ΦΟΙΒΟΣ ΔΕΛΗΒΟΡΙΑΣ Τραγούδια γραμμένα στη σκοπιά!

«Η γενιά μου είχε τα πάντα και από πολύ νωρίς και μάθαμε να περνάμε καλά», λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς. «Όλα όμως έχουν και την αρνητική τους πλευρά. Η ευκολία είναι αντιδημιουργική. Μένει να βρούμε, λοιπόν, έναν τρόπο να το ξεπεράσουμε κι αυτό, γιατί αλλιώς δεν θα είμαστε ευτυχείς»

Το πρώτο πράγμα που πρόσεχες κάποτε στον Φοίβο Δεληβοριά, ήταν ότι η εφηβική
του εμφάνιση ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τον ώριμο, καλλιεργημένο Φοίβο που
γνώριζες – μια αντίφαση που σχεδόν σε ξάφνιαζε θετικά και σου υποσχόταν πολλά
για το μέλλον του. Και το μέλλον δεν άργησε να έρθει. Στα 24 του είχε ήδη τον
τρίτο δίσκο ανά χείρας («Χάλια» – Sony), με στίχο, μουσική, ερμηνεία, δικά
του. Ένα άλμπουμ που εξέφραζε με χιούμορ τις ανησυχίες τής γενιάς τού ’90 και
– το σπουδαιότερο – έδωσε σε ένα ευρύτατο κοινό, όλων των ηλικιών, τη βαθιά
ικανοποίηση να ακούει έναν έξυπνο, ταλαντούχο τραγουδοποιό να τραγουδάει –
επιτέλους (!) – την εποχή μας.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν που από εκείνη την ηλικία, ο τολμηρός νεαρός που
κάποτε χτύπησε την πόρτα του Μάνου Χατζιδάκι (κι εκείνος φυσικά την άνοιξε και
έκανε τον πρώτο του δίσκο στον «Σείριο», πριν κλείσει τα 15 του χρόνια)
έφτιαξε ένα δικό του πιστό κοινό, «διττού ψυχισμού» όπως λέει, «από τύπους που
μεγάλωσαν με Duran Duran αλλά και Σωκράτη Μάλαμα και Ορφέα Περίδη, ανθρώπους
που έχουν την ελαφρότητα μιας ποπ αίσθησης, αλλά ταυτόχρονα και την ανησυχία
ότι υπάρχει και κάτι βαθύτερο που θέλουν να το ψάξουν».

Σήμερα, στα 29 του πλέον, ο Φοίβος Δεληβοριάς διατηρεί αναλλοίωτο τον
εφηβικό του αέρα και – ω του θαύματος – παρά το γεγονός ότι γνωρίζεις τη
διαδρομή του, έχεις τραγουδήσει πάμπολλες φορές τον «Πατόκο» και τον «Σκύλο
που τον έλεγαν Βαγγέλη», εξακολουθεί να σε ξαφνιάζει με τη διεισδυτικότητα και
την καλλιέργειά του. Η συνάντησή μας έγινε με αφορμή την κυκλοφορία του
τέταρτου άλμπουμ του «Καθρέφτης» – που κυκλοφορεί μέχρι τα τέλη Μαΐου (Sony).
Μεγάλο μέρος αυτού του δίσκου «γεννήθηκε» εν ώρα σκοπιάς, την ώρα που ένστολος
ο Φοίβος φυλούσε την πατρίδα.

Ήταν μια δημιουργική περίοδος δηλαδή ο Στρατός; «Για μένα, ναι. Όχι με την
έννοια της δουλειάς, αλλά με την έννοια μιας εσωτερικής κατάστασης, μιας
κατάστασης αναμονής, όπου η ζωή έξω γιγαντώνεται. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς
είναι ο νέος δίσκος. Νοσταλγώ τη ζωή, την ανακαλώ, τη βρίζω, τη φαντάζομαι –
πολύ πιο ωραία και πολύ πιο πλήρη από ό,τι είναι στην πραγματικότητα».

