Διαστάσεις Tο ελαφάκι που καλπάζει

Οι «βαρόνοι» του κόμματός του τον φωνάζουν Μπάμπι, υπονοώντας ότι με τους
λεπτεπίλεπτους τρόπους του δεν θα μπορέσει ποτέ να βγει νικητής στη ζούγκλα
της ισπανικής πολιτικής. Αλλά εκείνος ετοιμάζει ήδη τις βαλίτσες του για το
μέγαρο Μονκλόα.

Χοσέ Λουίς Θαπατέρο. Ο σοσιαλιστής ηγέτης της Ισπανίας ανακατεύεται με τον απλό λαό

Ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο δεν κρατιέται. «Θα τον νικήσω τον Αθνάρ στις
βουλευτικές εκλογές και θα κυβερνήσω την Ισπανία», υποσχέθηκε ο ηγέτης του
Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε μετά τις
τοπικές εκλογές της Κυριακής. Το κόμμα του βέβαια δεν κέρδισε παρά μισή μονάδα
σε σχέση με το 1999 (34,71% έναντι 34,26%). H Δεξιά έχασε μόλις έξι δέκατα της
μονάδας (33,84% έναντι 34,44%), απώλεια ελάχιστη αν σκεφτεί κανείς ότι πλήρωσε
την υποστήριξη προς τον πόλεμο στο Ιράκ, το ναυάγιο του «Πρεστίζ» και την
αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας. Και, το κυριότερο, κράτησε στη Μαδρίτη. Παρά
ταύτα, ο Ισπανός «Παπουτσής» (αυτό σημαίνει το όνομά του) είναι βέβαιος ότι θα
είναι ο επόμενος πρωθυπουργός. Με όπλο τον νεανικό του ενθουσιασμό.

Οι πολιτικοί παρατηρητές δεν είναι τόσο σίγουροι. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα, λέει
ο καθηγητής Χοσέπ Ραμονέδα στη Ρεπούμπλικα, δεν έχει μπορέσει να
παρουσιάσει στο εκλογικό σώμα μια ουσιαστική εναλλακτική λύση, πέρα από τα
κλισέ περί δημοκρατίας και συμμετοχής. Ο αντίπαλός του, αντίθετα, έχει
αποδείξει ότι αποτελεί μια πραγματική μηχανή εξουσίας. Έτσι εξηγείται ότι
απέφυγε την πανωλεθρία που πολλοί είχαν προβλέψει. Ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ μπορεί
να είναι άχρωμος και άοσμος, έχει καταφέρει όμως να εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Και
να κρατήσει τις ισορροπίες: ο νέος δήμαρχος της πρωτεύουσας είναι
συντηρητικός, αλλά μοντέρνος, ενώ η τρίτη κατά σειρά εκλογής δημοτική
σύμβουλος, που τυχαίνει να είναι γυναίκα του πρωθυπουργού, συνδέεται με την
πιο αντιδραστική καθολική Δεξιά.

«Εγώ, πάντως, στη Μαδρίτη ψήφισα χωρίς δισταγμό τον σοσιαλιστή υποψήφιο», λέει
ο Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα, ένας από τους γνωστότερους συγγραφείς της Ισπανίας.
Για ποιο λόγο; «Επειδή είχε ένα μεγάλο πλεονέκτημα: ήταν άγνωστος». Ο
συγγραφέας δεν καταβάλλει κόπο για να κρύψει την απογοήτευσή του. «Το
Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν έχει προχωρήσει σε ιδεολογική ανανέωση, βρίσκεται ακόμη
κάτω από το σοκ της εκλογικής ήττας του 1996. Του λείπουν οι αρχές, του λείπει
η σαφήνεια, του λείπει μια πειστική ηγεσία. Όσο για την Ενωμένη Αριστερά, δεν
είναι παρά ένα απόκομμα, χωρίς καμιά προοπτική. Τούτων λεχθέντων, υπάρχει
πάντα σαφής διαφορά ανάμεσα στην Αριστερά και στη Δεξιά: η πρώτη εξακολουθεί
να επιμένει στις αξίες της ισότητας και της αλληλεγγύης»”

Και η θέση της κυβέρνησης απέναντι στον πόλεμο, πώς εξηγείται; «Ο Αθνάρ έχει
χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας και κάνει σπασμωδικές κινήσεις. Το ίδιο
είχε πάθει και ο Γκονθάλεθ στα τελευταία χρόνια της θητείας του. H διαφθορά
απλωνόταν, κι εκείνος δεν το καταλάβαινε».