ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πανελλαδικές συμμετοχές

Σε πανελλαδική κλίμακα η επίσημη αγωνία από σήμερα. Ένα είδος μοντέρνου εθίμου
που δεν λέει να περάσει στο μεταμοντέρνο. Και τι μοντέρνο δηλαδή, τόσα χρόνια
το θυμόμαστε κι όλο προσωρινό το θεωρούμε. Όλο τελειοποιείται κι όλο χειρότερο
γίνεται, όλο εξασφαλίζει το υψηλό επίπεδο μόρφωσης κι όλο γλιστράει στην
κατηφόρα. Παράξενο μοντέλο εφαρμοσμένης συμπόνιας και προσομοίωσης
αυστηρότητας. Κάτι σαν εγγύηση σταθερότητας σε δύσκολους καιρούς. Μπορεί όλα
τριγύρω να αλλάζουν, αλλά αυτό το ίδιο μένει. Αντίσταση μιας κοινωνίας στις
ίδιες τις ανάγκες της. Με δέλεαρ την εξασφαλισμένη ταλαιπωρία των νέων.
Τουλάχιστον αυτό. Που μας βασανίζουν, μας βάζουν σε πειρασμούς και σε έξοδα,
μας βγάζουν γλώσσα και μας σκανδαλίζουν, αλλά στη γωνία τούς περιμένουν τα
δύσκολα. Και τους ζηλεύουμε μεν, αλλά τους λυπόμαστε δε. Και χαιρόμαστε που
δεν είμαστε στη θέση τους, αλλά πάλι, τι καλά που ήταν τότε. Τότε που
φαινόντουσαν όλα ανοιχτά ακόμα και ο κόσμος έκανε πως είχε μεγάλη αγωνία για
το αν θα διάλεγε τους καλύτερους και η οικογένειά μας ξεροστάλιαζε γύρω από το
πολύ βασικό ερώτημα αν θα κατορθώναμε να αποστηθίσουμε όλους τους χρόνους του
«λύω» και τις χρονολογίες της Ιστορίας. Αχ, ωραίες εποχές, που τις νοσταλγούμε
μυστικά όσοι περάσαμε πλέον από εκείνη την ηλικία και ξέρουμε ότι ουδείς
ενδιαφέρεται για τις γνώσεις μας εδώ και καιρό. Κι όσο περνούν τα χρόνια και
το δράμα επαναλαμβάνεται αενάως και πάντα με φρέσκο κρέας, μπορούμε να
συμμετέχουμε νοερά με τη νοσταλγία μας. Δεν κινδυνεύουμε να το χάσουμε το
νήμα, ακόμα λίγες είναι οι θέσεις στα ΑΕΙ, ακόμα τσιγκούνα είναι η πλούσια
Ελλάδα στις ανώτατες σπουδές.