Αν οι άνθρωποι δεν ένιωθαν λειψοί, δεν ένιωθαν την αίσθηση τής απώλειας ή του
κενού, τίποτα δεν θα συνέβαινε στον κόσμο, λέει ο Φοίβος. Και ο Στρατός είναι
μια τέλεια μεταφορά γι’ αυτό, «ένας τέλειος φτηνο-συμβολισμός».

Μιλάμε για την αντίφαση που υπάρχει στον ψυχισμό των καλλιτεχνών – ανάγκη
υπερέκθεσης από τη μια και απόσυρσης από την άλλη – τη σχεδόν αρρωστημένη
επιθυμία τους να είναι πάντα στο επίκεντρο, τις ανασφάλειές τους.

«Κανονικά θα έπρεπε να τις ξεπερνάς και να ζεις τη ζωή όπως έρχεται. Το
γεγονός όμως ότι γεννάς κάτι μέσα από μια πολύ τρυφερή πλευρά του εαυτού σου,
σε κάνει υπεραμυντικό, ανασφαλή, καταπιεστικό». Και θες να είσαι συνέχεια στο
επίκεντρο (λέω εγώ). «Ναι, γιατί έχεις ζήσει πολύ έντονα κάποιες βραδιές την
αίσθηση των γενεθλίων και την έννοια του πάρτι. Μεγαλώνοντας όμως πρέπει να το
ξεπεράσεις, γιατί καταντάς τραγική φιγούρα, σαν κάτι γερασμένες ντίβες που δεν
θέλουν να αποσυρθούν. Γι’ αυτό κι εγώ προσπαθώ η δημιουργικότητά μου να
πηγάζει από την ίδια τη ζωή, μια ζωή κανονική, με δεσμούς, με προσωπικές
σχέσεις και διαρκώς στο πεζοδρόμιο. Όσο συμβαίνει αυτό, δεν φοβάμαι τον εαυτό
μου».

Ονειρεύεται, άραγε, να κάνει χρυσό δίσκο; «Σίγουρα ονειρεύομαι την επιτυχία με
την έννοια να τραγουδιέται η δουλειά μου, να έχει ανταπόκριση. Και η αλήθεια
είναι ότι δεν έχω παράπονο μέχρι τώρα. Γιατί τι είναι επιτυχία; Γράφεις ας
πούμε για έναν φίλο σου, τον Πατόκο, και ξαφνικά συναντάς ανθρώπους και σε
ρωτούν ποιος είναι ο Πατόκος. Να λοιπόν η επιτυχία: Μια μεγάλη ανάπτυξη της
παρέας σου κι εγώ το έχω ζήσει».

«Κλεινόμαστε σε ένα είδωλο ζωής»

Πώς βλέπει αυτή την εποχή το κλίμα που επικρατεί στον χώρο του τραγουδιού;
«Υπάρχει πολλή ευκολία, μεγάλη έλλειψη αυθεντικής δημιουργίας, αλλά ταυτόχρονα
και πολύ καλό πράγμα».

Το οποίο βγαίνει προς τα έξω;

«Βέβαια. Κατά τη γνώμη μου αυτό που ξεκίνησε με τον Χατζιδάκι, το ’55, δεν
έχει σταματήσει ποτέ. Κινείται με αργά βήματα, όπως πάντα, 3 ή 4 δίσκοι κάθε
χρόνο. Από κει και πέρα βέβαια, αν υπάρχει ένα πρόβλημα στη ζωή μας, είναι
φυσικό να επεκτείνεται και στο τραγούδι. Αυτός είναι κι ο τίτλος του νέου
άλμπουμ – η έννοια τού καθρέφτη δηλαδή. Έχω την αίσθηση ότι κλεινόμαστε σε ένα
είδωλο ζωής, που μας έχει κάνει μια κοινωνία ριάλιτι παιχνιδιών, όπου ο
προβολέας και η φωτοτυπία μετράνε πιο πολύ από το πρωτότυπο. Όμως δεν είμαι
απαισιόδοξος, γιατί μάλλον έχουμε ανάγκη να το περάσουμε κι αυτό. Είναι λίγο
ενοχλητικό, λίγο αντι-οικολογικό, γιατί μολύνει το περιβάλλον, αλλά τι να
κάνουμε, είναι ένα στάδιο αυτοσυνειδησίας και θα το ξεπεράσουμε».