Διαστάσεις Μαζικές αμφιβολίες

Να τα βάλουμε λοιπόν κάτω, ψύχραιμα, καλόπιστα, και κυρίως χωρίς θεωρίες
συνωμοσίας. Αντί για όπλα μαζικής καταστροφής, βρέθηκαν μαζικοί τάφοι.
Αποτελεί αυτό μία, μικρή έστω, εκ των υστέρων έστω, δικαιολογία για τον
πόλεμο;

Μαζικοί τάφοι: Ιρακινοί σιίτες εξακολουθούν να ψάχνουν χιλιάδες πλαστικές σακούλες για ίχνη των αγαπημένων τους προσώπων

Είναι αλήθεια ότι ο Τόνυ Μπλαιρ είχε φροντίσει να πάρει εγκαίρως τις
αποστάσεις του από τους αμερικανικούς ισχυρισμούς για το οπλοστάσιο του
Σαντάμ. Το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιούσε ο Βρετανός πρωθυπουργός τις
τελευταίες εβδομάδες πριν από τον πόλεμο είχε δύο σκέλη. Πρώτον, ο Σαντάμ
είναι ένας ωμός δικτάτορας που ευθύνεται για γενοκτονία: είχε δίκιο, και το
επιβεβαιώνουν τα χιλιάδες πτώματα που ανακαλύπτονται τις τελευταίες ημέρες (το
ίδιο συνέβη και στη Βοσνία, όσο κι αν κάποιοι προτιμούν να το «ξεχνούν»).
Δεύτερον, αποτελεί χρέος του ελεύθερου κόσμου να λυτρώσει τον ιρακινό λαό από
τον δυνάστη του. Εδώ υπήρξαν αντιρρήσεις διαφόρων ειδών. Όχι, αυτό αποτελεί
αποκλειστική ευθύνη των Ιρακινών (και γιατί δεν μπόρεσαν οι έρμοι να το
κάνουν, τριάντα χρόνια τώρα;). Ναι, αλλά όχι με πόλεμο (με συνέχιση μήπως των
κυρώσεων, που σκότωναν χιλιάδες παιδιά;). Ναι, αλλά να μην μπλεχτούν οι
Αμερικανοί ιμπεριαλιστές (κυανόκρανοι εναντίον φενταγίν;).

Ο Βρετανός πρωθυπουργός επέμενε πάντως, και εξακολουθεί να επιμένει, ότι τα
όπλα μαζικής καταστροφής υπάρχουν, και θα βρεθούν. Ίσως να επιβεβαιωθεί, ίσως
και όχι. Επηρεάζει το στοιχείο αυτό την ηθική βάση του πολέμου; Ασφαλώς: αν
αποδειχθεί ότι οι ηγέτες των «συμμάχων» έλεγαν ψέματα, ακόμη και οι λίγοι που
είχαν απομείνει να τους πιστεύουν θα αναθεωρήσουν τη στάση τους. (Γιατί όμως
οι Αμερικανοί δεν κάνουν «εισαγωγή» όπλων, όπως κάποιοι προέβλεψαν;) Οι
Ιρακινοί δεν ενδιαφέρονται πάντως για κάτι τέτοια. Μοιάζουν ευτυχείς που
απαλλάχτηκαν από τον δικτάτορα και θα είναι ακόμη ευτυχέστεροι αν απαλλαγούν
και από τον κατακτητή: ό, τι ακριβώς είχε καταγράψει πέρυσι έρευνα του
International Crisis Group.

Είναι ασφαλέστερος ο κόσμος μετά τον πόλεμο; Η πλειοψηφία της διεθνούς κοινής
γνώμης απαντά αρνητικά. Δεν ξέρουμε ακριβώς το γιατί: επειδή θα αποθρασυνθούν
οι Αμερικανοί και θα κτυπούν όπου βρίσκουν ή επειδή θα πολλαπλασιαστούν οι
τρομοκράτες; Το πρώτο προς το παρόν δεν επιβεβαιώνεται, ο πρόεδρος Μπους
μοιάζει να στρέφει το ενδιαφέρον του προς την οικονομία, για να μην την πάθει
σαν τον πατέρα του. Το δεύτερο είναι μπερδεμένο. Ναι, η αλ-Κάιντα κτύπησε,
αλλά κτυπούν και οι Τσετσένοι. Αν το κέντρο είναι κοινό, γιατί δεν εκδικείται
μόνο τους κακούς, αλλά τα βάζει και με τον μπροστάρη της ειρήνης, τον Πούτιν;
Αν πάλι στην Τσετσενία υπάρχει πρόβλημα, μήπως θα πρέπει το «αντιπολεμικό
στρατόπεδο» να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, έστω και σε βάρος της συνοχής του;

Κι επειδή στη Βόρεια Κορέα υπάρχει σίγουρα πρόβλημα (εκατομμύρια άνθρωποι
πεινάνε και πονάνε), μήπως θα πρέπει οι ευαίσθητες κυβερνήσεις της Ευρώπης να
διατυπώσουν εγκαίρως κάποιες προτάσεις, ώστε να μη βρεθούν πάλι αύριο στη
δυσάρεστη θέση απλώς να καταγγέλλουν;