ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για λίγο νερό

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Η Ρία Μπώκου, Κλειούς 12, Χολαργός, γράφει:

«Αγαπημένο αγόρι του Ιράκ (της Βαγδάτης, της Βασόρας, της Μοσούλης) σε είδα
εκεί συμπιεσμένο ανάμεσα σε πολλούς μεγαλύτερους που είχαν το ίδιο πρόβλημα με
σένα, να προσπαθείς ν’ ανοίξεις πέρασμα για να φτάσεις “στην πηγή της ζωής”·
με μάτια ορθάνοιχτα από την αγωνία και την απόγνωση και χείλη στεγνά και
πανιασμένα από τη στέρηση, προσπαθούσες ν’ αποκτήσεις το ελάχιστο που
δικαιούσαι: “Λίγο νερό, μόνο μια στάλα νερό”. Αντί, με το κουβαδάκι σου, να
παίζεις αμέριμνο χτίζοντας κάστρα στην άμμο της πατρίδας σου, σου γέμισαν τα
τρυφερά σου χέρια με “βόλια και μπαρούτι” για να αντιμετωπίσεις τους
“απελευθερωτές” σου· και εγώ καθισμένη απέναντι από το αδυσώπητο “κουτί”,
έβλεπα όλες αυτές τις εικόνες φρίκης που ξετυλίγονταν μπροστά μου χωρίς να
μπορώ να κάνω τίποτε· μου ερχόταν να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο από τον
θυμό και την οργή, όμως δεν το έκανα· και ξέρεις γιατί; Γιατί ήμουν δειλή·
ήθελα να σπάσω το “κουτί” και να τρέξω κοντά σου, να σε σηκώσω στους ώμους μου
και να σε οδηγήσω σε κρυστάλλινες πηγές για να δροσίσεις τα φλογισμένα σου
χείλη. Όμως δεν το έκανα· και ξέρεις γιατί; Γιατί ήμουν δειλή. Τι δουλειά έχω
εγώ η αραγμένη, η βολεμένη να συγκριθώ με σένα τον μικρό γίγαντα που έδινες
την πιο άνιση μάχη της ζωής σου· καθόμουν μόνο μπροστά στο “κουτί” και άκουγα
για τηλεμαραθώνιους και όλες αυτές τις υπέροχες πράγματι εκστρατείες που
γίνονται για να κρατηθείς στη ζωή· πολύ ωραία όλα αυτά· οι πληγές του κορμιού
μπορεί κάποτε να κλείσουν, τα τραύματα όμως της ψυχής σου ποιος θα τα
επουλώσει; Συγχώρεσέ με γλυκέ μου μικρούλη που δεν έκανα τίποτε για σένα· όμως
στο μυαλό μου έχει καταγραφεί για πάντα αυτή η φράση ζωής “λίγο νερό, μόνο μια
στάλα νερό” και στην καρδιά μου έχω κλείσει για πάντα τα αγαπημένα μάτια με τα
ατέλειωτα ερωτηματικά και δεν μπορώ, δεν θέλω να είμαι ευτυχισμένη όσο εσύ
(εσείς) θα δίνεις άνισες μάχες για τη ζωή σου. Νοερά σε σφίγγω στην αγκαλιά
μου και σε “ραντίζω” με τα καυτά ποτάμια των δακρύων μου και ας είναι αυτά τα
δάκρυα η λύτρωσή μου από τις ενοχές μου που δεν μπόρεσα να κάνω τίποτε για
σένα. Και ποιος ξέρει, ίσως μέσα από τον δικό σου Γολγοθά να μπορέσω να γίνω
(να γίνουμε) λίγο καλύτερος άνθρωπος.

ΥΓ.: Άραγε, εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα να μπόρεσες να γεμίσεις το κουβαδάκι
σου με νερό;».