ΓNΩMH Άλλοι καιροί, άλλα ήθη

Άλλαξαν οι εποχές. Τέτοιον καιρό, πριν από χρόνια, οι μεταγραφικές βόμβες
έσκαγαν εκκωφαντικά και οι φίλαθλοι δεν έβλεπαν την ώρα να αρχίσει το
πρωτάθλημα για να θαυμάσουν από κοντά τα νέα αστέρια των ομάδων τους.

Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τη μεταγραφή του Μαύρου στην AEK, του Αναστόπουλου στον
Ολυμπιακό, του Σαραβάκου στον Παναθηναϊκό; Τότε τα πρώτα ονόματα ήταν πρώτα
και στο γήπεδο. Αυτοί οι άσοι αναδείχτηκαν σε ηγέτες, σε σημαίες της AEK, του
Ολυμπιακού και του ΠΑΟ, αντίστοιχα.

Σήμερα… κουτσοί, στραβοί πάνε στον Άγιο Παντελεήμονα! Οι μεταγραφές γίνονται
βάσει… πτωχεύσεων. Στη συντριπτική πλειονότητά τους, οι μετακινήσεις παικτών
που έγιναν μέχρι στιγμής αφορούσαν ποδοσφαιριστές που έμειναν ελεύθεροι επειδή
οι ομάδες στις οποίες ανήκαν δεν είχαν χρήματα για να τους πληρώσουν.

Δεν υπάρχει πια αυτή η μαγεία της αντιπαράθεσης μεταξύ των «αιωνίων». Το
ανηλεές κυνήγι και τελικά η απόκτηση του άσου, που μόνον στο άκουσμά του θα
γέμιζε ένα γήπεδο.

H μεταγραφική μιζέρια που επικρατεί, η έλλειψη σπουδαίων παικτών και κυρίως η
μη ανάδειξη ταλέντων είναι ό,τι χειρότερο μπορούσε να προκύψει στο ποδόσφαιρο
της χώρας. Σαν να μην έφτανε αυτό, έχουμε και τον αφελληνισμό των ομάδων μας –
που εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων – αποτελούνται από κάθε καρυδιάς καρύδι.

Θέλετε ένα παράδειγμα; Ο Παναθηναϊκός απέκτησε πέντε παίκτες. Και οι πέντε
είναι ξένοι! Δεν πάσχουμε από ξενοφοβία, αλλά αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση,
σε δύο ή τρία χρόνια ο εκλέκτορας της Εθνικής Ελλάδος θα ψάχνει παίκτες με
λίστα του υπουργείου Εξωτερικών στα χέρια…