ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Υπέρ πίστεως

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Αύγουστος Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει:

«Ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης, που ασχολείται με πολλά θέματα, με επιστολή του, η
οποία δημοσιεύθηκε στη στήλη σας στις 4/4/03 υπό τον τίτλο “Ιδεολογήματα”
γράφει κυρίως ότι: Είναι εντελώς αστήρικτο πως το ελληνικό Έθνος επιβίωσε χάρη
στην Ορθοδοξία. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση του 1821, ο Πατριάρχης αφόρισε τους
πρωτεργάτες της. Η Εκκλησία έγινε ζωτικής σημασίας για τις εξορμήσεις του
ελληνικού καπιταλισμού προς τη σημερινή Βόρεια Ελλάδα, όπου υπήρχαν ανάμεικτοι
πληθυσμοί και μετατράπηκε σε “μακρύ χέρι” του “ελληνικού εθνικισμού”.

Επί των ανωτέρω κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

Η Ορθοδοξία συνετέλεσε σημαντικά στην επιβίωση του ελληνικού Έθνους. Όπως
είναι γνωστό, οι αγώνες γίνονταν “υπέρ πίστεως και Πατρίδος”. Κατά την
τουρκοκρατία μεγάλες υπηρεσίες πρόσφεραν τα μοναστήρια με το “κρυφό σχολειό”,
όπου τα Ελληνόπουλα μάθαιναν από τους ιερωμένους τα πρώτα γράμματα, την
Ιστορία και διδάσκονταν την αγάπη για την ελευθερία. Η Εκκλησία επί
τουρκοκρατίας συνέχισε την κοινωνική πολιτική του Βυζαντίου, ο ανώτερος κλήρος
όμως δεν στάθηκε πάντα στο ύψος του, αφού σε πολλές περιπτώσεις ο οικουμενικός
θρόνος κατακυρωνόταν στον προσφέροντα το μεγαλύτερο ποσό. Στη συνέχεια, αυτός
πουλούσε τους μητροπολιτικούς θρόνους και οι μητροπολίτες πουλούσαν τους
θρόνους των. Αλλά το δυσάρεστο αυτό γεγονός δεν στάθηκε ικανό να μειώσει τη
δύναμη της Ορθοδοξίας (βλ. Εγκυκλ. “ΗΛΙΟΥ”, τ. ΕΛΛΑΣ Α’, σ. 506).

Κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης ήταν ο
Γρηγόριος Ε’, ο οποίος για να διασώσει από την εξόντωση τους Έλληνες και
άλλους ορθοδόξους, αναγκάστηκε πιεζόμενος από τον σουλτάνο να υπογράψει με τη
Σύνοδο κείμενο αφορισμού των πρωτεργατών της Επανάστασης. Τελικά, κρίθηκε
ύποπτος συνεργασίας με τη Φιλική Εταιρία και ύστερα από παντοειδείς
εξευτελισμούς απαγχονίστηκε στις 10 Απριλίου. Ο Πατριάρχης αυτός υπήρξε
εθνομάρτυρας.

Σχετικά με την εξόρμηση προς τη Βόρεια Ελλάδα, εννοεί προφανώς τους
Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13. Ώστε κατά τη γνώμη του κ. Θεοδωρίδη έσφαλε ο
Ελευθ. Βενιζέλος, που πρωτοστάτησε στην ένωση των βαλκανικών κρατών για την
εκδίωξη των Τούρκων από εδάφη, στα οποία ζούσαν ομοεθνείς τους. Όπως δε, είναι
γνωστό, κατόπιν επιτυχών πολεμικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα, ο ελληνικός
στρατός ελευθέρωσε τη Μακεδονία (αυτή που γνωρίζουμε σήμερα) από τον τουρκικό
ζυγό. Οι μειονότητες που υπήρχαν στον πληθυσμό της αφομοιώθηκαν με την πάροδο
του χρόνου και σήμερα ουδέν απολύτως θέμα Μακεδονίας υφίσταται. Υπήρχαν στο
παρελθόν σχέδια αυτονόμησης και ανεξαρτητοποίησης όλης της Μακεδονίας –
ελληνικής, βουλγαρικής, γιουγκοσλαβικής – τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί προ
πολλών δεκαετιών.

Σημειώνεται ότι με τους Βαλκανικούς Πολέμους ολοκληρώθηκε η κατάληψη της
Θεσσαλίας και της Ηπείρου. Στη συνέχεια, δόθηκαν στην Ελλάδα τα νησιά του
Αιγαίου και η Κρήτη. Επίσης σημειώνεται ότι η Ελλάδα στη νεώτερη Ιστορία της
έκανε μόνον απελευθερωτικούς και αμυντικούς πολέμους. Επομένως, δεν ταιριάζει
ο χαρακτηρισμός “ελληνικός εθνικισμός”, ο οποίος είναι συνήθως συνδεδεμένος με
τους κατακτητικούς πολέμους. Και η Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922 είχε
απελευθερωτικό χαρακτήρα, καθόσον βρίσκονταν εκεί περίπου 1.500.000Έλληνες».