ΓΝΩΜΗ Οι τρεις μύθοι της εκπαίδευσης!

Μύθος πρώτος: Λόγος και πράξη στις δαπάνες για την παιδεία

«Η Ν.Δ. δεσμεύεται οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία να φθάσουν σταδιακά στο
5% του ΑΕΠ»

(Ν.Δ., «Η Ελλάδα επενδύει στη γνώση», Μάιος 2003)

Το 1989 η Ν.Δ. κατηγορεί την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι «παρά τα όσα λέει δεν
θεωρεί την παιδεία ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Κύρια απόδειξη της παραπάνω
κατηγορίας», σύμφωνα με τη Ν.Δ., «είναι η μείωση του ποσοστού των δαπανών για
την παιδεία στα χρόνια διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ».

Το 1990 η Ν.Δ. σχηματίζει κυβέρνηση και αρχίζει να εφαρμόζει το πρόγραμμά της.
Στην τετραετία της (1990-1993), συνεχίζεται η δραστική και δραματική για την
παιδεία μείωση των δημοσίων δαπανών. Από 8,7% το 1989 (εθνικές εκλογές) η Ν.Δ.
κατεβάζει τον πήχυ της δημόσιας υποχρηματοδότησης στο 7,1%, που αποτελεί και
το αρνητικό ρεκόρ των τελευταίων 30 χρόνων.

Μύθος δεύτερος: «Με τα λόγια χτίζω ανώγια και κατώγια»

«Επεκτείνουμε την υποχρεωτική επαίδευση στα 12 χρόνια»

(Ν.Δ., «Η Ελλάδα επενδύει στη γνώση», Μάιος 2003)

Βεβαίως η επέκταση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης από τα 9 στα 12 χρόνια είναι
ένα θετικό βήμα που αντιστοιχίζεται με τις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας. Να
επισημάνουμε, όμως, στο σημείο αυτό ότι την περίοδο που η Ν.Δ. ήταν στην
κυβέρνηση (1990-1993) η εγκατάλειψη του εννιάχρονου τότε υποχρεωτικού σχολείου
ξεπερνούσε το 12%. Με άλλα λόγια ένα στα οκτώ παιδιά δεν ολοκλήρωνε την
υποχρεωτική εκπαίδευση 15 χρόνια μετά τη συνταγματική θεσμοθέτησή της. Αυτό
σημαίνει ότι δεν είναι ικανή η διακήρυξη της θεσμοθέτησης του 12χρονου
υποχρεωτικού σχολείου για να γίνει και πράξη αν δεν παρθούν μέτρα που να
αφοπλίζουν τους όρους που αναγκάζουν τα παιδιά να διακόπτουν τη φοίτησή τους.
Μάλιστα η επιστροφή του εξεταστικού πλέγματος από την Δ’ τάξη του Δημοτικού,
σύμφωνα με τις «Προτάσεις» της Ν.Δ., είναι σίγουρο ότι θα λιπάνει το έδαφος
για την ανάπτυξη του πρόωρου εξοστρακισμού από την εκπαίδευση των πιο αδύναμων
στρωμάτων του πληθυσμού.

Μύθος τρίτος: Η «μαγειρική»… του λόγου

«Καταργούνται οι εξετάσεις της Β’ Λυκείου για την επιλογή σε ΑΕΙ-ΤΕΙ».

(Ν.Δ., «Η Ελλάδα επενδύει στη γνώση», Μάιος 2003)

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα προεκλογικά προγράμματα της Νέας Δημοκρατίας
για την παιδεία, αυτό του Σεπτεμβρίου του 1995 «Το κυβερνητικό πρόγραμμα της
Νέας Δημοκρατίας για την παιδεία» και του Μαΐου του 2003 «Η Ελλάδα επενδύει
στη γνώση», θα βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. Οι πρόσφατες εξαγγελίες
του προέδρου της Ν.Δ. Κώστα Καραμανλή για την κατάργηση των Πανελληνίων
Εξετάσεων της Β’ Λυκείου βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις παλιότερες
εξαγγελίες του, καθώς αυτές έχουν υλοποιηθεί… με τις εκπαιδευτικές αλλαγές
του Γεράσιμου Αρσένη.

Το 1995 στο προεκλογικό πρόγραμμα της Ν.Δ. τονιζόταν ότι «Στόχος του
συστήματος πρέπει να είναι η επιλογή όλων εκείνων των νέων που έχουν τις
ικανότητες για σπουδές ανώτερου επιπέδου. Μια τέτοια επιλογή δεν μπορεί να
στηρίζεται στον τρίωρο κατά μάθημα διαγωνισμό (Γενικές Εξετάσεις), μια
διαδικασία ξεκομμένη από την εκπαίδευση, όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα.
Πρέπει, επιτέλους, να παγιωθεί ένα σύστημα επιλογής που να στηρίζεται στην
εκπαιδευτική διαδικασία μέσα στο Λύκειο, τουλάχιστον στις δύο τελευταίες
τάξεις του, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες του κόσμου. Μια τέτοια διαδικασία
εντάσσεται στην εκπαιδευτική στρατηγική της Ν.Δ. που προβλέπει η επιλογή να
στηρίζεται σε μια μακροχρόνια και ως εκ τούτου αντικειμενική διαδικασία.

Όπως γίνεται κατανοητό, η επανάληψη σήμερα της προεκλογικής εξαγγελίας του
1995-96 δεν έχει για τη Ν.Δ. καμία χρηστικότητα όχι μόνο επειδή υλοποιήθηκε
κατά γράμμα από το κυβερνών κόμμα, αλλά και γιατί έχουν όλοι καταλάβει τα
δραματικά αποτελέσματα. Στα πλαίσια αυτά «ακινητοποιείται» και απονευρώνεται
όλη η ρητορική που αναπτύχθηκε το 1995, η οποία έδινε έμφαση στις νέες
μεθόδους με τις οποίες έπρεπε, σύμφωνα με τη Ν.Δ., να συμπληρωθούν οι
παραδοσιακές εξετάσεις «όπως τις ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής ή την απάντηση
τύπου “σωστό – λάθος” για να επιτρέπουν τη βαθμολόγηση με πραγματικά
αντικειμενικά κριτήρια».