ΓNΩMH Ψυχραιμία παιδιά

Τα χθεσινά επεισόδια στα Άνω Λιόσια δεν ήταν τα πρώτα ούτε τα τελευταία,
δυστυχώς, που θα δούμε στην πολύπαθη A1. Όμως το φετινό παράδειγμα, ιδιαίτερα
στα πλέι οφ, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο με αποτέλεσμα σε κάθε παιχνίδι σχεδόν
να υπάρχει ο φόβος της εξέδρας. Και φανταστείτε πως σε όλα αυτά τα ματς, όπου
σημειώθηκαν σοβαρότατα επεισόδια, υπήρχαν μόνο οπαδοί της γηπεδούχου ομάδας
(!), αφού ευτυχώς η άποψη ορισμένων ρομαντικών (αλλά μάλλον εκτός
πραγματικότητας) να επιτρέπεται η μετακίνηση οργανωμένων οπαδών δεν πέρασε
ποτέ.

Γιατί όμως φέτος τα πράγματα αγρίεψαν τόσο πολύ;

Πρώτα απ’ όλα τα γυμναστήρια (ο θεός να τα κάνει γήπεδα…) στα οποία
διεξήχθησαν φέτος οι αγώνες των μεγάλων ομάδων θύμιζαν κλουβιά. Και με
δεδομένο τον (κατά παράδοση) ελλιπή έως ανύπαρκτο σωματικό έλεγχο, δόθηκε
έναυσμα στους φανατικούς να εκτοξεύσουν την πραμάτεια τους προς το παρκέ, αφού
πλέον οι αποστάσεις έχουν μικρύνει και τα θύματα είναι πιο ευάλωτα.

Από εκεί και πέρα φτάσαμε τέλος Ιουνίου, για να τελειώσει το πρωτάθλημα μέσα
σε απαράδεκτες συνθήκες (αφόρητη ζέστη και αποπνικτική ατμόσφαιρα).

Οι διαιτητές, αυτοί που έμειναν, αποδείχθηκαν (όπως αναμενόταν) πολύ κατώτεροι
των προσδοκιών και δημιούργησαν πολλές εντάσεις, χωρίς πάντως αυτό να αποτελεί
δικαιολογία για την αντίδραση ανεγκέφαλων. Μέσα σε αυτά, κάποιες φορές
ορισμένοι παράγοντες (πρώτα απ’ όλα) αλλά και κάποιοι παίκτες δεν βοήθησαν στο
να μη δυναμιτιστεί η ατμόσφαιρα, αντίθετα έριξαν λάδι στη φωτιά.

Εν όψει της νέας χρονιάς είναι δύσκολο να αλλάξουν πολλά πράγματα, αλλά
ελπίζουμε τουλάχιστον όλοι να δείξουν καλύτερη διάθεση. Ελπίζουμε…