ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο παραμύθι μιας οχιάς…

Ήταν παράξενη η φιγούρα του μέσα στην πόλη. Ακόμη και πριν, παιδί σ’ ένα μικρό
χωριό, ξεχώριζε σαν να φορούσε έναν απόκοσμο, αόρατο μανδύα, φτιαγμένο από
λεπτά δέρματα καλοκάγαθων ερπετών. Παράξενη ήταν και η σχέση του με τα
πλάσματα που σέρνονται στη γη και όλοι τα φοβούνται. Εκείνος τ’ αγαπούσε, τα
προστάτευε – σαν να περίσσευε στον νου του το φάρμακο που βγαίνει ως
δηλητήριο. Μία φορά, θυμάμαι, τον δάγκωσε ένα απ’ αυτά. Μία οχιά κρυμμένη στα
χόρτα της πανάκριβης αυλής.

Στην πόλη ήταν η αυλή, στην πόλη και η οχιά. Εκείνος που μεγάλωσε στην αγριάδα
του βουνού, μες στα χωράφια, παρέα με σέμπρους και μπιστικούς, ανάμεσα σε
βελανιδιές, ιτιές, αμέτρητα αγριόχορτα, έντομα, τρωκτικά και ερπετά κάθε
λογής, έμελλε να νιώσει το φαρμάκι της οχιάς στην πολιτισμένη μεγαλούπολη, σε
κήπο φροντισμένο, καλλιεργημένο με άνθη διαλεχτά. Χαμογέλασε, θυμάμαι, μπήκε
στο σπίτι, ξαπλώθηκε στην σκαλιστή ντιβανοκασέλα που κυριαρχούσε στο σαλόνι κι
άρχισε να δίνει οδηγίες με όλα τα γιατροσόφια και τις συμβουλές που είχε
ακούσει από τη μάνα του και από άλλες γριές, σοφές χωριάτισσες.

Πάγωσαν όλοι από τον φόβο τους. Τρέξανε γύρω του, να φέρουνε, να κόψουμε, να
δούνε. Έτρεξε κάποιος να τηλεφωνήσει στον γιατρό. Φοβήθηκα κι εγώ – ομολογώ.
Πίστεψα στη βουή του πανικού και τους ψιθύρους της απόγνωσης ανδρών και
γυναικών. Γελούσε εκείνος και περίμενε. Όχι την επιστήμη, αλλά τον φόβο των
ανθρώπων να καταλαγιάσει. Ήξερε από φίδια πιο πολλά απ’ όλους όσους πίστεψαν
πως θα πεθάνει με μια δαγκωματιά. Όταν συνήλθε και σηκώθηκε, ξεφύσηξε με
δύναμη, έδιωξε μακριά προτάσεις εκδίκησης, σχέδια προστατευτικής περιχαράκωσης
κι έσπρωξε την ιστορία στις γωνιές για ν’αραχνιάσει και να ξεχαστεί. Έτσι
έμεινε η ανάμνηση σαν όνειρο, σαν την υφή του αόρατου μανδύα…