O ντετέκτιβ και ο Mαρκήσιος

Πεσκαντρίτσα με καβουρντισμένο σκόρδο

Δεν ήταν κακό παιδί, του είχαν όμως χαρίσει ένα παιχνίδι από την κρατική
μηχανή και δεν ήξερε να κοιτάζεται στον καθρέφτη. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν
ξέρουν να κοιτάζονται στον καθρέφτη. Υπάρχει κανείς που να ξέρει να κοιτάζεται
στον καθρέφτη; Βρισκόταν κιόλας στο δωμάτιό του και στεκόταν ακριβώς μπροστά
στον καθρέφτη. Θα έπρεπε να είχε κάνει καινούργιο συκώτι, εξακολουθούσε όμως
να έχει την ίδια φάτσα κακού φίλου του εαυτού του. Το τέλος της καραντίνας θα
συνέπιπτε με το τέλος της νηστείας του, έπειτα τρεις μέρες προσαρμογής στη
στερεά τροφή και ξανά πάλι στο σπίτι, στις νοστιμιές του Μπισκουτέρ, ή σ’
αυτές που μαγείρευε ο ίδιος ή σ’ ένα προσκύνημα στα διάφορα εστιατόρια που
είχε ονειρευτεί, αναζητώντας συγκεκριμένα πιάτα που του είχαν αποκαλυφθεί μέσα
σε ρόδινα συννεφάκια και σε μια αγγελική λευκότητα. Το πρώτο που θα έκανε θα
ήταν μια γαστρονομική περιήγηση στην Καταλονία, ένα αυτοκτονικό Μεγάλο
Φαγοπότι, που θα ξεκινούσε από τη Θερντάνια, στο χάνι του Μποΐτς, στο Μαρτινέτ
ντε Θερντάνια· έπειτα στο «Καν Μπορέλ», στη Μεράνχες· στο «Μπούλι», στη Ρόσας·
στο «Θιψέλε», στο Παλαφρουγέλ· στο «Μπιγκ Ροκ», στην Πλάγια δε Άρο· στο
«Ελντοράο Πετίτ», στο Σαν Φελίου του Γκίτσουλς· στο «Μαρκέτα», στη Λα
Μπισμπάλ· παλιά και νέα μεράκια που μύριζαν σαλτσούλες τριντσάτ (ψιλοκομμένα
υλικά), μακαρόνια με δεντρολίβανο, nouvell cusine με αρώματα της Μεσογείου,
σουπιές με χλωρά κουκιά, χοιρινά ποδαράκια με σαλιγκάρια, μπακαλιάρο με
ροκφόρ, σκούρο ρύζι. Αναπόφευκτο το ζουμερό ρύζι της «Μαρίας του Καδακές» ή
του «Πεϊτσερότ» της Βιλανόβα ή εκείνο του «Ελς Περόλς», στο Εμπορδά, στη
Βαρκελώνη.

Πριν όμως, πριν θα πήγαινε στο «Ισπανία» και θα έλεγε στην κυρία Πακίτα: Βάλτε
μου για πρωινό ό,τι μπορεί να φάει κανείς σ’ ένα μήνα σχετικής ανορεξίας, και
θα πηδούσε σαν τον Πίτερ Παν στους ουρανούς αναζητώντας τα βαρκελωνέζικα
τραπέζια των «Κάσα Λεοπόλντο» ή «Οδύσσεια» ή «Μποταφουμέιρο» ή «Λα Ντοράδα» ή
«Κάσα Ρόδρι», αποζητώντας συζητήσεις και γαστρονομικά τοπία επαρκή ώστε να
αντισταθμίσουν εκείνο τον ωκεανό από χορτόζουμα, που του σάπιζε τον εγκέφαλο
λες και ήταν σαβούρα ανυπόφορων τροφών.

Εκείνη η σαλάτα από χελάκια με ακτινίδια και ζαμπόν γαλοπούλας. Οι κρέπες από
χοιρινά ποδαράκια με σκορδοστούμπι και ξανθή σάλτσα. H τσιπούρα φούρνου με
χόρτα της Μεσογείου και μαύρες ελιές. Οι πατάτες στον ατμό με χαβιάρι και σος
ολαντέζ. Πιπεριές γεμιστές με σφιχτά θαλασσινά. Πεσκαντρίτσα με καβουρντισμένο
σκόρδο. Ελάφι με μαρμελάδα φραγκοστάφυλο και τηγανητό καμαμπέρ με μαρμελάδα
ντομάτα. Κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα μάτια του εγκεφάλου του, αναβόσβηνε ένα
υποθετικό φλας που μετέτρεπε κάθε ανάμνηση σε φωτογραφία και υπόσχεση. Ένιωθε
ότι ξαναζωντάνευε μέσα του ένα αισθησιακό ζώο που δεν είναι διατεθειμένο να
φάει τη φύση με γάντια και λαβίδες.

