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Έφευγε ο Φλωράκης από τον Περισσό
για το Καστρί «για να τα πει ένα χεράκι του Ανδρέα» και όταν επέστρεφε στον
Περισσό οι άλλοι τραβούσαν τα μαλλιά τους – γύρναγε «μ’ άλλα μυαλά»! Δεν ήταν
επίσης λίγες οι φορές που η συνεργασία οδηγούσε στην αφαίμαξη της Αριστεράς –
θα ξεχάσουν ας πούμε στον Συνασπισμό ότι το ’93 έμειναν εκτός Βουλής για
μερικές εκατοντάδες ψήφους; Γι’ αυτό δηλώνουν επιφυλακτικοί απέναντι στις
προθέσεις της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Και στη Χαρ. Τρικούπη, ας ρίξουν μια
ματιά στο άρθρο του διευθυντή της «Αυγής» K. Κάρη, της περασμένης Κυριακής
(1.500 λέξεις ήταν το κείμενο της ομιλίας του Μιχ. Χρυσοχοΐδη στην Κεντρική
Επιτροπή, ούτε μία λέξη για τον σοσιαλισμό), θα τους βοηθήσει…

Μισές δουλειές

Μια χαρά ήταν πάντως οι εξαγγελίες του Κώστα Σημίτη για το πόθεν έσχες και
ειδικά για τον αυστηρό έλεγχο του «πόθεν». Αν μάλιστα γίνει άμεσα η όλη
ιστορία και πέσουν και τίποτε ποινές, εκεί να δεις (θετική) υποδοχή από τον
κόσμο. Κι επειδή πολλοί είναι εκείνοι που στοιχηματίζουν ότι τελικά οι
εξαγγελίες θα μείνουν μόνο λόγια, η πληροφόρηση που υπάρχει αναφέρει ότι
σύντομα, ίσως και στις αρχές της εβδομάδας, θα εκδηλωθεί η σχετική νομοθετική
πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Αλλά, όπως πάντα, η κυβέρνηση κάνει μισές
δουλειές. Ανακοινώνει έλεγχο του πόθεν έσχες από το 1990. Ο Λαλιώτης, εδώ και
εβδομάδες έχει ζητήσει έλεγχο των πόθεν έσχες από το 1974 και εντεύθεν. Ο
Σημίτης, σου λέει, «σιγά τώρα να μην υιοθετήσω εγώ αυτό που προτείνει ο
Λαλιώτης». Κι έρχεται ο Καραμανλής και κάνει ρελάνς στην απόφαση Σημίτη: «Θες,
κύριε, έλεγχο στα πόθεν έσχες; Να τον κάνεις, αλλά άμα έχεις κότσια από τη
μεταπολίτευση και μετά». Και μένει άφωνη η κυβέρνηση, μη μπορώντας να
απαντήσει στη ρελάνς. Αν είχε καλά ανακλαστικά και δεν ήταν κι ο Λαλιώτης στη
μέση, θα το είχε πει το «ναι», να είστε σίγουροι…

Λαμπρόν μέλλον…

H στήλη αισθάνεται μια βαθιά ανθρώπινη συγκίνηση για τα μεγαλεπήβολα σχέδια
ανάκαμψης του ΠΑΣΟΚ και ειδικότερα για τη δέσμευση όλων στο πρόσφατο
Εκτελεστικό Γραφείο του κόμματος, να εργαστούν υπέρ της ενότητας και της
νικηφόρας πορείας του κόμματος. Είναι η πρώτη φορά που διατυπώνονται παρόμοιες
θέσεις και επιπλέον είναι η πρώτη φορά που ομοθύμως τα μέλη του ανώτερου
καθοδηγητικού οργάνου του κόμματος δηλώνουν ότι στόχος τους είναι η νίκη στις
εκλογές. Επίσης είναι πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι ορισμένα μέλη του E.Γ.
(ο κύριος Κοτσακάς και η κυρία Αράπογλου επί παραδείγματι) είχαν τη διάθεση να
εργαστούν και στο παρελθόν για τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, αλλά η (τότε) ηγεσία του
κόμματος δεν ήθελε να αξιοποιήσει την προσφορά τους και δεν τους ενέταξε σε
κανένα τομέα. Τώρα, κατόπιν της ένταξής τους στους τομείς, λαμπρόν ανοίγεται
το μέλλον της παρατάξεως. Τι λέω λαμπρόν; Υπέρλαμπρον!

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ξεχειλίζει η συντροφικότητα στο ΠΑΣΟΚ

Στη δραματική συνεδρίαση του E.Γ., όπου ο K. Σημίτης ανακοίνωσε τον εξοβελισμό
του K. Λαλιώτη από τη Χαρ. Τρικούπη, ο απελθών γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ζήτησε «να
τοποθετηθεί στις προσεχείς εκλογές στη 12η, τιμητική, θέση του ψηφοδελτίου
Επικρατείας». Το θέμα δεν είναι ότι σιώπησε ο K. Σημίτης και δεν είπε το
«εντάξει, Κώστα, αυτό θα γίνει». Είναι ότι ουδείς από τους υπολοίπους
πρωτοκλασάτους επικρότησε, λέγοντας «πρόεδρε, να δοθεί αυτή η θέση στον
Κώστα». Στην πρώτη συνεδρίαση του νέου E.Γ., ο Γ. Παναγιωτακόπουλος πρότεινε
«να κρατηθεί κενή η θέση του Λαλιώτη στην Κεντρική Επιτροπή». Πώς αντέδρασε ο
K. Σημίτης; Κοιτάζοντας το ταβάνι. Το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη του E.Γ.
Ξεχειλίζει η αγάπη, η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα στο ΠΑΣΟΚ, δεν νομίζετε;
A, και κάτι που μάλλον θα χαλάσει τη διάθεση του K. Σημίτη: μετά τον Θεόδωρο
Πάγκαλο που αρθρογραφεί τακτικά στο «Βήμα» και του σπάει τα νεύρα, σύντομα θα
υπάρξει μια ακόμη πηγή εκνευρισμού γι’ αυτόν: όπως σωστά μαντέψατε, ο K.
Λαλιώτης προτίθεται – και αυτός – να αρθρογραφεί «μια φορά στο τόσο» και
«όποτε αισθάνεται την ανάγκη». Ωχχχ…