Pάβε… πλήρωνε…

«ΠΡΩΤΟΝ, έρχομαι να ερωτήσω διά την καλήν σαν υγείαν, αν ερωτάτε και δι’
εμέ καλώς υγιαίνω. Μάθε, Κατινίτσα…»

Και μάθαινε η Κατινίτσα. Μάθαινε για χαρές και λύπες, χαμόγελα και πίκρες,
ξενιτιές και μοναξιές. Κι ύστερα, με τη σειρά της, πότιζε το γραμμωτό χαρτί με
καλλιγραφίες, ανορθογραφίες και δάκρυα και καρτούλες και καρδούλες. Και λόγια
αγάπης. Και ξεραμένα ροδοπέταλα…

Και τα χρόνια φεύγανε. Και οι καιροί αλλάζανε. Και μάθαινε η Κατινίτσα. Και
γέρναγε η Κατινίτσα. Περιμένοντας. Τα γράμμα. Την κάρτα. Το ραβασάκι…

TA XPONIA φεύγανε. Οι καιροί αλλάζανε. Οι μετανάστες επέστρεψαν. Τα
παιδιά τους αγόρασαν κομπιούτερ. Ε-mail, κινητά, ασύρματα. Τα παιδιά απωλέσανε
τον γραφικό τους χαρακτήρα. SMS. Γραπτά μηνύματα. Κι εκείνο το «πρώτον,
έρχομαι να ερωτήσω διά την καλήν σας υγείαν» έγινε ανέκδοτο. Να το λέμε. Να
γελάμε.

«Αλληλογραφία». «Αλληλο-γραφώ». Γράφω. Μου γράφουν. Όχι «γράφω – με γράφουν».

Γιατί με γράφουν. Κανονικά. Όταν ήμουνα παιδί, το γραμματοκιβώτιο ήταν ξέχειλο
από τις επιστολές της διασπαρμένης οικογένειας. H θεία Πάτρα στην Αργεντινή.
Τα ξαδέλφια στη Βραζιλία. Παλιότερα η θεία Ελπινίκη από τη Ρουμανία. Πάλλονταν
οι δεσμοί αίματος μέσα από τα χιλιοδιπλωμένα χαρτάκια. Άλλαζαν χέρια οι
καημοί…

ΑΛΛΑΖΑΝ χέρια οι καιροί. Σε μια νύχτα; Σε έναν χρόνο; Σε μια δεκαετία;
Πότε; Πώς; Κάποιοι από τους αποστολείς έφυγαν από κοντά μας. Κάποιοι από τους
παραλήπτες τούς ακολούθησαν. Κάποιοι άλλοι κουράστηκαν. Κάποιοι έμαθαν
κομπιούτερ. Τόσο απλά.

Το γραμματοκιβώτιο βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο έξω από την καγκελόπορτα.
Κι όταν το ξεκλειδώνω, πάλι ξέχειλη η αλληλογραφία. Μόνο που δεν είναι πια
«αλληλογραφία». Γιατί πια κανένας δεν μου γράφει.

ΟΛΟΙ ME γράφουνε. Μου ζητάνε να πληρώσω. Φως. Νερό. Τηλέφωνο. Κινητό.
Ασφάλιστρα. Πιστωτικές κάρτες. Εφορία. Δημόσια Ταμεία. Εισφορές. Συνδρομές.
Δίδακτρα σχολείων. Προκαταβολή. Δόση. Εξόφληση. Έναντι. Απέναντι. Και για να
έρθουμε στο τσακίρ κέφι, και κανένα πολύχρωμο ντιλίβερι. Πίτσα. Σουβλάκια.
Καυστήρες. Κλειδωθήκατε έξω. Προσφορές στο σούπερ μάρκετ. Όχι, δεν θέλω να
πάρω δυο απορρυπαντικά στην τιμή του ενός. Εδώ και με το ένα κι αγχώνομαι.

KAI ΠΕΤΑΩ πίτσες. Και πληρώνω λογαριασμούς. Πότε έκανα τόσα τηλέφωνα;
Πότε έκαψα τόσο ρεύμα; Πότε ξέχασα τις βρύσες ανοιχτές; Προχτές πάλι δεν
πλήρωσα τα μεταφορικά τού σχολείου; Γιατί ξόδεψα διακόσια ευρώ στο
πολυκατάστημα; Μια μπλουζίτσα πήρα κι εσώρουχα του παιδιού. «Ο λογαριασμός σας
θα εξοφληθεί μέσω πιστωτικής κάρτας». Λαμπρά! Έκτακτα! Και την πιστωτική κάρτα
ποιος θα την εξοφλήσει; Ο γείτονας;

ΛΕΦΤΑ και πίτσες, πίτσες και λεφτά. Ράβε ξήλωνε. Ράβε πλήρωνε, δουλειά
να μη σου λείπει, μαλάκα, ε μαλάκα!

Το γραμματοκιβώτιο ξεθώριασε. Οι γωνιές του σκούριασαν. Το κλειδί δεν γυρίζει
καλά. Να το πετάξω. Να το αλλάξω. Να αγοράσω καινούργιο.

ΔΕΝ TO κάνω. H ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Γιατί μέσα στο σούργελο της
μηχανογράφησης, της «αλλαγής και της προόδου», εμμένω. Και περιμένω. Ένα μικρό
ιδιόχειρο γραμματάκι. Έναν μικρό τσαλακωμένο φάκελο.

Περιμένω. Και υγιαίνω. Και το αυτό ποθώ και δι’ ημάς. M’ ακούς, Κατινίτσα; M’
ακούς, καρδιά μου;