ANAΛΩΣIMA Ίσως φταίνε οι δεινόσαυροι

Έχουν δει κι έχουν δει ταξιδεύοντας ζώα σκοτωμένα στην άκρη του δρόμου, αλλά
δεν συνηθίζουν. Κάθε φορά σοκάρονται, κάθε φορά οργίζονται κι αγανακτούν.
Παράξενα είναι τα παιδιά, αλλιώτικα από μας, αλλιώτικα και από τις παιδικές
μας μνήμες. Δεν υπάρχει αδέσποτο σκυλί στο πάρκο που να μην το αγκαλιάζουν,
αλλά εξίσου χαϊδολογούν και τα περιποιημένα ράτσας. Γατιά, χελώνες,
χαμστεράκια σε κλουβί, ακόμα και βατράχια στις τεχνητές λιμνούλες, οτιδήποτε
συναντήσουν στις περιορισμένες επαφές με τη φύση αντιμετωπίζεται με λατρεία
και αμέριστη συμπαράσταση. Δεν σιχαίνονται κανένα, δεν βρήκαν ακόμα κάποιο
άσχημο. Απορώ και εξίσταμαι. Πώς έγιναν έτσι τα παιδιά μου, έχοντας μαμά εμένα
που μάλλον φοβόμουν τα κάθε είδους τετράποδα; Να ήταν άραγε η μόδα με τους
δεινοσαύρους που πέρασε αυτή η γενιά σε τρυφερή ηλικία, και την κάνει τώρα να
βρίσκει όμορφο οποιοδήποτε ζωντανό; Απείλησαν την τάξη τού διαμερίσματός μας,
κουβαλώντας πρώτα ένα γατί πολύ κακού χαρακτήρα, που εγκαταστάθηκε στους
καναπέδες μας και συστηματικά τους καταστρέφει. Όλες οι θεωρίες, για το ότι
δεν πρέπει να φυλακίζουμε τα ζώα σε σπίτια, να τα απομονώνουμε από τη φύση
κ.λπ. πήγαν στον βρόντο. Ύστερα μάζεψαν ένα κουτάβι, που τουλάχιστον δείχνει
πιο συνεννοήσιμο, εξίσου πρόθυμο κι αυτό να φυλακιστεί στην πολιτισμένη ζωή
μας. Και ό,τι με παραξένευε και μου φαινόταν ακατανόητο, να βγάζεις βόλτα τον
σκύλο κάθε μέρα και να τον τρέχεις στο γιατρό, να του μιλάς σαν να είναι νήπιο
και να αγανακτείς όταν γράφεται πως απειλούνται τα αδέσποτα, έμαθα μια χαρά
και το κάνω. Καινούργιοι ορίζοντες άνοιξαν στη ζωή μου, ανακάλυψα τα ζώα.
Χάρις στα παιδιά. Ή στους δεινοσαύρους.