ANAΛΩΣIMA H κοινή μαντίλα

Αυτό δεν το περίμενα. Να πεθάνουν οι δύο σιαμαίες Ιρανές μετά την εγχείρηση
του αποχωρισμού τους. Δεν το περίμενε κανένας, γιατί παρ’ όλες τις προσευχές
των συμπατριωτών τους στον Αλλάχ, όλοι οι άνθρωποι που παρακολούθησαν την
υπόθεση στα πέρατα του κόσμου πίστευαν, πιστεύαμε, κυρίως στην επιστήμη. Τη
σωστή και τη δίκαιη. Την καλή και αγαθή. Από αυτήν περιμέναμε το θαύμα, διότι
αυτή είναι που παράγει τα θαύματα σ’ αυτόν τον κόσμο, εδώ και αιώνες. Παρ’
όλες τις ανακοινώσεις περί ρίσκου, δεν μας περνούσε από το μυαλό ότι θα
μπορούσε η εγχείρηση να αποτύχει. Διαφορετικά δεν θα καθόμασταν να διαβάζουμε
τόσες λεπτομέρειες για τη Λαντάν και τη Λαλέχ, να εντρυφούμε στο σχέδιο των
εγκεφάλων τους και να προσπαθούμε να φανταστούμε τη δύσκολη ζωή τους. H
επιστήμη έχει καταφέρει τόσα και τόσα, έχει νικήσει τις επιδημίες και έχει
δημιουργήσει όντα χωρίς γενετικά κύτταρα, εδώ που ήθελε κάτι τόσο απλό δεν θα
τα κατάφερνε; Εδώ που ζητούσε μόνο το φυσιολογικό, μπορούσε να αποτύχει; Τόσο
υπερβολικά οπαδοί του φυσιολογικού είμαστε όλοι κατά βάθος. Κι ανυπομονούσαμε
να τις δούμε χωρισμένες, πονοκέφαλος μας έπιανε στη θέα εκείνης της μαντίλας
που αγκάλιαζε δύο ανθρώπους μαζί, αναγκαστικά. Μία μαντίλα η καθεμία (ίσως και
καμία), ο κόσμος ανυπομονούσε να δει τα πράγματα απλά, όπως όφειλαν από την
αρχή να είναι. Μας πρόδωσε όλους η πίστη μας, μας προσγείωσε στην ανθρώπινη
αδυναμία, στα όρια των αιμοσφαιρίων, στα μέτρα των φλεβών και της ανάσας. Μέσα
από τα χέρια των γιατρών ξεγλίστρησε το φυσιολογικό μαζί με τη ζωή, η
ανθρωπότητα λιγόστεψε κατά ένα ζευγάρι διδύμων και μία μονάδα αυτοπεποίθησης.