ANAΛΩΣIMA Mην πετάξεις τίποτα

Πώς έφυγε έτσι το Σαββατοκύριακο, πού πήγε; Για λίγες ώρες φαινόταν τόσο
αναποφάσιστο, είχε αράξει για τα καλά στην ψάθινη καρέκλα του μπαλκονιού, σαν
ώριμη γάτα. Το αεράκι έκανε τις σκιές να λικνίζονται, φρέσκα κλαριά,
ικανοποιημένα από τον εαυτό τους χόρευαν. Φιλάρεσκες κινήσεις υμνούσαν την
τέλεια ακινησία. Βαρέθηκαν όλοι τη γειτονιά μας, ούτε ένα αυτοκίνητο δεν
περνούσε στον δρόμο. Οι κάτοικοι, περαστικοί, μετανάστες, σε καμπή της ζωής
που δεν ξέρουν πού θα οδηγήσει, βγήκαν πεζοί στο πάρκο. Άφησαν τα παιδιά τους
να παίξουν ανέμελα στο σκουπιδαριό, πάνω στο φθαρμένο γρασίδι, ανάμεσα στα
περήφανα περιττώματα των σκύλων από σπίτι, που έχουν μάθει να μην το λερώνουν
ποτέ. Σάλευε η κουρτίνα στο παράθυρο, σαν κάτι να επρόκειτο να υποδεχθεί,
παραμέριζε. Μείνανε στη μέση τα ξεκαθαρίσματα, ανοιγμένα κουτιά, ντουλάπες
ακατάστατες, η τακτοποίηση που θα εξασφάλιζε οργανωμένο καλοκαίρι. Τόσα
πράγματα για πέταμα, αλλά δεν αντέχεται να πετάς συνέχεια. Τα διαμερίσματα
είναι μικρά, απαιτούν αυστηρή διευθέτηση, συνεχώς να αποφασίζεις τι χρειάζεται
και θα διέλθει μαζί μας τον χρόνο και τι είναι περιττό. Εύκολα το λέει ο
Σαββόπουλος, «μην πετάξεις τίποτα», προφανώς έχει μεγάλο σπίτι ή δεν
ασχολείται, πρέπει να πετάς συνέχεια. Σκληρή δουλειά, θέλει και σκληρή καρδιά.
Κι όταν η Κυριακή σέρνεται λες, στάσου, λάθος έκανα, δεν τρέχει έτσι ο χρόνος
όπως νόμιζα. Να, σταμάτησαν όλα, ας πάρω κι εγώ μιαν ανάσα. Κι έρχεται η
Δευτέρα, που θα έπρεπε όλα να δουλεύουν ρολόι κι είναι ακόμα ανοιχτές οι
ντουλάπες, τα κουτιά, στοίβα οι εκκρεμότητας. Κι έχεις κιόλας ξεχάσει ότι την
Κυριακή ήταν οι δυνατότητες που φαίνονταν ανοιχτές, γι’ αυτό έμειναν όλα στη
μέση.