ΣE ΠPΩTO ENIKO Έχουν και αυτοί δικαίωμα στη ζωή

Καλά τα είπανε και καλά τα ακούσαμε για άλλη μια φορά αφορμή η Παγκόσμια Ημέρα
κατά των Ναρκωτικών για τους εξαρτημένους, τις εξαρτησιογόνες ουσίες και τις
νέες μεθόδους απεξάρτησης. Πολλά μπράβο!

Καμιά κουβέντα όμως, τσιμουδιά, λέξη, για τα «άλλα» θύματα αυτής της υπόθεσης.
Όλους τους γύρω, αυτούς που συγκροτούν το λεγόμενο «περιβάλλον» των χρηστών.
Μάνες, πατεράδες, αδέλφια και φίλους, συζύγους και συντρόφους. Όλους εκείνους
που ακούσια βιώνουν τις εξαρτήσεις των ανθρώπων τους σαν να ‘τανε δικές τους.
Όλους όσοι «μολύνουν» την ψυχή τους από τα ναρκωτικά, χωρίς να τα έχουν
επιλέξει ή καν δοκιμάσει. Εκείνους που πεθαίνουν δυο φορές ανήμποροι να
αντιδράσουν σε συμπεριφορές που επιβάλλουν οι άλλοι. Ίσως και ανίκανοι να
βοηθήσουν. Δεν είναι άδικο; Τουλάχιστον ο τοξικομανής-ασθενής έχει κατά
συνείδηση μπει στο «τριπάκι» των ουσιών…

Δεν θέλω να σταθώ στις ενοχές και τις ευθύνες, τον πόνο, την οργή και την
ανείπωτη αγωνία, όλα αυτά τα αβάσταχτα φορτία – ρυθμιστές, που καθορίζουν τη
ζωή του «περιβάλλοντος» ανεξάρτητα από την εξέλιξη της ζωής ή τον θάνατο του
χρήστη. Έχω συναντήσει ψυχές τσακισμένες, που περιφέρονται ανάμεσα στο δικό
τους είναι και στο είναι των άλλων. Έχω δει ψυχές στεγνές, που παραμένουν
κενές ακόμη και όταν στην καλύτερη περίπτωση οι άλλοι, οι τοξικομανείς,
«καθαρίσουν».

Να επιμείνω, θέλω, στην ανάγκη να λειτουργήσουν πολύ πιο συστηματικά οι
συμβουλευτικές μονάδες για τα πρόσωπα που ζουν δίπλα σε χρήστες ή πρώην
χρήστες. Δεν έχουν κι αυτοί δικαίωμα στη ζωή, σε μία ζωή όπου θα εξοφλούν
αποκλειστικά τα δικά τους χρέη;