Λαβράκι με μάραθο

Ο Καρβάλιο παράγγειλε μία μους από καραβίδες και λαβράκι με μάραθο. Ο
μαρκήσιος ξεκίνησε με σαλιγκάρια μπουργκινιόν και προσχώρησε στο λαβράκι.

«Τώρα που έχετε μισογεμίσει το στομάχι σας, πιστεύω πως μπορώ ν’ αρχίσω.
Δυσαρεστήθηκα πολύ όταν έμαθα ότι πήγατε να χώσετε τη μύτη σας στο Σαν Μαχίν.
Αν πρέπει να βρείτε κάτι, βρείτε το οπουδήποτε, το επαναλαμβάνω, οπουδήποτε
εκτός από το Σαν Μαχίν».

«Κανείς δεν έκανε εξαίρεση για εκείνο το μέρος. Ο Βιλαδεκάνς δεν μου
απαγόρευσε να πάω στο Σαν Μαχίν. Ούτε η χήρα».

«Σ’ το έχω ήδη πει. Ο Βιλαδεκάνς δεν ξέρει τι του γίνεται τελευταία. Ακόμα και
χθες αμφισβητούσε την κατηγορηματική άρνησή μου να ανακατέψουμε το Σαν Μαχίν.
Τι έχει πάθει αυτό το παιδί;».

«Εγώ μόλις που έχω τη δυσαρέσκεια να τον γνωρίζω, είναι δικό σου θέμα».

«Αν υπάρξουν όμως περιπλοκές θα υποστείς κι εσύ τις συνέπειες. Καρβάλιο,
βρισκόμαστε σε πολύ λεπτό σημείο. Έχουμε καταφέρει να σταματήσουμε τον έλεγχο
των έργων του Σαν Μαχίν καθώς και τις απόπειρες μερικών δημοσιογράφων να
χρησιμοποιήσουν αυτό που αποκαλούν “κατασκευαστικό σκάνδαλο” για να πετάξουν
λάσπη στην καριέρα μου. Τώρα κατέχω μια λεπτή θέση και δεν μπορώ να εκτεθώ σε
μια δυσφημιστική εκστρατεία».

«Εγώ, κύριε Καρβάλιο, υπογραμμίζω αυτά που είπε ο Ισίδρο. Αν ήμουν πολεοδόμος,
το πιθανότερο είναι ότι θα συνιστούσα να γκρεμιστεί το Σαν Μαχίν. Δυστυχώς
όμως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν. H μοναδική συνέπεια ενός σκανδάλου θα ήταν
να ζημιώσει τον κύριο Πλάνας κι εμένα. Εγώ χρησιμοποίησα την επιρροή μου στο
Νομάρχη για να εξασφαλίσω άδειες, σχεδόν ανέφικτες. Μια καθαρή περίπτωση
κερδοσκοπίας που δεν την αποκρύπτω κι ούτε ντρέπομαι γι’ αυτήν. Όλο το
οικονομικό θαύμα του φρανκικού καθεστώτος υπήρξε μια μπλόφα. Βαλθήκαμε όλοι να
κερδοσκοπούμε με το μοναδικό μέσο που διαθέταμε στην πραγματικότητα: τη γη.
Αφού κάτω από αυτή τη γη δεν υπάρχει τίποτα, δεν άξιζε τον κόπο να τη
διατηρήσουμε. Αυτός είναι ένας καταραμένος τόπος. Πολύ έδαφος και λίγο
υπέδαφος. Κι επιπλέον, σήμερα, μολύνεται και η θάλασσα. Αντιληφθήκατε μια
γεύση πετρελαίου που άφηνε στο τέλος αυτό το λαβράκι; Το λαβράκι είναι το πιο
βρωμιάρικο ψάρι που υπάρχει στη θάλασσα».

INFO

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, “Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο”, μτφ Κλεοπάτρα
Ελαιοτριβιάρη, Εκδόσεις “Μεταίχμιο”, σελ. 389.

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής