MATIEΣ Όλο άγνωστοι

Ήταν ένα υπέροχο κείμενο του Τσίρκα, αλλά πια δεν θυμάμαι πού το διάβασα.
Έλεγε σε αυτό, ο σπουδαίος συγγραφέας, πως αισθάνεται υπέροχα στην Αθήνα
γιατί, κάνοντας μια βόλτα στη Βουκουρεστίου, στην Κριεζώτου, σ’ ένα κομμάτι
της Πανεπιστημίου και στην Ομήρου μπορεί να συναντήσει, μέσα σε μισή ώρα, τον
Ελύτη και τον Τσαρούχη, τον Γκάτσο και τον Μόραλη, να πιει καφέ μαζί τους και
να κουβεντιάσει για πολιτικά θέματα, φιλολογικά, καλλιτεχνικά, αισθητικά και,
ύστερα, με τις μπαταρίες του γεμάτες, να γυρίσει στο σπίτι του και νά ‘ναι
ευτυχισμένος.

Τώρα τελευταία σκέφτομαι κι αυτή την εκδοχή για την «απόδραση» του Πηλιχού: ο
Γιώργος, για να βγάλει το ρεπορτάζ του, πήγαινε κατά το μεσημεράκι στου Φλόκα,
στου Λουμίδη, ανηφόριζε προς το «Βυζάντιο» και κατέληγε στη «Μεγάλη Βρετανία».
Σ’ αυτά τα μέρη συναντούσε πολλές προσωπικότητες, φίλους του, που όλο και κάτι
ενδιαφέρον θα τού ‘λεγαν, πέρα από τα δικά τους, τα προσωπικά, για να γράψει
το επιούσιο «κομμάτι» του. Τα τελευταία χρόνια, όποτε έβγαινε «παγανιά», ούτε
Χατζιδάκι συναντούσε, ούτε Μινωτή, ούτε Ταχτσή. Δυο λέξεις πετούσε σε κάποιους
γνωστούς, στο «Μπραζίλιαν», κι από ‘κεί, βαρύς και άκεφος, χωρίς καμιά είδηση
στις αποσκευές του, επέστρεφε στην εφημερίδα κι άρχιζε να λέει καλαμπούρια.

Γι’ αυτό το χάλι μού μιλούσε και ο Νίτσος, πολύ συχνά: «Έβαλαν τον Ντίσνεϊ σε
ψυγείο, λίγο πριν πεθάνει, και θα τον βγάλουν ζωντανό ύστερα από μερικές
δεκαετίες. Δεν σκέφτηκαν, όμως, κάτι που είναι πολύ σοβαρό: ο άνθρωπος αυτός,
όταν θα βγει από το ψυγείο του, θα κυκλοφορεί σ’ έναν άγνωστο κόσμο. Τίποτα,
γύρω του δεν θα του θυμίζει αυτά που γνώριζε. Και οι φίλοι του, όλοι, θα έχουν
πεθάνει! Δεν θα τρελαθεί; Το παθαίνω κι εγώ αυτό: πηγαίνω στο θέατρο και οι
γνωστοί που συναντώ είναι ελάχιστοι. Και αισθάνομαι όλο και πιο μόνος…».

Πραγματικά. Αν βγει κανείς πρωί στη Σταδίου και την Πανεπιστημίου, θα δει να
τρέχουν γύρω του, σαν νευρόσπαστα, διάφοροι τύποι, που με το κινητό στο αυτί
θα λένε διάφορα ακαταλαβίστικα πράγματα: «Να τα δώσεις πίσω!», «Είναι πολύ
ακριβά – να προσπαθήσουμε να ρίξουμε την τιμή!», «Φεύγω για Τόκιο, αύριο το
πρωί!», «Και πότε χειρουργείται; Καθολικός καρκίνος; Να πάει Αμερική», «Στις
7, σύσκεψη με τον “μεγάλο”».

Ήταν αλλιώτικη η Αθήνα που λάτρευε ο Τσίρκας, που έδινε ζωή στον Πηλιχό και
θέρμαινε την ψυχή του Νίτσου. Την έζησα κι εγώ αυτή την Αθήνα. Και, γι’ αυτό,
έγινα λάτρης της. Τώρα, όμως, με την κατάσταση που επικρατεί, με τους
περισσότερους φίλους απόντες, όποτε είμαι στις μαύρες μου – και είμαι συχνά –
κάθομαι μέσα, βάζω κίτρινη πετσέτα στο παράθυρό μου, όπως ο Γιάννης Κοντός,
και δεν συναντώ κανέναν.