Στην κουζίνα με τον ντετέκτιβ

Αυτή τη φορά το αυτοκίνητο έμοιαζε να διασχίζει τη Λα Μάντσα με μεγαλύτερη
όρεξη, ενώ η βοηθός του Βικτορίνο τού είχε ετοιμάσει ατασκαμπούρας με μπόλικη
πρασινάδα, καθώς και πέρδικα με σάλτσα εσκαμπέτσε με μπόλικο ξίδι, αλλά πολλά
υποσχόμενη και με τις καλύτερες των προθέσεων. Επίσης το τυρί ήταν καλύτερο
και συνοδευόταν από ένα ζουμερό και νόστιμο κυδώνι. Ευχαρίστησε με το βλέμμα
τον ιερέα και έλαβε σε αντάλλαγμα μία ειλικρινή έκφραση αυτοϊκανοποίησης.

«Τα του Καίσαρος των Καίσαρι».

«Το καλό ή κακό φαγητό είναι πολιτισμικό ζήτημα. Το αν τρως ή δεν τρως είναι
ζήτημα χρημάτων. Μην το ξεχάσεις ποτέ».

«Δεν θα το ξεχάσω».

«Και τώρα πάμε να δούμε εκείνους τους παππούδες. M’ έπιασε το σύνδρομο της
κοινωνικής λειτουργού».

Κήπος με κυπαρίσσια και δάφνες στρογγυλεμένες με κλαδευτήρι. Χαλικόστρωτα
δρομάκια με κληματαριές. Σκιές, σιωπές και ψίθυροι. H καθημερινή ρουτίνα, οι
συνηθισμένες ομάδες, οι συνηθισμένοι χτύποι της καμπάνας, οι διαταγές και οι
συμβουλές των μοναχών.

«Δεν έχει αποκατασταθεί η ηρεμία. Δυο τρεις παππούδες είπαν ότι θα φύγουν
μόλις έρθουν οι δικοί τους».

«Έδωσα για δημοσίευση τη φωτογραφία του υποτιθέμενου δον Γκονθάλο στον
μεξικανικό Τύπο, καθώς και τα στοιχεία του ασύλου, ώστε αν κάποιος τον
αναγνωρίσει να επικοινωνήσει μαζί μας».

«Γιατί στο Μεξικό;».

«Είχα ένα προαίσθημα και ένα στοιχείο. Το προαίσθημα προέρχεται από το γεγονός
ότι οι περισσότεροι πολιτικοί μετανάστες που ρίζωσαν στο εξωτερικό για πολλά
χρόνια, συχνά για όλη τους τη ζωή, είναι αυτοί που πήγαν στο Μεξικό. Από
οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα είναι πιο εύκολο να επιστρέψεις. Είναι πιο δύσκολο
να διασχίσεις τον Ατλαντικό. Το στοιχείο είναι η ψεύτικη ταυτότητα. Ανήκε σε
έναν Ισπανό ταξιδιώτη που πέθανε στο Μεξικό, άρα η ταυτότητα μπορεί να χάθηκε
εκεί, να βρέθηκε στη μαύρη αγορά κι έτσι να κατέληξε στα χέρια του θύματος».

Από το «Historias de politica ficcion» (Ιστορίες πολιτικής φαντασίας)

Παέγια α λα βαλενθιάνα

Ο ειδικευμένος στην παέγια μάγειρας του «Μπενισανό» τον ανέβασε στην κουζίνα
του, ένα πολεμικό μέτωπο γεμάτο σκεύη για παέγιας με κοτόπουλο, κουνέλι,
σαλιγκάρια και φασόλια γίγαντες, με τσιγαρισμένη ντομάτα και με τρυφερά,
πλατύφυλλα, νόστιμα και ξινά φασολάκια. Έμοιαζε με ένα καμίνι γεμάτο παέγια
και το αποτέλεσμα ήταν ένα πλήρες γεύμα για κρεατοφάγους, το οποίο έτρωγε
κανείς σαν εθισμένος, πρώτα από το πιάτο, με κάποια ορεκτικά, σαλάτα και
αλατισμένο τόνο σε λάδι, και μετά με προσεκτικές και ζυγισμένες κουταλιές,
καθάριζε απ’ το σκεύος της παέγια το ρύζι που είχε απομείνει, αναζητώντας το
συμπυκνωμένο, κολλημένο στον πάτο ρύζι, λες και η φωτιά είχε τραβήξει στον
πάτο την πεμπτουσία των γεύσεων. Είχε ηρεμήσει πια, ψυχή τε και σώματι, μετά
από εκείνη τη διαδρομή, την τόσο αργόσυρτη, ειδικά στο δύσκολο κομμάτι που
είχε αναγκαστεί να ακολουθεί φορτηγά και αργούς ντόπιους οδηγούς, στο σημείο
που ο αυτοκινητόδρομος αφήνει το Αλικάντε και μένει μια μικρή απόσταση, αλλά
γεμάτη φορτηγά και κοιμισμένους ντόπιους, μέχρι να φτάσει στη Μούρθια. Το
δείπνο στο «Ελ Ρινκόν δε Πέπε» ήταν ένα καπρίτσιο, και ο Καρβάλιο χρειάστηκε
να κόψει κάμποσες βόλτες πάνω κάτω στην οδό Σεγούρα προκειμένου να δώσει τον
χρόνο στο εστιατόριο, αλλά και στο στομάχι του, ν’ ανοίξουν για το δείπνο.
Διάλεξε ένα κλασικό γεύμα, μελιτζάνες με γαρίδες γκρατιναρισμένες, και μία
τσιπούρα με αλάτι, ενώ παρακολουθούσε τη διάλεξη του Ραϊμούντο σχετικά με τις
ντόπιες ψαρόσουπες:

«Το κεφαλόπουλο είναι πολύ λιπαρό. Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία. Εδώ την
κάνουμε με πετρόψαρα».

«Έφαγα παέγια. Δεν θα πάρω σούπα».

«H γνώση και το ρύζι είναι σαν τα φρούτα· δεν πιάνουν τόπο».

Από το «Historias de padres e hijos» (Οικογενειακές ιστορίες).

INFO

Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, “Οι συνταγές του Πέπε Καρβάλιο”, μτφ Κλεοπάτρα
Ελαιοτριβιάρη, Εκδόσεις “Μεταίχμιο”, σελ. 389.

Επιμέλεια: Μανώλης Πιμπλής