ANAΛΩΣIMA Σαν ριμέικ με ατάλαντους ηθοποιούς

Πάλι ποζάρουν τρεις σε συνομιλίες για ειρήνη. Ολική επαναφορά της εικόνας με
αταίριαστους πρωταγωνιστές. Δέκα χρόνια πριν ήταν στη μέση ο Κλίντον και τον
περιστοίχιζαν Ράμπιν και Αραφάτ. Φορούσαν μπλε κοστουμάκια πάλι; δεν θυμάμαι.
Είχαμε όλοι ελπίσει στα σοβαρά πως κάτι θα γινόταν. Τον Ράμπιν τον σκότωσε
Ισραηλινός δύο χρόνια μετά, απ’ αυτούς που δεν θέλουν κανένα συμβιβασμό με
τους Παλαιστίνιους. Τον Κλίντον τον ξαναβλέπουμε σήμερα λόγω του βιβλίου της
γυναίκας του για την υπόθεση Μόνικα Λιουίνσκι. Με τη Μόνικα στο πέτο περνά
στην Ιστορία ο έρμος, άλλο σημάδι δεν άφησε η νεωτερικότητά του. Τον έφαγαν οι
αντιδραστικοί ηθικοπλάστες. Εδώ στην Ελλάδα βέβαια δεν τον εκτιμούσαμε, δεν
είχαμε παραδεχτεί ότι διέφερε σε κάτι από τον Ρήγκαν ή τον Μπους. Εδώ και τον
Νόαμ Τσόμσκι να έβγαζαν πρόεδρο, πάλι ίδιο με τους άλλους θα τον βλέπαμε, αλλά
τώρα που ποζάρουν οι τρεις νέοι ηγέτες στην Άκαμπα (νέοι, τρόπος του
λέγειν…) και μας θυμίζουν τους τρεις παλιούς όπως τα ριμέικ ταινιών θυμίζουν
τα πρωτότυπά τους, μπορούμε να τον εκτιμήσουμε αναδρομικά. H ειρωνεία της
τύχης θα είναι βέβαια να πετύχουν αυτοί οι σκληροπυρηνικοί Μπους και Σαρόν,
μαζί με τον ανανήψαντα σκληροπυρηνικό Αμπάς, γιατί κι αυτός κάποτε δεν ήθελε
ν’ ακούσει για συμβιβασμό, αυτά που οι ειρηνιστές δεν κατάφεραν. Να
αποδειχτούν οι βίαιοι και σκληροί πιο αποτελεσματικοί από τους διαλλακτικούς,
να δικαιωθεί η άποψη ότι για την ειρήνη χρειάζονται πολεμιστές. Μωρέ ας
πετύχουν και δεν πειράζει, οι λαοί κουράστηκαν. Αλλά αγρυπνούν ένθεν και ένθεν
οι αλύγιστοι, άρχισαν ήδη τις απειλές. Ας πετύχουν ειρήνη, θα βρούμε μετά
επιχειρήματα.