ANAΛΩΣIMA Ψηφιακά φρούτα

Στο διάλειμμα της ταινίας «Μάτριξ» τα παιδιά αγόρασαν αναψυκτικά με ροζ χρώμα
και 33% παραπάνω ενέργεια, νάτσος με λειωμένο τυρί και πατατάκια με γεύση
φέτας. Βγαίνοντας από το σινεμά, με τα μάτια πράσινα από την πολλή πρασινίλα
του ντεκόρ της εικονικής πραγματικότητας, πήραμε κι από ένα παγωτό σε λαχανί –
κόκκινη συσκευασία. H επικάλυψη δεν ήταν σοκολάτα, αλλά δεν ξέραμε τι ήταν.
Μια σακούλα σκουπίδια γεμίσαμε με τις συσκευασίες των φαγωμένων πραγμάτων, που
είχαν επάνω τις φωτογραφίες τους. Σα να ήταν μέρος κι αυτά της ψηφιακής
πραγματικότητας, πιο πολύ η εικόνα τους είχε φαγωθεί παρά η αληθινή τους
ουσία. H γεύση τους τσαλακώθηκε μέσα στα χαρτιά που πετάχτηκαν στο καλάθι. Με
τα χάπια για αστροναύτες τρέφονται ήδη τα παιδιά μας κι είναι κι
ευχαριστημένα, τα λαχταράνε και τα χρυσοπληρώνουν. Επιστρέφοντας στο σπίτι με
τα πόδια, σταμάτησα σ’ ένα μανάβικο που ήταν ανοιχτό και πήρα βερίκοκα. Σαν
προϊστορικό πλάσμα αισθάνθηκα, με την καφέ χαρτοσακούλα. Δεν μπορούσε να
αναδείξει ούτε το χρώμα ούτε την αφή και τη μυρωδιά που έχουν τα φρούτα. Τα
παιδιά ανυπομονούσαν απορώντας για τα παράξενα γούστα μου. Τι τα θες τα
βερίκοκα όταν υπάρχουν τόσο ωραία αναψυκτικά; Ολόκληρο το μαγαζί, με τα
καφάσια να ξεχειλίζουν στο πεζοδρόμιο, έμοιαζε να έρχεται από άλλο κόσμο,
χαμένο κι ακατανόητο, που χάριν επιείκειας τον αφήνουν να εκπροσωπείται ακόμα,
ώσπου να εκλείψει πλήρως. Στα πλαίσια της ελεύθερης κοινωνίας και της
πολυπολιτισμικότητας. Τα δε βερίκοκα, τελευταίοι επιζώντες ενός είδους που
αρνείται να προσαρμοστεί, ήταν σκληρά και άγευστα. Γιατί δε βγάζουν τσίχλες με
γεύση βερίκοκου να μπορούμε να τη θυμόμαστε τουλάχιστον πού και πού;