MATIEΣ H… Πέργαμος

Κάθε φορά που στο κατοχικό σπίτι μας – ένα δωμάτιο, χωρίς κουζίνα, όλο κι όλο
– μας κουβάλαγε ο πατέρας μου κάποιον ξέμπαρκο φίλο του «να τον φιλοξενήσουμε
για μερικές ημέρες», έσκυβε η μάνα μου πάνω στην κάλτσα που μπάλωνε και
μουρμούριζε, όλο τσαντίλα: «Λες και δεν είχαμε μουνιά/ μας ήρθαν κι απ’ την
Πέργαμο!» (συγγνώμη για τα… κακά λόγια, αλλά οι παροιμίες, τα γνωμικά κ.λπ.
πρέπει να λέγονται ακριβώς όπως γεννήθηκαν).

Στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ, όπως διάβασα, είχε γίνει… εισαγωγή
«κοριτσιών», για την εξυπηρέτηση των εκατομμυρίων επισκεπτών. Αλλά το ίδιο,
περίπου, συνέβαινε κι εδώ, σε μικρότερη βεβαίως κλίμακα, τα πρώτα χρόνια μετά
την απελευθέρωση, όποτε κατέπλεαν στον Πειραιά αμερικανικά και αγγλικά πλοία:
η Τρούμπα, για ν’ αντιμετωπίσει τη ζήτηση, έφερνε… εφεδρείες, όχι από το
εξωτερικό, αλλά απ’ ολόκληρη την άλλη Ελλάδα. Και τότε ήταν που βγήκε το
σύνθημα «κορίτσια, ο στόλος!». Άλλωστε, με τέτοιες ιστορίες είναι γεμάτες
ταινίες όπως το «Ποτέ την Κυριακή», τα «Κόκκινα φανάρια» κ.λπ.

Υπολογίζεται ότι κι εμείς θα έχουμε εκατομμύρια επισκέπτες, του χρόνου, για
τους Ολυμπιακούς. Γι’ αυτό και ο Δήμος Αθηναίων πήρε τα μέτρα του: ζήτησε να
επιτραπεί σε ξενοδοχεία και σε άλλα καταλύματα να δέχονται πόρνες, για την
άσκηση του επαγγέλματός τους, κατά τη διάρκεια των Αγώνων. H απόφαση προκάλεσε
αντιδράσεις από την πλευρά γυναικείων οργανώσεων. Αλλά κι ένας γηραιός φίλος
μου, φουστανελοφόρος, που με είδε να τρέχω, χθες το πρωί, στου Φιλοπάππου, μου
φώναξε: «Γράψε κάτι… H Ντόρα, θα κάνει την Αθήνα… μπορντέλο!».

Νομίζω ότι η Αθήνα δεν γίνεται μπορντέλο με τη διάθεση καταλυμάτων για
ευκαιριακές ερωτικές επαφές. Και πιστεύω, επίσης, ότι δεν χρειαζόμαστε
εφεδρείες (ή «εμπόρευμα», σύμφωνα με το λεξικό της πιάτσας) για να είμαστε
εντάξει με τη «ζήτηση» τον Αύγουστο του 2004. Γιατί πέρασαν οι εποχές που το
αρχαιότερο επάγγελμα ζούσε ημέρες δόξης. Σήμερα είναι τόσο ελεύθερα τα
πράγματα, υπάρχει τόσο μεγάλη προσφορά, που ακόμη και το γνωμικό της μάνας
μου, για την Πέργαμο, μοιάζει περισσότερο με καλαμπούρι.

H Αθήνα δεν χρειάζεται, κατά τη γνώμη μου, και άλλες «ερωτικές φωλιές». Γιατί
οι άντρες, πια, παραείναι χορτάτοι. Χρειάζεται, όμως, επειγόντως τουαλέτες.
Και πρωτίστως, στον – υπέροχο κατά τα άλλα – πεζόδρομο της Διονυσίου
Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου. Σε όλη αυτή την έκταση δεν υπάρχει ούτε μία
τουαλέτα! Και ο κόσμος, όταν βρεθεί σε… ζόρι, τρέχει στα γύρω
ζαχαροπλαστεία, οι ιδιοκτήτες των οποίων ευλόγως δυσανασχετούν…