Ο θρίαμβος της Nίκης

Ο στόχος της Νίκης είναι η Νομική Αθήνας. Ο μέσος όρος της βαθμολογίας της
φέτος άγγιξε το 19! H ίδια είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένη από την απόδοσή της
στις Πανελλήνιες Εξετάσεις της B’ Λυκείου, που τελείωσαν πριν από λίγες
ημέρες, και αποφασισμένη να ξεκουραστεί. Το αξίζει, όπως όλα τα παιδιά, αλλά
και για έναν λόγο παραπάνω…

H Νίκη έδωσε έναν χρόνο από τη σχολική της ζωή στον μεγαλύτερο αδελφό της για να τον βοηθήσει στην απεξάρτησή του από τα ναρκωτικά…

H Νίκη επέστρεψε φέτος στο σχολείο έπειτα από αποχή περίπου ενάμιση χρόνου.
Την A’ Λυκείου την τελείωσε μετά βασάνων, εξαντλώντας, όπως λέει γελώντας,
«όλες τις δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες απουσίες, έως και την…
τελευταία». H απόδοσή της στο δεύτερο τετράμηνο αλλά και στις εξετάσεις είχε
πέσει κατακόρυφα και, αν δεν είχε υψηλή βαθμολογία στο πρώτο τετράμηνο, «είναι
σίγουρο ότι κινδύνευα να χάσω και την Τάξη. Είχα, όμως, επιπλέον τη βοήθεια
και τη στήριξη ορισμένων καθηγητών μου, οι οποίοι γνώριζαν το πρόβλημα, κυρίως
της φιλολόγου μου, που μου στάθηκε περισσότερο και από μητέρα… ».

Ισχυρό σοκ. Πολύ προτού δοκιμαστεί στις φετινές Πανελλήνιες, η Νίκη
έδωσε έναν άλλο αγώνα ζωής – πολύ πιο δύσκολο, πολύ πιο σκληρό. Ο αδερφός της,
ο 23χρονος σήμερα Γιάννης, ήταν τοξικομανής.

«Βρέθηκα ξαφνικά με δύο μεγάλα τραγικά προβλήματα. H ζωή δεν ήταν εύκολη για
τους τρεις μας τα τελευταία οκτώ χρόνια – από τότε που σκοτώθηκε ο πατέρας μας
σε τροχαίο ατύχημα. Ήμουν μόλις 10 χρόνων και ο αδερφός μου 15. Αυτή η απώλεια
μας σημάδεψε. Δεν αντιμετωπίσαμε τραγικό οικονομικό πρόβλημα, γιατί υπήρχε
κάτι στην άκρη, η μητέρα μας έπιασε σύντομα δουλειά και έναν χρόνο αργότερα
επιδικάστηκε να μας δοθεί από την ασφαλιστική εταιρεία ένα σημαντικό ποσό, το
οποίο μας βοήθησε να προγραμματίσουμε τη ζωή μας. Όχι με μεγάλες ανέσεις, αλλά
ούτε με μεγάλες στερήσεις… ».

Από την Αστυνομία… Όλα θα έπαιρναν σίγουρα έναν καλύτερο δρόμο αν
«δεν στράβωνε κάτι στην πορεία του Γιάννη. Ήταν σε δύσκολη ηλικία, ξαφνικά
αγρίεψε, έγινε βίαιος, επιθετικός, πότε ήταν αμίλητος και πότε μιλούσε
ακατάπαυστα, πότε ήταν λυπημένος και πότε γέλαγε χωρίς λόγο… Αυτά ήταν τα
πρώτα δείγματα που η μητέρα μου δεν αξιολόγησε – δεν ήξερε να αξιολογήσει.
Αργήσαμε να πάρουμε είδηση ότι έπεσε η επίδοσή του στο Λύκειο και ότι έκανε
πολλές απουσίες… Μάθαμε ότι ο αδερφός μου έπαιρνε ναρκωτικά ένα βράδυ, όταν
μας ειδοποίησαν από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Τον είχαν συλλάβει γιατί
έφερε αντίσταση κατά της αρχής στη διαδικασία ενός τυπικού νυχτερινού ελέγχου.
Στις τσέπες του φίλου του βρέθηκαν δύο φακελάκια ηρωίνης. Δεν είχαν προλάβει
ακόμα να πάρουν τη δόση τους… ».

