ANAΛΩΣIMA Tενεκεδένιο Tαμπούρλο

Για τρία λεπτά άφησα το βιβλίο μου, στο πρώην θυρωρείο της πολυκατοικίας. Ένα
χοντρό, βαρύ βιβλίο, το «Τενεκεδένιο Ταμπούρλο» του Γκίντερ Γκρας σε
μετάφραση. Τίνος ήταν; Δεν θυμάμαι. Δεν το είχα τελειώσει, να γυρίσω στην
πρώτη σελίδα ξανά, να διαβάσω το όνομα του μεταφραστή, δήθεν ότι θα το
θυμάμαι, τόσο καλή δουλειά που έχει κάνει. Μετά πάλι θα το ξεχνούσα. Έτσι
είναι η μνήμη, θύμα της ανεξέλεγκτης επανάληψης: καταγράφει ανοησίες,
διαφημιστικά σλόγκαν, δεν κρατάει αυτά που θαυμάζουμε και επιλέγουμε.

Γι’ αυτό υπάρχουν βιβλία και ράφια για να τοποθετούνται. Δεν είναι για να τα
κουβαλάς συνεχώς στην τσάντα, μήπως ξεκλέψεις καιρό να διαβάσεις και ξεφύγεις
από τα μέρη που νομίζουν ότι σε κρατάνε. Ο ήρωας του βιβλίου, ένα παιδί που
αποφασίζει να μη μεγαλώσει, κρατάει συνεχώς ένα ταμπούρλο και το χτυπά, μόλις
του χαλάσει αγοράζει καινούργιο. Τερατώδες κι ακατανόητο, αλλά σκόπευα να το
καταλάβω απολύτως μέχρι να τελειώσει το βιβλίο. Όμως κάποιος το πήρε από το
πρώην θυρωρείο και τώρα αντί να σκέφτομαι τον ήρωα, σκέφτομαι το βιβλίο μου
και τη δική του μοίρα. Σε τι χέρια να έπεσε, άραγε το συμπάθησαν, αυτός που το
πήρε άρχισε κιόλας να το διαβάζει; Του αρέσει το καλοκαίρι να κάθεται στο
μπαλκόνι του και να πίνει κρύο νερό που ζεσταίνεται καθώς προχωρούν οι
σελίδες; Θυμώνω μαζί του, αλλά έχω και περιέργεια.

Απέκτησα μυστικό συγγενή. Θα δώσει μια ευκαιρία στον ήρωα ή θα φρίξει μαζί
του;

Θα ψάξει στον χάρτη το Γκντανσκ, όπου διαδραματίζονται όλα; Κι όταν το
τελειώσει, θα το αφήσει πάλι στο θυρωρείο να το τελειώσω κι εγώ;