ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H υπεραξία

O λόγος στους αναγνώστες:

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Στην καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία, ο ημερήσιος χρόνος εργασίας
χωρίζεται σε δύο μέρη: στον χρόνο κατά τον οποίον ο εργάτης παράγει την αξία
της ημερήσιας αμοιβής του και στον επιπλέον χρόνο, κατά τον οποίον παράγει μία
συμπληρωματική αξία, η οποία όμως δεν του καταβάλλεται!! Αυτή ακριβώς η
συμπληρωματική αξία που παράγεται από την απλήρωτη εργασία του εργάτη
ονομάζεται “υπεραξία” και αποτελεί την πηγή των κερδών του καπιταλιστή.
Συνεπώς, ο καπιταλιστής πληρώνει στους εργάτες όχι ένα ποσόν ίσο με την αξία
των προϊόντων που παράγουν, αλλά απλώς ένα ποσόν που ισοδυναμεί μόνο με ένα
μέρος αυτής της παραγόμενης αξίας. Συνήθως, αυτό το χρηματικό ποσόν είναι
περίπου ίσο με την αξία όσων εμπορευμάτων χρειάζεται να καταναλώσει ο εργάτης
ίσα ίσα για να επιβιώσει μετά βίας (δηλαδή να φάει, να ντυθεί, να ζεσταθεί τον
χειμώνα κ.λπ.), ώστε να μπορεί να συνεχίζει σε καθημερινή βάση να “προσφέρει”
την εργατική του δύναμη στον εργοδότη. Σκοπός είναι να συντηρείται οριακά η
εργατική τάξη και να διαιωνίζεται, μέσα από την ανατροφή παιδιών που θα γίνουν
κι αυτά στο μέλλον μισθωτοί υπάλληλοι εργάτες, εκτός απροόπτου. Ένα μεγάλο
μέρος της υπεραξίας το καρπώνονται οι ίδιοι οι καπιταλιστές, για να
διατηρήσουν μία πολυέξοδη και πολυτελή διαβίωση, εις βάρος των εργαζόμενων
μισθωτών. Ένα δεύτερο μέρος της υπεραξίας προορίζεται για αγορά μηχανών και
πρώτων υλών, ενώ ένα τρίτο μέρος κατευθύνεται προς τις τράπεζες για την
αποπληρωμή προηγούμενων δανείων. Με αυτούς τους τρόπους, η υπεραξία που
παράγουν οι εργάτες διοχετεύεται έντεχνα σε ολόκληρο το φάσμα της αστικής
τάξης. Παράλληλα, μερικά τμήματα αυτής της υπεραξίας χρηματοδοτούν παρασιτικά
στρώματα και λειτουργίες της καπιταλιστικής κοινωνίας, είτε υπό τη μορφή
ενοικίου στους ιδιοκτήτες της γης όπου εδράζει η επιχείρηση είτε υπό τη μορφή
αμοιβής διαφόρων γραφειοκρατικών υπαλληλικών στρωμάτων που είναι οι στυλοβάτες
του καπιταλισμού (π.χ. Στρατός, Αστυνομία κ.λπ.).

Αυτή η πολύπλευρη κλοπή της υπεραξίας από τους παραγωγούς της, που συντελείται
μέσα στη διαδικασία της καπιταλιστικής οικονομίας, και που “νομιμοποιείται”
από τους θεσμούς και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της αστικής κοινωνίας,
αποτελεί την τρανή οικονομική απόδειξη του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα του
καπιταλισμού και, επομένως, στοιχειοθετεί την κοινωνικά άδικη φύση αυτού του
απάνθρωπου συστήματος».