Βγήκαν από… αριστερά

Από ‘κεί το πάμε, από ‘δώ το πάμε, όλο σε κακό «τάιμινγκ» πέφτουμε με την
Eurovision. Φέτος που τα δώσαμε όλα (μα όλα!), στέλνοντας μετά βαΐων και
κλάδων μια μπαλάντα που θα μπορούσε κάλλιστα να είχε γραφτεί από Αγγλοσάξονα ή
Αμερικανό δημιουργό – αχ αυτοί οι κακόμοιροι οι Antique τι είχαν ακούσει με
τον αγγλικό στίχο! -, φέτος το «τρεντ» απαιτούσε τσιφτετελάκια και γενικώς
έθνικ αποχρώσεις (ίσως γιατί και ο ίδιος ο διαγωνισμός άρχισε να πλήττει
επικίνδυνα με τον εαυτό του). Δηλαδή, είναι να μη βάλουμε τώρα τις φωνές;
Ξεπερνάμε την κρίση ταυτότητάς μας (ως Έλληνες και ως μουσικόφιλοι),
διαλέγουμε αγγλόφωνο τραγούδι που μας θυμίζει δεκαετία του ’70 (για να είμαστε
απόλυτα εναρμονισμένοι με το κλίμα) κι ενώ όλα τα προγνωστικά λένε ναι, τώρα
είμαστε μέσα, γίνεται ξαφνικά στροφή 90 μοιρών και μας τη βγαίνει η Eurovision
από αριστερά. Κατάλαβες δηλαδή; Τους χρειάζεται του χρόνου ένας Ψαραντώνης για
να μάθουν (ή μήπως είμαστε πολύ εναλλακτικοί;). Αλλά και πάλι τι σχέση έχουν
όλα αυτά μ’ εμάς; Μήπως έχουν σχέση με το τραγούδι;