ANAΛΩΣIMA Θα ‘θελα να ήμουν εκεί

Θα ήθελα να είμαι στο Εβιάν, αν και δεν ξέρω με ποιους θα ήθελα να είμαι. Με
τους από μέσα που παρακολουθούν τη σύνοδο των οκτώ πλούσιων χωρών που ίσως
γίνουν περισσότερες ή με τους απ’ έξω που διαμαρτύρονται; Οι απ’ έξω είναι
νέοι, είναι ευφάνταστοι, είναι τολμηροί, φορούν χρωματιστά ρούχα, λένε
καταπληκτικά συνθήματα, κάνουν αστεία χάπενινγκ κι επιπλέον έχουν δίκιο. Τους
ζηλεύω επειδή στη γενιά μου δεν είχαμε ποτέ σκεφτεί να ταξιδέψουμε για να
πάρουμε μέρος σε μια διαδήλωση. Αν συναντούσε το ταξίδι τη διαδήλωση, είχε
καλώς, αλλιώς μόνο στο κέντρο της πόλης όπου ζούσαμε σκεφτόμασταν να
κατεβούμε. Να ξεκινάς ταξίδι για μια διαδήλωση, τριήμερο στη Λωζάννη
επαναστατικού περιεχομένου, πού να το ονειρευτούμε; Είναι ένα ακόμα προνόμιο
της νέας γενιάς, να παίρνουν τρένα και πλοία κι αεροπλάνα και να παρακολουθούν
εκ του σύνεγγυς τους διάφορους ισχυρούς, να μην τους αφήνουν σε ησυχία. Σε
ωραίες πόλεις, Ναύπλιο, Γένοβα, Λωζάννη, σε πολυεθνικές ομάδες, να
εκπαιδεύονται στις αναμείξεις γλωσσών, χρωμάτων και νοοτροπιών παράλληλα με
τις διαμαρτυρίες τους. Αλλά και για τους από μέσα, παρ’ όλη τη σιδηρόφραχτη
αστυνομία που τους φυλάει, θα είχε ενδιαφέρον. Να δω τι προσπαθούν να κάνουν
Γάλλοι και Αμερικανοί, ας πούμε, και τι θέση παίρνουν οι Άγγλοι. Και οι νέες
χώρες που είναι παρούσες και οι φτωχές με τη βαριά απουσία πόσο θα ακουστούν;
Τι αληθινά αποτελέσματα έχει αυτή η Σύνοδος, πόση πραγματική σημασία; Και πώς
θα κατορθώσουν οι από μέσα να μην ακούν τούς απ’ έξω; Κατά κάποιον τρόπο τούς
έχουν προσκαλέσει. Κάπως οι ιδέες ανταλλάσσονται περνώντας από τα μπλόκα της
Αστυνομίας και τα δακρυγόνα.