ANAΛΩΣIMA Tαμπελωμένη φύση

Διαγράφεται πρώτο το βουνό στον ορίζοντα, ύστερα ξεχωρίζουν τα πράσινα και τα
καφέ του. Είναι ένα μικρό βουναλάκι, ευανάγνωστο. Στα ριζά του βόσκουν
ακίνητες οι ταμπέλες. Κοπάδι απλωμένο, πολύχρωμο, πολύσχημο (και πολυάσχημο)
και πολυσήμαντο. Θερμοσίφωνες. Ρούχα της μόδας. Παιδικά παπούτσια. Αιρ
κοντίσιον. Καλίμπρες. Σκούπες ηλεκτρικές. Κινητή τηλεφωνία. Ασφάλειες ζωής. Το
υπέρτατο αγαθό, η ζωή, διαφημίζεται στα ριζά του βουνού, θυμίζοντας ότι έτσι
που τρέχουμε στην Εθνική πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που μπορούμε
επιπλέον να διαβάζουμε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα σαράντα ταμπέλες.
Γιατί ο ποιητής του βουνού και του λόγγου δεν ύμνησε τη μοναδική αυτή χλωρίδα
της ελληνικής ζωής; Τις άφησε χωρίς όνομα, χωρίς αναγνώριση τις ταμπέλες. Κι
όμως, κυριαρχούν στη φύση. Είδος εν υπερεπαρκεία και σε εξάπλωση. Απλωμένες
στο βουνό, δείχνουν όλη την ομορφιά τους. Παρακάτω φυτρώνουν σε ταράτσες, σε
προσόψεις, σε πανωσηκώματα, σκαρφαλώνουν σε κίονες που γέρνουν προς τον δρόμο,
έτοιμες να χαϊδέψουν τα κεφάλια των αυτοκινήτων. Ζαχαροπλαστεία. Φυτώρια.
Παραδοσιακοί φούρνοι. Ψωμί σε ξύλα, γράφουν τεράστια πλαστικά γράμματα.
Ταμπέλες παντού. Μόνο τα ονόματα των δρόμων δεν βρίσκεις πουθενά. Αυτά είναι
υπό κατάργηση. Ή οι εξηγήσεις σε αξιοθέατα, που κάνεις μακρινό ταξίδι για να
δεις. Εκεί υπάρχει οικονομία στις λέξεις ξαφνικά, έχουν όλες ξοδευτεί στον
δρόμο, έχουν ξελαρυγγιαστεί να ουρλιάζουν στο νέον και στο αναβοσβήνον και στο
λαμπυριστόν κι όταν φτάνει η στιγμή να αρθρώσουν δυο κουβέντες στον
αρχαιολογικό χώρο, εκεί που δικαιώνεται η διαδρομή που έκανες τέλος πάντων και
πήρες όλα τα παραδοσιακά από τους φούρνους και τα κουτιά από τα
ζαχαροπλαστεία, εκεί πια δεν τους έχει μείνει ψυχή ούτε για να ψιθυρίσουν.