ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η Πετρούπολη αγιάζει

Στις παλιές μεταφράσεις ρωσικής λογοτεχνίας η Πετρούπολη δεν λεγόταν ποτέ
Αγία. Ήταν σκέτη Πετρούπολη, κι αυτό δεν εμπόδιζε τους αναγνώστες να τη
φαντάζονται λαμπρή και επιβλητική, ενδιαφέρουσα και ανεξάντλητη. Μετά τη
λενινική της περίοδο, κατά την οποία ονομαζόταν Λένινγκραντ, δεν ξέρω αν σας
θυμίζει κάτι, επανήλθε στα ελληνικά ως Αγία Πετρούπολη. Υπονοώντας ότι άγιασε
επί κομμουνισμού; Ή μήπως αγιάζει τώρα, που γιορτάζει τα 300 χρόνια από την
ίδρυσή της, έχοντας φρεσκάρει τα παλιά της μεγαλειώδη κτίρια και κρύψει τα
καινούργια μίζερα μέρη της; Μέχρι φωτιά σε λαχανόκηπο έβαλαν λέει οι
τελετάρχες, για να μη φαίνονται οι ντομάτες των φτωχών δίπλα στις ακριβές
συνοικίες. Οι επίσημοι προσκεκλημένοι θα περιδιαβούν υπέροχους δρόμους και
θεωρείται δεδομένο πως όταν αντικρύζουν μεγάλους και ψηλούς φράχτες δεν θα
ρωτάνε τι κρύβεται από πίσω. Δεν είναι ευγενικό να ρωτάς όταν φιλοξενείσαι.
Από πίσω κρύφτηκε με το ζόρι η φτωχή πλευρά της πόλης, οι κακομοιριασμένοι,
εξαθλιωμένοι και άρα άσχημοι και δυσάρεστοι άνθρωποι, τα φθαρμένα κτίρια που
δεν προλαβαίνουν να ευπρεπιστούν, που δεν έχουν περιθώρια ευπρεπισμού. Κι αν
ήθελαν κι αυτοί να πάρουν μέρος στη γιορτή, να ξεσκάσουν για λίγο, όπως τον
παλιό καιρό που στα πανηγύρια πήγαινε όλος ο κόσμος και υπήρχε επίγνωση της
φτώχειας και ανοχή, τώρα απαγορεύεται. Αυτή η φτώχεια υποτίθεται πως δεν
υπάρχει. Ο Πούτιν θέλει να δείξει στους ξένους επισήμους ότι η χώρα του είναι
σαν τις δικές τους, υψηλού επιπέδου διαβίωσης. Ανταγωνισμός μεγαλείου, στη
θέση του ανταγωνισμού οπλοστασίου. Πάντως, η Πετρούπολη ύστερα από αυτές τις
δοκιμασίες κέρδισε το όνομά της. Δικαιούται να αποκαλείται Αγία.