Δρόμοι

Η νέα τάση…

… λέει: «Φίλησε τη διχαλωτή μου γλώσσα». Εντάξει, είναι αποκρουστικό, είναι
αηδιαστικό. Το να βάζεις κάποιον να καίει ένα νυστέρι στη φωτιά και να σου
κόβει την άκρη της γλώσσας στα δύο σαν του φιδιού, σε κάνει να ανατριχιάζεις.
Δεν πρέπει να ανατριχιάζουμε; Εμείς που ξέρουμε πως αυτή τη στιγμή χιλιάδες
γυναίκες πηγαίνουν σε αισθητικούς για να τους κάνουν ένεση με τοξίνες που
τρέφουν την επιδερμίδα, με φάρμακα που παραλύουν τα νεύρα του μετώπου για να
μην κάνει ρυτίδες και με κολλαγόνο που φουσκώνει τα χείλια; Εμείς που ξέρουμε
πως εκατομμύρια τόνοι λίπους αφαιρούνται από εκατομμύρια πλαδαρούς γοφούς κάθε
χρόνο, επειδή το έχουμε πιο εύκολο να ξεφουσκώνουμε το σώμα μας με μια τομή,
παρά να το προσέχουμε;

Εμφυτεύματα…

… πέους και στήθους και πιγουνιού και παρειών και βλεφάρων και τόνοι
σιλικόνης. Μάθαμε να μην αηδιάζουμε με αυτά. Αηδιάζουμε όμως με το κόψιμο της
γλώσσας. Ακρωτηριασμός. Ναι, μα έτσι και αλλιώς είμαστε βυθισμένοι σε ένα
απέραντο σύμπαν από τροποποιημένα σώματα. Δεν είναι άραγε περίεργο που δεν
βρίσκουμε τίποτα παράξενο στο να πηγαίνει κανείς στον πλαστικό χειρουργό και
να του ζητάει να του κάνει κομμάτια τη μύτη με ένα σφυρί ή να του περάσει έναν
χαλκά στην πόσθη του πέους ή στα μεγάλα χείλη του εφηβαίου; Εξαρτάται βέβαια
πώς το βλέπει κανείς το θέμα. Ή πώς το αγγίζει. Είναι το σώμα ένας ιερός και
άμωμος ναός αθωότητας που δεν του πρέπει ούτε να ρυπαίνεται ούτε να
βεβηλώνεται; Ή είναι ένας λευκός μουσαμάς που πάνω του μπορούμε να
ζωγραφίζουμε και να ξαναζωγραφίζουμε ό,τι μας περνάει από τον νου, στο σύντομο
διάστημα που θα περάσουμε τυλιγμένοι με αυτόν;

Τα εκατομμύρια…

… των ανθρώπων που αποφασίζουν να περάσουν από το σφυρί και το νυστέρι και
τη βελόνα των γιατρών μόνο και μόνο επειδή είδαν το εξώφυλλο σε ένα περιοδικό,
τα έχουμε αποδεχθεί, παρά τον προφανή ακρωτηριασμό. Η νέα μόδα με το κόψιμο
της γλώσσας προκαλεί σάλο στην Αμερική, γράφει ο Μαρκ Μόρφορντ στην «Σαν
Φρανσίσκο Κρόνικλ». Η απορία του είναι, γιατί μόνο αυτό; Και ποιος είναι ο
«αναμάρτητος»;

Στο μικρό μας…

… φανταχτερό και ακατανόητο τσίρκο, όπου είμαστε μαζί θεατές και
πρωταγωνιστές, χρειάζεται πού και πού να αποτραβιόμαστε από τον εαυτό μας και
να τον κοιτάζουμε απέξω. Θα βλέπαμε τότε και σε εκείνον που του κομματιάζουν
με ένα σφυρί τη μύτη και στον άλλο που του ρουφάνε το λίπος και στον παράλλο
που του κεντάνε το σώμα, κάτι κοινό που έχει ο άνθρωπος με το φίδι. Σαν να μην
του αρέσει το σώμα που του έδωσε η φύση, τρέχει να το «πετάξει» από πάνω του
με πρώτη ευκαιρία, όπως το φίδι αλλάζει δέρμα. Οπότε τι πιο ταιριαστό από μια
διχαλωτή γλώσσα;