ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και τώρα μιλάμε…«νια – νια»

Ξαφνικά, τα πάντα γύρω μου αρχίζουν και τελειώνουν σε -«ούλι» και -«άκι».
Τηλέφωνο παίρνω για να μιλήσω με κάποιον που μου τον συστήνουν για το νούμερο
δύο μιας αξιόπιστης εταιρείας. Και ως σημαντικό στέλεχος ο άνθρωπος θα έχει
και τη στρατιά των γραμματέων, εκπαιδευμένων να είναι ευγενικές και
εξυπηρετικές μέχρι ενός σημείου. «Τον κύριο Χ, παρακαλώ» και η ευγενής βοηθός,
με ύφος εκείνης που δήθεν συμπάσχει για την άτυχη προσπάθειά σου να τον βρεις,
απαντάει «ααχ… μιλάει στη γραμμούλα του!». Δικαίωμά του, εργασιακό του
καθήκον να μιλάει. Αλλά στη «γραμμούλα» του; Πιάνει δηλαδή κουβεντούλα με το
παρεάκι του; Ή μήπως κανονίζει να πάει το βράδυ για κανένα φαγάκι και ποτούλι;

Λύσσαξαν όλες οι χαριτωμένες κοπελιές να τραγανίζουν τις λέξεις σαν να τρώνε
το γλειφιτζούρι τους. Με τόση υποκοριστική γλύκα, σε κρίση ζαχάρου θα μου
καταλήξει η καριέρα. Γιατί να θεωρήσω το χαριτωμένο μπομπόν επικοινωνιακό
καταλύτη, όταν προσωπικά το έχω καταχωρημένο ως ελαφρώς επιπόλαιο και διόλου
ως ανυψωτικό; Στο όνομα τής όποιας μοντέρνας άνεσης και δημιουργικής
εργασιακής ατμόσφαιρας, δεχόμαστε την επίθεση των υποκοριστικών, που
υποτίθεται ότι προωθούν την επικοινωνία και βελτιώνουν τις σχέσεις μας.
Είμαστε ωραίοι, νιώθουμε όμορφα, χαλαρά και προσεγγίζουμε όλους με μια θετική
διάθεση. Μιλάμε «νια – νια», γιατί βλέπουμε την καλή πλευρά της ζωής μας.
Έτσι, είναι όλα πιο γλυκούλικα. Εμένα όμως μού άρεσαν οι δύο γκρινιάρηδες
γέροι στο «Μάπετ Σόου». Τουλάχιστον από την ξινίλα τους έβγαινε γέλιο.