Διαστάσεις Οι απολογητές της λογοκρισίας

H Ισπανία έχει μεγάλο πρόβλημα με τους βιασμούς και τις κακοποιήσεις
γυναικών, είναι αλήθεια. Δικαιολογεί όμως αυτό μια επιχείρηση λογοκρισίας;

Λουσιάν Φρόυντ: «Γυμνό πορτρέτο με Κόκκινη Καρέκλα»

«Τώρα που όλοι οι μαύροι είναι καλοί και όλοι οι πούστηδες είναι όντα
συμπαθητικά, ας δούμε αν η κοινωνία αυτή θα μαζευτεί και θα αποφασίσει για μια
φορά ότι εμείς οι βιαστές δεν είμαστε όλοι κακοί άνθρωποι. Θα είναι πάντα
καλύτερο να βιάσεις μια γυναίκα και να την αφήσεις να ζήσει από το να μην τη
βιάσεις και να τη σκοτώσεις. Εγώ δεν θα ήμουν ικανός να σκοτώσω μια γυναίκα,
δεν έχω τα κότσια να το κάνω. Το να τις βιάζω όμως, σας διαβεβαιώ ότι δεν μου
προκαλεί καμιά τύψη». Το απόσπασμα αυτό, μαζί με ένα άλλο που «δικαιολογεί»
την παιδεραστία, περιλαμβάνεται σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε τον περασμένο
Μάρτιο στην Ισπανία από τις εκδόσεις El Cobre. Λέγεται «Όλες είναι πουτάνες».
Και ο συγγραφέας του, ο ηλικίας 31 ετών Ερνάν Μιγκόγια, αντιμετωπίζει μια
γενικευμένη επίθεση. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, που η συνδιευθύντρια του
εκδοτικού οίκου, η Μιριάμ Τέι, είναι και πρόεδρος του Ινστιτούτου της
Γυναίκας, ενός επίσημου οργανισμού που τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου
Κοινωνικών Υποθέσεων.

Πολλές γυναικείες οργανώσεις καταδίκασαν το βιβλίο, ενώ δύο γυναίκες
ευρωβουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος κατήγγειλαν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή
το ισπανικό κράτος επειδή δεν άσκησε δίωξη εναντίον της Τέι για «απολογία του
βιασμού και της παιδεραστίας». Το αδίκημα αυτό είναι το ίδιο σοβαρό με την
απολογία της τρομοκρατίας, λέει η Μικαέλα Ναβάρρο, υπεύθυνη του Σοσιαλιστικού
Κόμματος για τα δικαιώματα των γυναικών. Κάτω από τις πιέσεις αυτές, το
υπουργείο αποφάσισε να αποσύρει το βιβλίο – που είχε όμως ήδη γίνει
μπεστ-σέλερ. H εκδότρια παραιτήθηκε από τη θέση της στο Ινστιτούτο της
Γυναίκας. Αλλά υπήρξε και η αντίθετη άποψη. Εκατόν πενήντα προσωπικότητες των
γραμμάτων και των τεχνών, μεταξύ των οποίων οι συγγραφείς Αντόνιο Μουνιόθ
Μολίνα και Πέρε Γκιμφερέρ, έδωσαν στη δημοσιότητα ένα μανιφέστο με το οποίο
καταγγέλλουν αυτή τη «φτωχά μεταμφιεσμένη λογοκρισία, που θέτει σε κίνδυνο το
δικαίωμα στη μυθιστοριογραφία. Από το “Εγκλημα και Τιμωρία” του Ντοστογιέφσκι
μέχρι το “American Psycho” του Μπρετ Ήστον Έλλις, συμπεριλαμβανομένης της
“Λολίτα” του Ναμπόκωφ, ο συγγραφέας προσπαθεί να διεισδύσει στην καρδιά των
πιο σκοτεινών πλευρών της ανθρώπινης ψυχής μέσω της αφήγησης στο πρώτο
πρόσωπο».

Όσο για τον συγγραφέα, είναι βέβαια ευτυχής για τη διαφήμιση που έγινε στο
βιβλίο του. Δεν μπορεί να καταλάβει όμως γιατί έγιναν όλα αυτά. Δεν μπορεί να
καταλάβει γιατί είναι υποχρεωμένος να δηλώσει ότι ο ίδιος δεν υπερασπίζεται
ούτε τους βιαστές ούτε τους παιδεραστές. Να έχει άραγε δίκιο ο Μάριο Βάργκας
Γιόσα, όταν λέει ότι ο θόρυβος είναι τόσο μεγάλος επειδή οι καταγγέλλοντες
είναι αριστεροί και το θύμα τους, η Μιριάμ Τέι, δεξιά;