Mεγάλη η ντίβα, μικρή η διάρκεια

Τζέσι Νόρμαν

Μεγάλη Φωνή. Πολύ Μεγάλη. H Τζέσι Νόρμαν. Και να σκεφτείτε ότι
το…καταξεσκισμένο επίθετο «μεγάλος» με μεγάλη φειδώ το χρησιμοποιώ. Αλλά μου
το επέβαλε αυτή η τεράστια σοπράνο. Τεράστιος «όγκος», τεράστια χαρακτηριστικά
– αυτή η τοτεμική κατατομή… -, τεράστια φωνή, τεράστιο ταμπεραμέντο.

Τέσσερις άριες τραγούδησε – και όχι από τις μεγάλες σε διάρκεια – και
τρία τραγούδια όλα κι όλα. Αλλά ήταν αρκετά: η Ντίβα, που δεν είχαμε
«ανακαλύψει» – κατά τη γνώμη μου – ούτε στο πρόγραμμα μόνο με Ντιούκ Έλινγκτον
που είχε κάνει στην Επίδαυρο το ’99 ούτε στη «Μυθωδία» του Βαγγέλη
Παπαθανασίου στους Στύλους του Ολυμπίου Διός πρόπερσι, αποκαλύφθηκε σε όλη της
τη μεγαλοπρέπεια.

Και όταν λέω «Ντίβα» δεν εννοώ σαχλά κόλπα και «δήθεν» και
βεντετιλίκια. Εννοώ μια καλλιτέχνιδα που, μόλις αρχίζει να παίζει η μουσική
που συνοδεύει το τραγούδι της, «βυθίζεται», μεταμορφώνεται, «συμπάσχει» – με
μια κουβέντα ερμηνεύει, έστω κι αν δεν φοράει κοστούμι, έστω κι αν τραγουδάει
ένα μικρό απόσπασμα, έστω κι αν πρόκειται για συναυλία κι όχι για παράσταση
όπερας, κι εσύ ξεχνάς οτιδήποτε άλλο και ριγείς.

Ένα ερωτικό βλέμμα στη «Χαμπανέρα», μια ανεπαίσθητη αίσθηση μεθυσιού
και χιούμορ στη «Σεγκεντίλια» από την «Κάρμεν» του Μπιζέ, αυτό το βαθύ ερωτικό
κάλεσμα στο «H καρδιά μου ανοίγεται με τη φωνή σου…» από το «Σαμψών και
Δαλιδά» του Σεν-Σανς και η σπουδαία φωνή, με το άψογο φραζάρισμα και την έξοχη
προφορά στα γαλλικά, με την τέλεια τεχνική, «άνοιξε» κι απλώθηκε στο Ηρώδειο
και πάνω από το Ηρώδειο – μια έκρηξη.

Στο δεύτερο μέρος, που υπέστη τροποποιήσεις, η γαλλική όπερα έδωσε τη
θέση της στην ιταλική – ένα υπέροχο «Θέλω να ξέρω, μάνα…» από την «Καβαλερία
Ρουστικάνα» του Μασκάνι – και μετά στον Γκέρσουιν. H Τζέσι Νόρμαν επέλεξε –
ίσως γιατί του ταιριάζει – να τον τραγουδήσει με μικρόφωνο στο χέρι και
μεταμορφώθηκε πάλι: μια τζαζ τραγουδίστρια, που καμιά στιγμή δεν φανέρωνε τις
οπερατικές καταβολές της, συναρπαστική. Δύο τραγούδια και για «ανκόρ» το
κλασικό «Summertime» του. Δεν ξέρω αν το κατάμεστο Ηρώδειο συνειδητοποίησε το
μέγεθος του γεγονότος που ήταν η βραδιά αυτή για το Φεστιβάλ Αθηνών αλλά
πάντως χειροκρότησε με την ψυχή του ζητώντας κι άλλο – «more!» φώναζαν -, που,
αν και διαρκώς χαμογελαστή και με το «thank you» στο στόμα, η Τζέσι Νόρμαν η
οποία «φυλάει» προφανώς, πια, τις δυνάμεις της δεν μας το έδωσε.

H Κρατική Ορχήστρα Αθηνών που την περιέβαλε και που έπαιξε στα
«ιντερμέδια» Τσαϊκόφσκι, Μπιζέ, Φορέ και Γκέρσουιν, ήρθη, όπως συνήθως της
συμβαίνει, στο ύψος της περίστασης και οδηγημένη από έναν πολύ καλό μαέστρο –
και όχι «διεκπεραιωτή» -, τον κομψότατο Ρώσο Βλαντίμιρ Σπιβάκοφ έδωσε τον
καλύτερο εαυτό της.

Παρών, μεταξύ πολλών άλλων, και ο δικός μας Vangelis – Παπαθανασίου –
που δεν δίστασε να αερίζεται με τη βεντάλια του και που η σοπράνο του
επεφύλασσε βλέμματα γλυκύτατα.