ΜΑΤΙΕΣ Γκέι μασονία

Απομακρυσμένος αρκετά χρόνια από τα θεατρικά πράγματα, άκουγα πολλά, παράξενα
και δυσάρεστα, για κάποιες «τάσεις» που επικρατούν στον χώρο. Δεν έδινα
σημασία. «Κουτσομπολιά», έλεγα. Μα χτες, καθώς ξενυχτούσα με το προτελευταίο
τεύχος του περιοδικού «Echo and artis», διάβασα μια συνέντευξη, που έδωσαν από
κοινού, ο Γιάννης Φέρτης και η Μπέτυ Λιβανού στην Ι.
Κλεφτόγιαννη. Και μου ‘στριψε!

Ρωτάει η δημοσιογράφος: «Αυτήν τη στιγμή η γκέι κουλτούρα είναι η πλέον μοδάτη
και in». Και απαντά, πρώτη, η Λιβανού: «Η νέα κουλτούρα έχει γίνει κάτι σαν
μασονία, που ανοίγεις τις πόρτες να μπεις οπουδήποτε. Παλιά, το κρύβανε. Τώρα
πια, κατάλαβαν ότι δεν πρέπει να το κρύβεις, διότι είναι προσόν να είσαι
“αδελφή” σήμερα. Δουλειά βρίσκεις, υποστηρικτές βρίσκεις, οι πόρτες σού
ανοίγονται, άσε που βρίσκεις και γυναίκα μετά! Η νέα γενιά ηθοποιών στερείται
από ανδρικές φυσιογνωμίες. Δεν υπάρχουν. Το αντιμετωπίζουμε αυτό ως πρόβλημα
στη δουλειά μας. Όταν υπάρχει ένας ρόλος που πρέπει να είναι για τον Φούντα,
που αν μη τι άλλο είναι “αρσενικός” άνδρας – ας μη μιλήσουμε για τον Γιάννη
που είναι μπροστά – ε, αν θέλεις να κάνεις καστ έναν τέτοιον άνδρα, δεν
υπάρχει». «Πού την αποδίδετε μια τέτοια έλλειψη;» ρωτάει η Κλεφτόγιαννη. « Δεν
αποκλείεται να μην έχει ενδιαφέρον για τους σοβαρούς άνδρες το επάγγελμα. Δεν
ξέρω. Έχουμε μείνει στον Φέρτη, τον Κούρκουλο, τον Φούντα… όταν θέλουμε να
μιλήσουμε για άνδρες».

Και ο Γιάννης Φέρτης, τι λέει; «Στην τηλεόραση, βλέπεις μόνον ένα τρόπο
παιξίματος – και ως χιούμορ – που μάλιστα έχει περάσει και στο θέατρο: οι πιο
πολλές γυναίκες παίζουν σαν να είναι τραβεστί. Δεν βλέπεις γυναίκες πια,
βλέπεις τραβεστί (…). Επιπλέον, βλέπω πως υπάρχει και μια τάση ομοφυλοφιλική
– μην παρεξηγηθώ, αν επιθυμούν, καλά κάνουν οι άνθρωποι και είναι
ομοφυλόφιλοι, έχω και φίλους ομοφυλόφιλους. Όμως, τα τελευταία χρόνια υπάρχει
ένα πλασάρισμα και ένας τρόπος παιξίματος και ένα χιούμορ πολύ… αδελφίστικο.
Το οποίο έχει περαστεί κυρίως μέσα από τις γυναίκες. Λες και αυτοί που γράφουν
και σκηνοθετούν, παρουσιάζουν τις γυναίκες όπως θα ‘θελαν να είναι οι ίδιοι,
αν ήταν γυναίκες».

Έτσι έχουν τα πράγματα. Και ίσως χειρότερα. Μια συνάδελφος, κουτσομπόλα, μου
εκμυστηρεύθηκε: «Την σήμερον ημέρα, σε ορισμένους θιάσους, αν δεν είσαι
αδελφή, δεν γίνεσαι ούτε… γλάστρα!» (Κωλομπότσι, το λέγαμε στα χρόνια
μου…). Όσο για το τραγούδι, που το παρακολουθώ από κοντά, η κατάσταση είναι
πιο ζόρικη. Αλλά, για να πούμε και του στραβού το δίκιο: το τι έχουν τραβήξει
οι αδελφές, εδώ και έναν αιώνα, όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και στη ζωή,
γενικώς, δεν λέγεται! Φαίνεται, ότι τώρα συνασπίσθηκαν και παίρνουν μια
θριαμβευτική ρεβάνς…