Μόνη με τον αδελφό… Ο σεισμός ήταν πολλών Ρίχτερ και η ανατροπή μέσα
στην οικογένεια μεγάλη. Οι αντοχές της μητέρας εκμηδενίστηκαν: «Στην αρχή ήταν
ορμητική, γεμάτη ενέργεια. Μετά, παραδόθηκε. Άδειασε μέσα σε μία στιγμή, όπως
ένα μεγάλο βαρέλι με κρασί που του φεύγει ο πάτος! Από το ένα δευτερόλεπτο στο
άλλο έγινε ένας μαραμένος άνθρωπος. Εγώ και ο Γιάννης μείναμε στην ουσία
ολομόναχοι… ».

Ψάχνοντας τον Γιάννη. Στα 16 και κάτι η Νίκη κλήθηκε να πάρει αποφάσεις
που και ένας ενήλικος δυσκολεύεται να πάρει. Δεν ζύγισε για πολύ τα πράγματα.
Το πρόβλημα ήταν επιτακτικό, ζητούσε λύση: «Η μητέρα μας νοσηλεύτηκε για τρεις
μήνες και το διάστημα εκείνο ήταν ίσως το τραγικότερο. Τις ώρες που δεν της
κρατούσα συντροφιά έψαχνα τον Γιάννη που ήταν βυθισμένος στον κόσμο του».

Αναγεννήθηκε έπειτα από 4 αποτυχημένες απόπειρες αποτοξίνωσης

Το σχολείο δεν χωρούσε στη ζωή της Νίκης. Το σταμάτησε, «αλλά έδωσα
χρονοδιάγραμμα στον εαυτό μου ότι θα συνέχιζα την επόμενη χρονιά και θα
αρίστευα. H υπόσχεση αυτή μου έδινε δύναμη. Έδωσα όλο μου τον χρόνο στον
Γιάννη».

Τα κατάφερε, μέσα από άπειρες μικρές και μεγάλες καθημερινές μάχες. Μέσα από
άπειρες ήττες αλλά και νίκες. Τον Γιάννη δεν τον δέχθηκαν τελικά σε κανένα
κέντρο απεξάρτησης «γιατί δεν άντεξε καμία από τις επιβεβλημένες διαδικασίες.
Έκανε συνολικά 4 αποτυχημένες αποτοξινώσεις σε ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές
με τα χρήματα της ασφάλειας από τον θάνατο του πατέρα μας! H μητέρα μας απλώς
υπέγραφε… Επέστρεφε μια χαρά και ύστερα από λίγο ξανακυλούσε. Πήρε μεθαδόνη
και άλλα υποκατάστατα. Πάλι ξανακυλούσε. Μέχρι την πέμπτη αποτοξίνωση, όταν
είχε μια εκπληκτική ψυχολόγο δίπλα του και εμένα πολύ πιο ώριμη να μπορώ πια
να ακολουθώ τις συμβουλές της κατά γράμμα και να πετρώνω την καρδιά μου όποτε
έπρεπε να το κάνω… ».

Αυτή τη φορά τα κατάφεραν. Το αποτέλεσμα δείχνει να είναι οριστικό εδώ και
δέκα μήνες. Ο Γιάννης είναι απίστευτα αλλαγμένος. Βρήκε μια σταθερή δουλειά
αλλά παρακολουθεί και ένα κατάλληλο πρόγραμμα. H μητέρα έχει συνέλθει αρκετά
και είναι στη φάση που μειώνει δραστικά τα φάρμακα. Δεν μπορεί, όμως, ακόμα να
δουλέψει. H Νίκη επέστρεψε στο σχολείο και δίχως φροντιστήριο (!) κατάφερε
έναν πραγματικό άθλο.