ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Παράβαση KΟK

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο I. Καρασάββας, Πίνδου 51, Ωρωπός, γράφει:

«Στις 12.3.2003 πήγα στην περιοχή Σεπόλια, για να πάρω το Μετρό, να ανέβω στο
κέντρο των Αθηνών και για να αποσυμφορήσω κι εγώ την κίνηση, άφησα το
αυτοκίνητό μου κοντά στη στάση λεωφορείων, παρά τις προσπάθειες μισής ώρας και
πλέον για να βρω κατάλληλη θέση. Ακόμη και στο εκεί πάρκινγκ δεν υπήρχε θέση.
Το Μετρό έγινε και είναι όπως λέμε “Φοράω κοστούμι χωρίς παπούτσια”. Στο
σημείο που άφησα το αυτοκίνητο δεν επιτρεπόταν, αλλά και δεν εμπόδιζε άμεσα.

Αυτό έγινε στις 09.30. Στις 10.20 επέστρεψα να πάρω το αυτοκίνητό μου, αλλά
δεν ήταν στη θέση του. Ρώτησα και μου είπαν ότι το πήγανε στη Μεγ. Αλεξάνδρου,
στο Μεταξουργείο.

Ώρα 11.00. Φθάνω με ταξί στο εν λόγω πάρκινγκ και μου λένε οι αρμόδιοι: “Εδώ
είναι το αυτοκίνητό σου, αλλά οι πινακίδες είναι στην Τροχαία Περιστερίου. Θα
πας πρώτα από ‘κεί”.

Ώρα 12.15. Με ταξί φθάνω στην Τροχαία Περιστερίου. Μπαίνω μέσα και ρωτάω τι
πρέπει να κάνω, για να πάρω τις πινακίδες. Ένας αστυνομικός μού είπε: “Θα πας
απέναντι στη ΔΟΥ να πάρεις παράβολα για 1) γερανό, 49 ευρώ, 2) για να πάρεις
τώρα τις πινακίδες, 61,50×3=184,50 ευρώ, και θα πάρεις τις πινακίδες μετά τις
14.00.

Τον ρωτάω: “Ποιος είναι ο διοικητής;”.

Μού δείξανε το γραφείο του, δεν ήταν μέσα. Μου είπανε πήγαινε στον επάνω
όροφο.

Ανέβηκα στον επάνω όροφο και ήταν στο φωτοτυπικό μηχάνημα, έβγαζε φωτοτυπίες.
“Είστε ο κ. διοικητής;”. “Ναι. Πώς με βρήκες;”. “Ρώτησα και μου είπαν και θέλω
να σας εξηγήσω”. “Όχι, εδώ κάτω. Στο γραφείο μου”.

Κατεβαίνω κάτω, ήλθε κι αυτός και αφού μίλησε στο τηλέφωνο για μερικά λεπτά,
με φώναξε να του εξηγήσω:

“Κύριε διοικητά, έκανα μια παράβαση στάθμευσης. Τι πρέπει να κάνω για να πάρω
τις πινακίδες;”. “Θα πάρεις αυτά τα παράβολα, δηλαδή 49 ευρώ για γερανό και
61,50×3=184,50 ευρώ και θα πάρεις τις πινακίδες στις 14.30”. “Κύριε διοικητά,
δεν μπορώ να περιμένω μέχρι τις 14.30, γιατί είμαι συνάδελφος και έχω υπηρεσία
στις 15.00 στον Ωρωπό”. “Γιατί”, μου απαντά, “δεν μπορεί να έρχεται εδώ ο
γερανός κάθε λίγο. Θα έλθει μια και έξω στις 14.30”. “Κύριε διοικητά, ποιος
νόμος λέει ότι εγώ πρέπει να περιμένω περίπου τρεις ώρες για να μου δώσετε τις
πινακίδες; Πού είναι ο γερανός, να πάρω ταξί, να πάω να τις πάρω”. “Ο γερανός
κινείται συνεχώς”. “Με ποιο δικαίωμα”, επαναλαμβάνω, “θα με κρατήσετε εδώ
άλλες τρεις ώρες; Εγώ πάω να πάρω τα παράβολα και εσείς φέρτε τώρα τις
πινακίδες”.

Έφυγα, πήγα και πλήρωσα και πήρα τα παράβολα. Ευτυχώς είχα δύο χάπια στην
τσέπη μου, πρόλαβα πήρα το ένα για να μην πάθω εγκεφαλικό, γιατί είμαι
υπερτασικός. Ένας αστυφύλακας στον βαθμό, αλλά αξιωματικός στο μυαλό, έκανε
κάτι απλό: Μίλησε με τον ασύρματο με τον οδηγό του γερανού και του είπε ότι
πλήρωσα και να αφήσει τις πινακίδες στο πάρκινγκ που είναι το αυτοκίνητο,
δηλαδή στη M. Αλεξάνδρου, για να πάω να το πάρω, γιατί είμαι συνάδελφος και
έχω υπηρεσία στις 15.00.

Κατέθεσα τα παράβολα στην Τροχαία, πήρα ταξί και όταν έφθασα στη M.
Αλεξάνδρου, οι πινακίδες ήταν εκεί. Πήρα το αυτοκίνητο και έφυγα.

Τελικά, για μια παράνομη στάθμευση, πλήρωσα 261 ευρώ και λίγο έλειψε να πάθω
εγκεφαλικό! Σ’ έναν χρόνο βγαίνω στη σύνταξη. Αναρωτιέμαι, θα προλάβω; Για
σκεφτείτε: παράβαση στα Σεπόλια, αυτοκίνητο στο Μεταξουργείο, πινακίδες στο
Περιστέρι! Ευτυχώς, η ΔΟΥ ήταν κοντά…».