Διαστάσεις Ο ιός της διαφθοράς

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αναλαμβάνει από σήμερα την προεδρία της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και ολόκληρη η Ευρώπη κρατάει τη μύτη της. Ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο, όμως,
είναι πάντα ψύχραιμος και δηκτικός.

«Ωραίο πράγμα η δημοκρατία». «Ιδιαίτερα αν είναι καλά ψημένη» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Διατάχθηκαν 25.000 έρευνες. Συνελήφθησαν 4.525 άτομα. Απαγγέλθηκαν 1.200
καταδίκες. H μισή Ιταλία είχε καταληφθεί από φόβο και η άλλη μισή από οργή. Το
βάρος αυτής της επανάστασης, που έγινε πριν από δέκα χρόνια και πήρε το όνομα
«Καθαρά Χέρια», το σήκωνε στους ώμους του ένας άνθρωπος. Τον έλεγαν Αντόνιο
Ντι Πιέτρο. Οι δικαστές προσπαθούσαν να τον μιμηθούν. Τα κόμματα που δεν είχαν
βρεθεί στο στόχαστρό του προσπαθούσαν να τον καλοπιάσουν. Και η Ιταλία,
συγκινημένη από τη γενναιότητά του και αηδιασμένη από τη γενικευμένη διαφθορά,
βάφτιζε τα παιδιά της «Τονίνο».

Τι απέγινε εκείνη η επανάσταση; Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έγινε Πρόεδρος της
Δημοκρατίας, ας πούμε, αλλά μόλις και μετά βίας εξελέγη ευρωβουλευτής για ένα
μικρό κόμμα, την «Ιταλία των αξιών»; Να υποθέσουμε ότι η Ιταλία δεν έχει πλέον
αξίες; Ο Αντόνιο Ντι Πιέτρο τείνει (ξανά) το δάκτυλο και προειδοποιεί: η
Ιταλία είναι ένας προάγγελος, για το καλό και το κακό, όσων μπορεί να συμβούν
σε όλες τις δημοκρατίες του κόσμου. Τα «Καθαρά Χέρια», λέει σε συνέντευξή του
στη Μοντ, ήταν η πρώτη φορά που αποφάσισαν κάποιοι να σηκώσουν το
καπάκι της δημοκρατίας. Και τι βρήκαν από κάτω; Έναν πολύ επικίνδυνο ιό της
διαφθοράς. Οι δικαστές αποφάσισαν τότε να κάνουν μια διάγνωση και να εξετάσουν
όλες τις περιπτώσεις, μία προς μία. H ουσιαστική καταπολέμηση της ασθένειας,
όμως, αποτελούσε ευθύνη των θεσμών και της πολιτικής τάξης. Τι έκαναν εκείνοι;
Τα έβαλαν με τους γιατρούς, δηλαδή τους δικαστές, χαρακτηρίζοντάς τους
«κόκκινους». Και έτσι, ο ιός θεσμοποιήθηκε.

H κατάσταση στη δεύτερη ιταλική δημοκρατία είναι χειρότερη από πριν, συνεχίζει
ο δικαστής. Ένας πανίσχυρος επιχειρηματίας είναι επικεφαλής του κράτους και
έχει συνάψει συμφωνία με πολιτικά πρόσωπα από την πρώτη δημοκρατία, πολλοί από
τους οποίους θα έπρεπε να έχουν την ευαισθησία να κάτσουν στο σπίτι τους, αντί
να βρίσκονται στο Κοινοβούλιο. Το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί
χρησιμοποιούν τις δημόσιες υπηρεσίες για το δικό τους συμφέρον και ψηφίζουν
νόμους που τους ευνοούν ή που υπονομεύουν τη δικαστική εξουσία. Ένα παράδειγμα
είναι ο πρόσφατος νόμος περί ασυλίας. H Βουλή επικαλέστηκε το «εθνικό
συμφέρον». Μα, το πραγματικό εθνικό συμφέρον θα ήταν να ζητηθεί από τη
Δικαιοσύνη να προσδιορίσει καταρχήν από ποιον κυβερνάται αυτή η χώρα…

Οι σημερινοί δικτάτορες, καταλήγει ο Ντι Πιέτρο, χρησιμοποιούν την τηλεόραση
για να επιβάλλουν τις ιδέες τους. Και οι νέες γενιές συνηθίζουν την ιδέα της
ατιμωρησίας και του νόμου της ζούγκλας. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι πως
υπάρχει μονάχα ένα λιοντάρι. Και πως οι περισσότεροι από αυτούς είναι
προορισμένοι να φαγωθούν.